Το Μέλλον -Στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα / Ντουμπάι

Οι Λύσεις Που Προτείνουμε ΣΗΜΕΡΑ για να αντιμετωπίσουμε τους ενδεχόμενους κινδύνους.[Τι σημαίνουν τα πιο πάνω για το μέλλον του φορολογικού σχεδιασμού / εταιρικών δομών (1) των πελατών που έχουν Κυπριακές εταιρείες, Μαλτέζικες εταιρείες ή άλλες ευρωπαϊκές εταιρείες χαμηλής φορολογίας ή / και (2) των πελατών που διατηρούν τραπεζικό λογαριασμό ή άλλα περιουσιακά στοιχεία στην ΕΕ;]

Το σκάνδαλο με τα δάνεια της ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ-Το δάνειο στην Κοινότητα Μόντρεαλ είχε δοθεί στα μέσα '90, με μεσολάβηση στην Εθνική Τράπεζα της... Μιμής Λιάνη-Παπανδρέου

To αν θα αποπληρώσει η Ελλάδα το δάνειο της Κοινότητας Μόντρεαλ, ας το αποφασίσουν στην Αθήνα. Τόσα χρόνια η Ελλάδα το πλήρωνε το δάνειο, επειδή ''λεφτά υπάρχουν'' και οι της Κοινότητας -που λαμβάνει εκατομμύρια δολ. από την τοπική κυβέρνηση Κεμπέκ, ως χορηγίες, χώρια τα δίδακτρα- είχαν καλομάθει.

Το μυστήριο της χρεωκοπίας της Αργεντινής.....

ΑΡΘΡΟ: ΠΕΣΟ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ

Χωρίς πολλά σχόλια. Ο μοναδικός που έλεγε στοιχεία και αλήθειες από το ΚΚΕ έμεινε εκτός συνεδρίου.Βίντεο.

Κάπως σαν την ΑμεσοΔημοκρατία που κάποιοι ευαγγελίζονται.
Όσοι ενοχλούν τα ΜΜΕ εξαφανίζονται και ξεχνιούνται.

Σε μία από τις τελευταίες εμφανίσεις του ο κ. Μπογιόπουλος (μοναδικός από το ΚΚΕ) προσπαθούσε να ενημερώσει τους Έλληνες Πολίτες για το πάρτι των τραπεζών με συγκεκριμένα ποσά και την ίδια στιγμή η κυράτσα (Πυργιώτη) λέει ψέμματα παραπληροφορώντας τον κοσμάκη.

Βρώμικο παιχνίδι με φόντο την κυπριακή κρίση-Προς νέο σχέδιο Ανάν;

Αλέξανδρος Δημητρίου 
 Μετά τις απαράδεκτες μεθοδεύσεις της ΕΕ στην Κύπρο, όλα δείχνουν ότι οι σχέσεις Μόσχας-Λευκωσίας δεν θα είναι ποτέ όπως πρίν. 

Την αποκάλεσαν "αβύθιστη ρωσική όφσορ". Την "στόλισαν" με πολλούς ειρωνικούς και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Η Κύπρος πάντα βρισκόταν στο στόχαστρο των κορυφαίων πολιτικών-οικονομικών "τζακιών" της ... αλληλέγγυας (!) ευρωπαικής οικογένειας, όταν αυτά αναφέρονταν στην Ρωσία.

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΟΚ ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΜΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΑΠΟ ΤΟ 1821 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ -Βίντεο...

γράφει ο Γιώργος Γ. Αδαλής

«ΚΟΥΡΕΥΟΥΝ» ΤΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ-Με τη μορφή έκτακτης εισφοράς και μετά βλέπουμε…

Από 1-3% για λογαριασμούς πάνω από 100.000 ευρώ - ΣΥΖΗΤΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΩΣ ΕΣΧΑΤΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ «ΜΑΥΡΗΣ ΤΡΥΠΑΣ» ΣΤΑ ΕΣΟΔΑ

ΑΝΟΙΧΤΟ είναι το ενδεχόμενο ενός «κουρέματος» των τραπεζικών καταθέσεων στη χώρα μας, παρά τις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης και του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος ότι οι καταθέσεις είναι απόλυτα ασφαλείς.

Tο κυπριακό Μνημόνιο - μια ειδική νομική πτυχή

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Για να πάρει ο Κύπριος αναγνώστης μια ιδέα του τι θα συμβεί στη χώρα του με το Μνημόνιο, καλό θα είναι να διαβάσει τη Θεία Κωμωδία του Δάντη, πως περιγράφει ο Ποιητής την είσοδο στην κόλαση, καλώντας όσους περνάνε την πύλη της να ξεχάσουν κάθε ελπίδα. Πως περιγράφει επίσης τη μοίρα των αχρείων, που δεν ήταν άξιοι στη

Spiegel: Υποψίες για κούρεμα καταθέσεων και στην Ελλάδα

Με δύο κατηγορηματικές τους πανομοιότυπες δηλώσεις τόσο ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας όσο και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου θέλησαν να δώσουν το μεγαλύτερο δυνατό βάρος,

"Ελλάδα και Κύπρος να προχωρήσουν σε κοινό νόμισμα"!

ΔΗΜ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Κοινό νόμισμα σε Ελλάδα και Κύπρο για έξοδο από την κρίση προτείνει ο διακεκριμένος οικονομολόγος Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο οποίος χαρακτηρίζει «καταστροφική» τη λύση για την Κύπρο και προβλέπει επιδείνωση της ελληνικής οικονομίας.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΛΗΣΤΕΙΕΣ

Η ψυχρή, απίστευτη ληστεία των πολιτών στην Κύπρο δεν είναι ασφαλώς η μεγαλύτερη σήμερα – αν και η πιο φανερή, αφού σκοπός της ήταν να δημιουργηθεί ένα δεδικασμένο. Ένα προηγούμενο λοιπόν, το οποίο θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον σε πολλές άλλες χώρες – ιδίως στα ελλειμματικά κράτη της Ευρωζώνης.

Οι Αλχημιστές>Βάφτισαν το χαράτσι φόρο και αρπάζουν περισσότερα από τα νοικοκυριά!

ΣΧΟΛΙΟ: Ο κουβέλης με τα δεκάδες ακίνητα (ΣΠΙΤΙΑ και ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ), παραμένει ΑΦΟΡΟΛΟΓΙΤΟΣ ελέω ΚΙΣ; 

Το χαράτσι για το 2013 βαφτίζεται «ενιαίος φόρος ακινήτων» και θα συνεχίσει και φέτος να εισπράττεται μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ.

Οικονομία: Οι ΗΠΑ το επόμενο «θερμό σημείο» του πλανήτη

Αλεξέι Αρόνοφ, Ροσίσκαγια Γκαζέτα
Ο πρώην επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας, Βίκτορ Γκεράστσενκο, θεωρεί ότι έρχεται η σειρά των ΗΠΑ που ζούν πέραν των δυνατοτήτων τους, ενώ τονίζει ότι «αντίκειται ακόμη και στους θεϊκούς νόμους» η κατάσχεση καταθέσεων, όπως στη Κύπρο.
 
Ο πρώην επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας, Βίκτορ Γκεράστσενκο, σπάνια μεταβαίνει στη Μόσχα και δεν δίνει σχεδόν ποτέ συνεντεύξεις. Τον ικανοποιεί απόλυτα η ζωή «στην επαρχία», στον οικισμό Πιρογκόβκα έξω από τη Μόσχα, όπου περιποιείται τον κήπο του, και χειρίζεται ο ίδιος το προσωπικό του εκχιονιστικό μηχάνημα. Για την Ροσίσκαγια Γκαζέτα όμως, έκανε μια εξαίρεση και μίλησε για την υποψήφιο επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας, εξήγησε τι συμβαίνει στην Κύπρο και γενικότερα στην ευρωπαϊκή και διεθνή οικονομία, και κατέθεσε τις απόψεις του για το πού είναι καλύτερο να καταθέσει κανείς τα χρήματά του.

ΕΡ: Εάν πράγματι το ένα τρίτο των χρημάτων που βρίσκονται στις κυπριακές τράπεζες ανήκει σε Ρώσους, τότε μήπως κάποιος ήθελε να βλάψει συγκεκριμένα εμάς;

ΑΠ: Μπορεί κανείς να υποθέσει ό,τι θέλει, και ανάλογες περιπτώσεις υπήρξαν ιστορικά. Το 1929-1930 στις ΗΠΑ ο πρόεδρος Ρούζβελτ είχε κάνει το ίδιο πράγμα και τότε επλήγησαν πολύ υψηλές καταθέσεις. Ο λόγος ήταν ότι έπρεπε να επιλυθούν τα οικονομικά προβλήματα. Είχαν υπερπαραγωγή, δεν μπορούσαν να μεταφέρουν τα εμπορεύματά τους από τη μια στην άλλη άκρη της χώρας και γι’ αυτό άρχισαν να κατασκευάζουν δρόμους. Σε εκείνη την περίπτωση όμως, έκλεβε τον ίδιο του τον λαό. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, αυτό αντίκειται ακόμη και στους θεϊκούς νόμους! Ένας άνθρωπος μάζεψε χρήματα και τα αποταμίευσε. Πώς εσύ μπορείς να έρθεις και να τα πάρεις;

ΕΡ: Τι πιστεύετε ότι θα συμβεί μετά την Κύπρο;

ΑΠ: Έρχεται η σειρά των ΗΠΑ. Ζουν πέρα από τις δυνατότητές τους!

ΕΡ: Τι προβλήματα θα αντιμετωπίσει η Κεντρική μας Τράπεζα (ΚΤ) και κατά πόσο είναι στις δυνάμεις της υποψήφιας επικεφαλής της, Ελβίρα Ναμπιούλινα, να τα αντιμετωπίσει;

ΑΠ: Δεν τη γνωρίζω προσωπικά. Αλλά πρόσωπα τα οποία εμπιστεύομαι αναφέρουν ότι εργάστηκε θετικά το διάστημα που ήταν υφυπουργός Οικονομικών και μετέβη στο Λονδίνο, στη σύνοδο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης. Είχε μια άξια και συνετή παρουσία. Όλα τα σχόλια για αυτή ήταν θετικά. Είναι ένα άλλο θέμα βέβαια το αν πρέπει σε αυτό τον ιδιόμορφο οργανισμό να τοποθετηθεί ένας οικονομολόγος -έστω και έξυπνος- ο οποίος όμως δεν έχει εργαστεί ποτέ του σε Τράπεζα. Βέβαια, σήμερα η ΚΤ είναι διαφορετική από ότι παλαιότερα, όταν η διαχείριση των πιστώσεων ήταν εντονότατη και υπήρχαν 5.000 παραρτήματα σε όλη τη χώρα και σε όλες τις Δημοκρατίες. Ήταν ένα σύστημα οργάνωσης της υποστήριξης του συνόλου της οικονομίας διαμέσου της χορήγησης πιστώσεων. Συν την παρακολούθηση της ποσότητας των χρημάτων που βρίσκονταν σε κυκλοφορία. Υπήρχε πολύ αυστηρή πειθαρχία, σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γι’ αυτό, ας περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει στη συνέχεια. Όσον αφορά δε, το γεγονός ότι θα διοικήσει την τράπεζα μια γυναίκα... αυτό είναι μια τάση. Στη Λευκορωσία, τη Φιλανδία, τη Νότιο Αφρική, τις Κεντρικές Τράπεζες διοικούν γυναίκες και δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα σε αυτό.

ΕΡ: Στη βάση της ΚΤ δημιουργείται ένας ευρύς ρυθμιστικός οικονομικός φορέας ο οποίος θα έχει πρωτοφανείς εξουσίες για τα δεδομένα της Ρωσίας. Μας είναι όντως απαραίτητος;

ΑΠ: Δεν είμαι σίγουρος. Στην Αγγλία μου ανέφεραν πως όταν συστήθηκε εκεί ένας ανάλογος οργανισμός, ο οποίος επιβλέπει τις ασφαλιστικές εταιρίες, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αλλά ο έλεγχος των Τραπεζών πήγε προς το χειρότερο. Η δική μας ΚΤ ανταποκρίνεται σήμερα στον έλεγχο των ιδιωτικών Τραπεζών; Όπως μου λένε, πολλές Τράπεζες μεσαίου και μικρού βεληνεκούς ασχολούνται με το να βοηθούν τους πελάτες τους να κρατούν τα χρήματά τους πέρα από τους φορολογικούς και νομισματικούς ελέγχους.
Επενδύσεις στη Ρωσία μέσω Κύπρου

ΕΡ: Στην Κύπρο, για παράδειγμα;
ΑΠ: Ναι, στην Κύπρο τα ρωσικά χρήματα είναι πολλά. Και όπως καταλαβαίνω, πάρα πολλές επενδύσεις στην οικονομία μας προέρχονται συγκεκριμένα από αυτό το νησί υπό τον μανδύα κυπριακών εταιριών. Αλλά αυτά είναι δικά μας χρήματα. Εκείνοι που μετέφεραν τα χρήματά τους εκεί, γνωρίζουν πώς να ασκήσουν επιχειρηματική δραστηριότητα εδώ, στη χώρα μας.

Γενικά, θεωρώ ότι πλέον στο νησί δεν υπάρχει offshore. Μπαίνοντας στην κοινή αγορά, οι offshore κανόνες έπαψαν να ισχύουν. Αλλά χρήματα εκεί υπάρχουν πολλά, τόσο από Ρώσους, όσο και από Άγγλους. Ωστόσο οι Άγγλοι εκεί, είναι κυρίως συνταξιούχοι. Ήσυχο νησί, καλό κλίμα, φτηνή ζωή, θαυμάσιο λευκό κρασί. Ενώ οι δικοί μας, είναι κυρίως δραστήριοι επιχειρηματίες.

ΕΡ: Με ποιό τρόπο μπορεί κανείς να διαφυλάσσει τις αποταμιεύσεις του;

ΑΠ: Υπάρχει μια δυνατότητα. Επενδύστε σε ακίνητα. Η οικογένεια αποτελεί τον πυρήνα σε κάθε φυσιολογική κοινωνία, αν αφήσουμε κατά μέρος τον νέο γαλλικό νόμο για τους γάμους μεταξύ ομοφύλων. Και φυσικά, η οικογένεια πρέπει να διαθέτει κατοικία. Δεν έχει σημασία αν είναι πολυτελής ή απλή. Στην ΕΣΣΔ, σημειωτέον, είχε αναπτυχθεί με επιτυχία η συνεταιρική κατασκευή κατοικίας. Η Stroibank (Στεγαστική Τράπεζα) έδινε δάνεια διάρκειας 15 ετών, ενώ χρειαζόταν να εξοφληθεί αμέσως μόνο το 40%. Στις ΗΠΑ έχει γίνει πλέον παράδοση ένας άνθρωπος που τελειώνει το Πανεπιστήμιο, να αγοράζει με δάνειο ένα διαμέρισμα του ενός κυρίως δωματίου, και μετά να το αλλάζει με ένα δυάρι. Και βγαίνοντας στη σύνταξη, να αποκτά ένα σπίτι.
Η ΡΩΣΙΑ ΤΩΡΑ

Η πρώτη έκκληση για ένα ευρωπαϊκό νόμισμα πριν από την κρίση του 1929

ΠΥΛΕΣ

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1929, ο Γερμανός πολιτικός Gustav Stresemann απευθύνει στην Κοινωνία των Εθνών το ερώτημα «Πού είναι το ευρωπαϊκό νόμισμα, το ευρωπαϊκό γραμματόσημο, που χρειαζόμαστε;». Έξι εβδομάδες αργότερα, στις 25 Οκτωβρίου 1929, το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης γνωρίζει αυτό που έμεινε γνωστό ως «Μαύρη Παρασκευή», και η παγκόσμια οικονομική κρίση αρχίζει. Προκαλεί σοβαρές οικονομικές διαταραχές σε παγκόσμιο επίπεδο, το κλείσιμο επιχειρήσεων και ένα άνευ προηγουμένου ποσοστό ανεργίας.

Τα κράτη αντιδρούν στην κρίση με την πολιτική «beggar thy neighbor»: λαμβάνουν αποπληθωριστικά νομισματικά μέτρα με σκοπό την αύξηση της ανταγωνιστικότητας των εξαγωγών τους και καθιερώνουν δασμολογικούς φραγμούς επί των εισαγόμενων προϊόντων που προέρχονται από το εξωτερικό. Η πολιτική αυτή επιδείνωσε την οικονομική κρίση. Πράγματι, αν και, βραχυπρόθεσμα, ωφελεί το κράτος, μακροπρόθεσμα έχει σοβαρές οικονομικές συνέπειες: πληθωρισμό, συρρίκνωση της ζήτησης, αύξηση της ανεργίας και επιβράδυνση του εμπορίου σε παγκόσμια κλίμακα.

ΓΕΦΥΡΕΣ ή ΓΕΦΥΡΑΙΟΙ

Η κατάρρευση του συστήματος Bretton Woods και η αμερικανική απόφαση για ελεύθερη διακύμανση του δολαρίου τον Αύγουστο του 1971 προκάλεσαν ένα κύμα αστάθειας στις αγορές συναλλάγματος, το οποίο επανέφερε με έντονο τρόπο το θέμα των ισοτιμιών μεταξύ των ευρωπαϊκών νομισμάτων. Η εξέλιξη αυτή αποτέλεσε σοβαρή τροχοπέδη για την περαιτέρω πορεία της ΟΝΕ.

Τον Μάρτιο του 1972, οι Έξι προσπάθησαν εκ νέου να προωθήσουν τη νομισματική ολοκλήρωση δημιουργώντας το «φίδι μέσα στο τούνελ»: πρόκειται για ένα μηχανισμό συντονισμένης διακύμανσης των νομισμάτων (πρόκειται για το λεγόμενο «νομισματικό φίδι») εντός στενών περιθωρίων διακύμανσης σε σχέση με το δολάριο (πρόκειται για το λεγόμενο «τούνελ»). Αποσταθεροποιημένο από τις πετρελαϊκές κρίσεις, την αδυναμία του δολαρίου και τις αποκλίσεις μεταξύ των οικονομικών πολιτικών, το «φίδι» χάνει σε λιγότερο από δύο έτη τα περισσότερα μέλη του για να συρρικνωθεί τελικά σε μια ζώνη «μάρκου» που περιλαμβάνει τη Γερμανία, την Μπενελούξ και τη Δανία.

Εθνικές Κόκκινες Γραμμές ΤΩΡΑ! Άμεση η ανάγκη μιας Νέας Εθνικής Πατριωτικής Διακυβέρνησης

Γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος

Εδώ είναι Ελλάδα. Κι όχι Ελβετία ή Σουηδία.
Δεν θα κουραστούμε να το επαναλαμβάνουμε προς κάθε ξενόδουλο εθνοπροδότη.
Κι αυτό ορίζει – αυτοδίκαια - σημαίνουσες κρίσιμες Εθνικές ιδιαιτερότητες.
Εδώ, σ’ αυτόν τον τόπο, ανά πάσα στιγμή ελλοχεύει ο πόλεμος.
Ένεκα της γειτονιάς μας.
Αυτό είναι ο ρυθμιστής των πάντων στην Ελληνική (Εθνική) Πολιτική. Ή, θα έπρεπε να είναι. Γιατί, δυστυχώς δεν είναι.
Απ’ αυτό θα έπρεπε να αφικνούνται – αρέσει δεν αρέσει – τα πάντα.
Ιδού πως. Ας δούμε κάποια ελάχιστα απλοϊκά, πλην χαρακτηριστικά, παραδείγματα.
Για να διαφανεί μετά και το «ποιά είναι η ΜΟΝΗ Πολιτική Διέξοδος»....

Εθνική Αγροτική Πολιτική... και όχι Ευρωπαϊκή...

Η Ελλάδα δεν είναι Βορράς. Ιστορικά βρίσκεται ανέκαθεν στο Μάτι του Κυκλώνα. Ανά πάσα στιγμή περιμένει τον Πόλεμο. Έχει άμεση λοιπόν και διαχρονική ανάγκη αγροκτηνοτροφικής αυτάρκειας/επάρκειας.

Με ΟΠΟΙΟ ΚΟΣΤΟΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΜΑ...

Από την άλλη, η εδαφική της ιδιαιτερότητα είναι τέτοια (ορεινή) που δεν επιτρέπει μεγάλους κι εκτεταμένους αγροτικούς κλήρους.
Αλλά και δεν πρέπει να επιτραπεί κάτι τέτοιο. Αλλιώς, θα χάσει την αγροτιά της. Και στα δύσκολα, η χώρα δεν θα έχει την παραγωγή.
Δηλαδή, με δυό λέξεις, στον Πόλεμο δεν θα έχει τρόφιμα.
Και όχι μόνον.
Εάν έβρισκε μια μέρα εφαρμογή το «Δυτικό Αγροτικό Μοντέλο» των Εκτεταμένων Αγροτικών επιχειρήσεων/εκτάσεων τότε ένα μεγάλο μέρος του λαού μας θα έμενε χωρίς δουλειά και χωρίς αυτονομία διατροφής την δύσκολη στιγμή.
 
Κι αυτό είναι απαράδεκτο.
Όπως όμως λένε οι «κυβερνώντες φωστήρες του Νεοφιλελευθερισμού», εάν δεν υπάρξουν οικονομίες κλίμακος – Μεγάλες ανταγωνιστικές αγροτικές επιχειρήσεις, νέα τσιφλίκια δηλαδή και νέοι κολήγοι – δεν θα καταφέρει η ελληνική αγροτική παραγωγή να ανταγωνιστεί τις διεθνείς χαμηλές τιμές.
 
Συνεπώς, μια μόνον λύση απομένει. Η μόνη που ταιριάζει στις Ελληνικές εδαφικές/γεωπολιτικές ιδιαιτερότητες.
Μικροί πολλοί αγροτικοί κλήροι και κτηνοτροφικές μονάδες καθώς και σταθερή κρατική επιδότηση αυτών έτσι που και αυτές να επιβιώνουν αλλά και να κρατούν χαμηλά τις τιμές στην κατανάλωση ώστε να είναι ανταγωνιστικές προς τα εισαγόμενα.
Έλα όμως που αυτό απαγορεύεται από την ΕΕ....
 
Για απαράβατους Εθνικούς Λόγους λοιπόν είμαστε υποχρεωμένοι να πάμε «κόντρα» στην ΕΕ. Όσες δυσάρεστες συνέπειες κι αν εγκυμονεί.
Είναι θέμα Εθνικής επιβίωσης πλέον. Είναι θέμα Εθνικής Ασφάλειας.
Και αποτελεί διαρκές έγκλημα το ότι επί δεκαετίες γίνονταν το ακριβώς αντίθετο από τους πολιτικούς μας.

Εθνική και όχι Ευρωπαϊκή Μεταναστευτική πολιτική

Η Ελλάδα είναι η Πύλη εισόδου ακατάπαυστων κυμάτων δυναμικής λαθρομετανάστευσης προς το Βορρά.
Που όμως, ΠΟΤΕ ΔΕ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΤΟ ΒΟΡΡΑ.
Κύματα που όλο και εντείνονται.
Άλλοι ασκούν επιθετικές εξωτερικές πολιτικές στα κράτη άλλων και η Ελλάδα καλείται να...πληρώσει το λογαριασμό.
 
Άλλοι είναι οι «αποικιοκράτες». Και όχι η Ελλάδα. Αυτοί λοιπόν θα έπρεπε να πληρώσουν και το λογαριασμό. Και όχι εμείς.
Οι ισχυροί του Βορρά βλέπεις φρόντισαν και με διάφορους ευρωπαϊκούς θεσμούς έκλεισαν τις...Πύλες εξόδου της Ελλάδας προς την Ευρώπη.
Έτσι, τα μιλιούνια των λαθρομεταναστών του 3ου κόσμου παραμένουν στην Ελλάδα.
 
Καμία σύγκριση δεν νοείται να γίνεται μεταξύ της Ελλάδας και της Ευρώπης σ’ αυτό το κρίσιμο θέμα.
Απαιτείται κι εδώ λοιπόν απεγκλωβισμός της Ελληνικής πολιτικής από την Ευρωπαϊκή εφόσον, όπως περίτρανα αποδείχτηκε επί σειρά ετών, δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή στήριξη. 

Κάτι που για την Ελλάδα αποδεικνύεται Εθνική Καταστροφή.
Μας άφησαν μόνους και ζητούν και τα ρέστα τώρα στα διάφορα Ευρωπαϊκά και Διεθνή Δικαστήρια και ανθρωπιστικά fora.
Μόνοι μας λοιπόν είμαστε υποχρεωμένοι να λύσουμε – και δη «δραστικά» - το πρόβλημα.
Κι όντες μόνοι, είμαστε υποχρεωμένοι να βαδίσουμε κόντρα στις Ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες.
Οι πύλες εισόδου πρέπει να κλείσουν πάραυτα και όσοι βρίσκονται εντός να απομακρυνθούν εξίσου πάραυτα.

Εισαγόμενη εγκληματικότητα. Εθνική και όχι Ευρωπαϊκή Ασφάλεια

Άμεση συνέπεια του παραπάνω είναι οι τρομακτικές πιέσεις που δέχεται ο Ελληνικός Λαός ως προς την ασφάλειά του.
Η Ευρωπαϊκή απάντηση δεν ήταν η αναμενόμενη στήριξη. Στις δικές μας πλάτες έπεσε κι αυτό.
 
Αντιθέτως, μέσω των μνημονίων επέβαλλαν την δραστική μείωση των Δυνάμεων Ασφαλείας αλλά και των Ενόπλων Δυνάμεων.
Ανοίγοντας ταυτόχρονα την πόρτα για δυναμική είσοδο των Μισθοφόρων τους, δηλαδή, ξεκάθαρα πλέον των οπλισμένων Δυνάμεων Κατοχής.
Κι εδώ λοιπόν είμαστε υποχρεωμένοι να βαδίσουμε «κόντρα» στις Ευρωπαϊκές επιταγές.
 
Κι ας λένε ότι θέλουν τα διαβούλια και τα μνημόνιά τους.
Επιπροσθέτως, οι εγχώριοι νενέκοι υπηρέτες τους δεν ενεργοποίησαν ποτέ την Παλλαϊκή Άμυνα ώστε τουλάχιστον μια εκτεταμένη Εθνοφυλακή να συνδράμει τις Δυνάμεις Ασφαλείας και τις Ένοπλες Δυνάμεις στο έργο τους.
Κι αυτό απαιτεί ΑΜΕΣΗ επανόρθωση, ΤΩΡΑ...

Εθνική και όχι Ευρωπαϊκή κοινωνική Πολιτική

Συνέπεια του παραπάνω προβλήματος (ογκώδης λαθρομετανάστευση) ήταν η αφόρητη πίεση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας και γενικότερα στην Εθνική Κοινωνική Πολιτική. Παρ’ ότι θα έπρεπε να είχαν συνευθύνη οι Ευρωπαίοι (δήθεν) «Φίλοι και Σύμμαχοι» άφησαν την Ελλάδα να τα βγάλει μόνη της πέρα μ’ αυτή την θύελλα.
 
Και να θρηνεί κάθε μέρα, κάθε ώρα χιλιάδες νεκρούς Έλληνες.
Τολμούν ταυτόχρονα να λένε σήμερα για κατάρρευση της χώρας.
Η Βρετανία έχει το δικαίωμα να προαναγγέλλει φραγμό στις ορδές των μεταναστών με αποκλεισμό τους από την εύκολη πρόσβαση στο Εθνικό της Σύστημα Κοινωνικής Πολιτικής.
Η Ελλάδα όχι.
 
Πρόσφατα ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντ. Κάμερον δήλωσε πως το Εθνικό Σύστημα Υγείας και η Εθνική Πολιτική της Βρετανίας είναι ΕΘΝΙΚΑ και όχι ΔΙΕΘΝΗ κι έτσι θα παραμείνουν.
Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και στην Ελλάδα.
Ευρώπη και εγχώριοι πολιτικοί νενέκοι όμως δεν το επιτρέπουν.
Και σ’ αυτό, η κατάσταση μας έχει φέρει σε πορεία σύγκρουσης με τις Ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες.
Κι εδώ μόνοι μας είμαστε.
Για πόσο ακόμη θα πληρώνουμε κόστος σε ανθρώπινες ζωές προκειμένου να θεωρούμαστε συμμορφωμένοι με τις ευρωπαϊκές οδηγίες;

Εθνική και όχι Ευρωπαϊκή Άμυνα

Η Ελλάδα παραμένει μόνη της παρά τις απίστευτες τουρκικές πιέσεις. Τολμούν μόνο οι Ευρωπαίοι να κριτικάρουν τα «μεγάλα μας έξοδα» για την άμυνα.
Τη στιγμή που ποτέ δεν έβαλαν το χέρι στην τσέπη για την Ελληνική Άμυνα, παρ’ ότι είναι η Πρώτη Γραμμή της Ευρώπης, τη στιγμή που ποτέ δεν έβαλαν τους προκλητικά επιθετικούς γείτονές μας στη θέση τους. Αντιθέτως. Η στάση τους είναι μονίμως υπέρ των εχθρικών γειτόνων μας.
Και κακά τα ψέματα. Αυτή τη στιγμή, σ’ αυτή την κρίσιμη φάση της ιστορίας μας, το μόνο που θα μπορούσε να κάνει τη «διαφορά» και ν’ ανατρέψει το εις βάρος της Ελλάδας διεθνές κλίμα θα ήταν μόνον μια αποφασιστική και «απρόβλεπτη» παρουσία της Ελλάδας στον τομέα της Εθνικής Ασφάλειας και της Άμυνας.
 
Μόνον εάν η Ελλάδα «έπειθε» πως είναι όπως το αγρίμι που στρίμωξαν στη γωνία και πλέον είναι έτοιμο ακόμη και για απέλπιδες ενέργειες, μόνον εάν «έπειθε» πως ΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΗ ΓΙΑ ΟΛΑ προκειμένου να υπερασπιστεί τα εθνικά της συμφέροντα, μόνον τότε θα άλλαζε θέση η – εις βάρος της – διεθνής γεωπολιτική πλάστιγγα.
ΜΟΝΟΝ ΤΟΤΕ, θα ξαναλογαριάζονταν ως αξιοσέβαστος συνομιλητής.
Κι αυτή η «αποφασιστική αλλαγή εθνικής πολιτικής» δεν πρόκειται να έρθει ούτε από την αντεθνική Κεντροαριστερά, ούτε από τους εξίσου αντεθνικούς νεοφιλελεύθερους της καθεστωτικής ευρώδουλης κυβερνώσας κεντροδεξιάς.

Αυτά ήταν απλώς κάποιες λίγες επισημάνσεις που δείχνουν προς μια και μόνη αναπόφευκτη κατεύθυνση:

Φοβίζει δε φοβίζει κάποιους, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να ξαναβρεί – και δη ΑΜΕΣΑ - την χαμένη της ανεξαρτησία και το αυτοδιοίκητο. Κι αυτό με τη σειρά του σημαίνει σε μεγάλο βαθμό αναθεώρηση της σχέσης της Ελλάδας με την ΕΕ.
Αυτό σημαίνει
 
Άμεση επιστροφή στο Εθνικό μας νόμισμα και άμεση αναθεώρηση πολλών από τις ευρωελληνικές συμφωνίες που αποδείχτηκαν ταφόπλακα της Ελληνικής οικονομίας τσακίζοντας ενίοτε ακόμη και πυλώνες της Εθνικής μας Ασφάλειας.

Δεν θα καθορίσει η Ευρώπη, αλλά οι ιδιαιτερότητες της χώρας τους τρόπους που θα συνδέεται η χώρα με την Ευρώπη.
Ότι έγινε ως τώρα από τις Ελληνικές κυβερνήσεις αποδείχτηκε ξενόδουλο και εγκληματικό. Κι αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα.
Όσες αναθεωρήσεις κι αν απαιτηθούν στις σχέσεις της χώρας με την ΕΕ.
Όσο οδυνηρή κι αν είναι αυτή η μετάβαση στο νέο status.

Αυτά κι άλλα πολλά παρομοίως κρίσιμα ζητήματα (θα έπρεπε να) αποτελούν τους «ρυθμιστές της Εθνικής Πολιτικής» της Ελλάδας. Τις «κόκκινες γραμμές» της.
Δυστυχώς, δεν αποτελούν.
 
Η παντοκρατορία της αντεθνικής Κεντροαριστεράς αλλά και του εξίσου αντεθνικού νεοφιλελευθερισμού δυστυχώς έκαναν το θαύμα τους συν τω χρόνω και δυναμίτισαν όλες μα όλες τις Εθνικές Κόκκινες Γραμμές.
Είναι αδήριτη ανάγκη για μια, όσο το δυνατόν συντομότερα, Εθνική Πατριωτική Διακυβέρνηση αυτού του τόπου.
Άμεση. Τώρα.
Μήπως και προλάβουν να ξαναστηθούν οι Κόκκινες Γραμμές.

Διακυβέρνηση που είναι αδύνατον να προκύψει από ένα και μόνον κόμμα.

Αυτό θα πρέπει να το βάλουν καλά στο νου τους όλοι όσοι ξυπνούν και κοιμούνται με όνειρα «αμιγών» Εθνικών Επαναστάσεων χωρίς νερό στο κρασί τους.

Θα πρέπει επίσης να το βάλουν εξίσου καλά στο μυαλό τους κι όλοι όσοι βιάζονται να χαρακτηρίσουν ως ακραίους εθνικιστές – και ούτε καν συζητούν μαζί τους - όσους ομνύουν σε μια πιο στρατιωτικοποιημένη Ελληνική Κοινωνία.

Αυτό σημαίνει πως πρέπει να δομηθούν ταχύτατα εκείνες οι νόρμες που θα οδηγήσουν σε γέννηση κι ανάπτυξη ευρύτατων Πατριωτικών Δυνάμεων, αυτές με την σειρά τους σε ισχυρά Πατριωτικά Κόμματα κι αυτά τέλος μέσω της συνεργασίας τους στην εν λόγω Εθνική Πατριωτική Κυβέρνηση.
 
Διάφορα Πατριωτικά Κόμματα κάνουν ήδη αυτό που όφειλαν να κάνουν. Λειτουργούν. Προσπαθούν να αναπτύσσονται. Και το επιτυγχάνουν μέρα τη μέρα.
Λείπει όμως ένας «βασικός κρίκος» για να ευοδωθεί μια τέτοια Εθνική Εξέλιξη.
Αυτό που λείπει είναι μια αντίστοιχη σοβαρή δουλειά στον χώρο του παραδοσιακού πατριωτικού τμήματος της Κεντροδεξιάς.
 
Μια κεντροδεξιά που δυστυχώς παραμένει εγκλωβισμένη στα νύχια του αντεθνικού/διεθνιστικού Νεοφιλελευθερισμού.
Και πρέπει, είναι απόλυτη και άμεση ανάγκη να απεγκλωβιστεί από τα νύχια του.
ΤΩΡΑ! Όχι αύριο....
 
Η ανάγκη της ταχείας γέννησης κι ανάπτυξης μιας Νέας Λαϊκής Πατριωτικής Ριζοσπαστικής Κεντροδεξιάς που θα είναι έτοιμη και πρόθυμη να συνεργαστεί με τις υπόλοιπες Πατριωτικές Δυνάμεις, είναι περισσότερο επείγουσα παρά ποτέ.
 
Πρέπει να κοπούν πάραυτα οι γέφυρες με τις κυρίαρχες δυνάμεις του Νεοφιλελευθερισμού που έχουν κυριαρχήσει παντού στον χώρο της ευρύτερης Κεντροδεξιάς.
 
Πρέπει αυτές οι δυνάμεις να απεγκλωβιστούν από τον θανάσιμο εναγκαλισμό τους απ’ αυτήν την πανίσχυρη αντεθνική μέγγενη που υπηρετεί ΜΟΝΟΝ τις Ευρωπαϊκές Ντιρεκτίβες.
 
Προκειμένου να συμβάλλουν μαζί με τις υπόλοιπες πατριωτικές δυνάμεις στην γιγάντωση ενός Μεγάλου συνεργαζόμενου πολυσυλλεκτικού Πατριωτικού Κινήματος.
 
Οι εγκλωβισμένες αυτές δυνάμεις έχουν χρέος τιμής προς την εναπομείνασα Τιμή του Έθνους τους να αποκτήσουν μια δική τους αυτόνομη ισχυρή Πολιτική Παρουσία.
 
Ας επιλέξουν τους ηγέτες τους και ας «κάνουν την κίνησή» τους.
ΤΩΡΑ! Χρόνος δεν υπάρχει για ατέλειωτες φοβικές ζυμώσεις.
Ειδεμή, ας ενισχύσουν τις ήδη υπάρχουσες Πατριωτικές Δυνάμεις που έχουν ήδη απεγκλωβιστεί από τα δίχτυα του αντεθνικού νεοφιλελευθερισμού και παλεύουν καιρό τώρα μόνοι τους.
 
Η σημερινή μορφή της Κυβερνητικής Κεντροδεξιάς έχει αποκτήσει αντεθνικά χαρακτηριστικά σε μεγάλο βαθμό εξ’ αιτίας του ασφυκτικού εναγκαλισμού της με τις δύο παραπάνω αντεθνικές δυνάμεις.
 
Τα εναπομείναντα υγιή της Πατριωτικά Στοιχεία πρέπει άμεσα να απεμπλακούν απ’ αυτή την καταστροφική για τη χώρα συνύπαρξή τους.
Δεν νοείται να αποδέχονται να συγκυβερνούν τη χώρα σε συνεργασία με αντεθνικές ξενόδουλες δυνάμεις όπως είναι οι παραπάνω.
 
Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι με την ως τώρα συγκατάθεσή τους στα ξενόδουλα μνημόνια συνέβαλλαν στην καταστροφή της χώρας, στην καταστροφή περιουσιών, σε σωρεία θανάτων πολιτών, στην γέννηση εξεγερτικών καταστάσεων, στην οιονεί απώλεια εθνικής ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας.
 
Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι απέναντί τους σε λίγο θα έχουν εξαγριωμένες μάζες που θα ζητούν το κεφάλι τους.
Ναι, ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ!
 
Πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ίσως είναι η τελευταία τους ευκαιρία να διαχωρίσουν τη θέση τους από αυτή των Δημίων της Χώρας.
 
Πρέπει πρωτίστως ν’ ασπαστούν τις παραπάνω αναγκαιότητες αναθεώρησης της σχέσης της Ελλάδας με την ΕΕ, να απομονώσουν τα φιλομνημονιακά τμήματα της Καθεστωτικής νεοφιλελεύθερης Κεντροδεξιάς και να στραφούν στην συνεργασία με τις Εθνικές/πατριωτικές δυνάμεις αυτού του τόπου.
 
Πρέπει να συνειδητοποιήσουν επιτέλους ότι η μόνη πολιτική Εθνική διέξοδος είναι να πετάξουν από πάνω τους το νεοφιλελεύθερο καρκίνωμα. Αυτό που ωθεί όλους τους στην συνεργασία με την κεντροαριστερά.
Τουτέστιν, πρέπει πάραυτα να αποσύρουν την υποστήριξή τους απ’ αυτή την κυβέρνηση κι απ’ αυτό το Κυβερνών Κόμμα της Κεντροδεξιάς.
 
Πρέπει πάραυτα να ανασχηματισθούν σε Πατριωτική κατεύθυνση και να πάμε άμεσα σε νέες εκλογές.
Με προοπτική μια Νέα Εθνική Πατριωτική (πλήρως αναθεωρητική) Συνεργατική Διακυβέρνηση αυτού του τόπου.
 
Ένα νέο Πατριωτικό Καθεστώς που θα θέσει τις παραπάνω «κόκκινες γραμμές» ως κορωνίδα μιας Νέας Εθνικής/Πατριωτικής Πολιτικής.
Και πάνω απ’ όλα, ΥΠΕΡΑΝΩ ΟΛΩΝ, θα θέσει την Εθνική Ασφάλεια. Πριν η Ελλάδα περιοριστεί στην Αττικοβοιωτία – Πελοπόννησο.
 
Και να θυμούνται όλοι, ένθεν κι ένθεν στις δύο πλευρές αυτού του Μεγάλου Πατριωτικού Κοινού (ας τους ονομάσουμε γενικά «μετριοπαθείς» και «ριζοσπάστες»), ότι μια άκρως βασική και απαραίτητη παράμετρος για να αναδειχτεί ο «τόνος της Εθνικής Ασφάλειας», είναι, στις τάξεις της Νέας Πατριωτικής Βουλής να βρίσκονται με ενισχυμένη παρουσία αυτοί στους οποίους πέφτει το κυρίως βάρος σε τέτοιους καιρούς.
Δικαστές και Ένστολοι.
 
Ας το θυμούνται αυτό όλοι οι «εμπλεκόμενοι» όταν θα αναδεικνύουν τα Νέα Στελέχη που θα σηκώσουν το βάρος αυτής της Πατριωτικής Σταυροφορίας.

Και φυσικά, δεν πρέπει να μας διαφεύγει μια άλλη ύπουλη γάγγραινα που απειλεί ξεκάθαρα πλέον την Ελληνική Κοινωνία.
Η αποπατριωτικοποίησή της.
 
Κάτι που εν αγαστή συνεργασία επιχειρούν (με επιτυχία) πολλά χρόνια τώρα και τα δύο αντεθνικά παραπάνω σχήματα: και οι Νεοφιλελεύθεροι και η Κεντροαριστερά.
 
Δεν είναι δυνατόν, δεν νοείται Έλληνες Πατριώτες, εγκλωβισμένοι στα δίχτυα νεοφιλελεύθερων να στηρίζουν Ρεπούσιες αντεθνικές πολιτικές με την ψήφο τους.
Κι όμως το πράττουν, καιρό τώρα.
Ίσως είναι η ύστατη ευκαιρία τους να απεγκλωβιστούν απ’ αυτή την Εθνοκτόνα Πολιτική Πρακτική.

Η ανάγκη για μεγάλα Πατριωτικά ΜΜΕ

Εθνικοπατριωτικό Ρεύμα υπάρχει. Πλέον και ρέον – ασυντόνιστα κι ακαθοδήγητα - σε πάρα πολλά πολιτικοκοινωνικά κανάλια.
 
Για να μετουσιωθεί όμως σε Ισχυρό Κίνημα απαιτεί – πέραν των παραπάνω οργανωτικών πολιτικοκοινωνικών ζυμώσεων – και άλλου είδους ενισχύσεις.
Η κυριότερη δε όλων είναι η «επικοινωνιακή». Τουτέστιν, αυτό που λείπει και απαιτείται ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, είναι Ισχυρά Πατριωτικά ΜΜΕ.
 
Καθώς, δυστυχώς είναι μια πραγματικότητα το ότι μια τεράστια έλλειψη κυριαρχεί στα Ελληνικά ΜΜΕ.
Η Πατριωτική κατεύθυνση.
Κυριαρχεί δυστυχώς η Αριστερά και ο Νεοφιλελευθερισμός.
Η Αντιπατριωτική/Αντεθνική «οπτική» είναι παντού «βασιλεύουσα».
 
Τα στιβαρά Πατριωτικά ΜΜΕ είναι εκ των ων ουκ άνευ για την ενίσχυση του παραπάνω επιθυμητού Πατριωτικού Κινήματος εάν αυτό επιθυμεί να επιφέρει ταχείες πολιτικοκοινωνικές αλλαγές και να έχει άμεση κυβερνητική προοπτική.
 
Ιδέες υπάρχουν και διακινούνται στον ευρύτερο πατριωτικό χώρο καθώς και στα ΜΜΕ. Από πάρα πολλές πηγές και προς κάθε πιθανή κατεύθυνση.
Πρέπει να επιταχυνθεί όμως δραστικά αυτή η «κινητικότητα» και οι ζυμώσεις.
Κεφάλαια κι ενδιαφέρον ιδιωτών υπάρχουν.
 
Δεν αρκεί όμως να υπάρχουν και να «αναμένουν».
Καιρός είναι πια να στραφούν άμεσα προς αυτές τις πρωτοβουλίες για να πάρουν σάρκα και οστά οι «συζητούμενοι σχεδιασμοί».
Άλλωστε είναι γνωστό το πως θα κινηθούν τα πράγματα.
 
Με το που θα γεννηθεί (ή θα ισχυροποιηθεί ήδη υπάρχον) ένα Πατριωτικό ΜΜΕ, αμέσως θα λειτουργήσει ως έναυσμα για να μετατραπούν σε «Πατριωτικής Γραμμής» κι άλλα μεγάλα ΜΜΕ που «αναμένουν με ζεστές τις μηχανές» τους για τα κατάλληλα μηνύματα και το σωστό timing για «αλλαγή πλεύσης».
Ας λάβουν λοιπόν ένα τέλος οι ατέρμονες συζητήσεις και ζυμώσεις κι ας πάνε σε αποτέλεσμα.
 
Το πλοίο δεν κοντεύει στο βράχο. Έχει ήδη μπει μέσα στα επικίνδυνα νερά και χτυπιέται από σκόπελο σε σκόπελο. Είναι απλά θέμα χρόνου το πότε θα κάνει νερά και θα μπατάρει.
 
Δόξα τω Θεώ, αξιόλογοι διανοητές με πατριωτικό πνεύμα υπάρχουν άφθονοι στον ευρύτερο Πατριωτικό χώρο για να στελεχώσουν αυτή την επιθυμητή πατριωτική αναθεωρητική καταιγίδα στο χώρο των ΜΜΕ. Το διαδίκτυο να είναι καλά που χρόνια τώρα τους δίνει έδαφος να αναπτύσσονται μόνοι και χωρίς καμία βοήθεια και στήριξη.
Εσείς απλά «αξιοποιείστε» τους κύριοι.

Η ανάγκη για ανάδειξη μιας στιβαρής Πατριωτικής Πολιτιστικής Διανόησης

Αντίστοιχη βεβαίως είναι η ανάγκη και για την ανάδειξη επιτέλους ενός νέου Πατριωτικού Πολιτιστικού ρεύματος.
Κι εδώ υπάρχει αφθονία σε Πατριώτες Πνευματικούς Πολιτιστικούς Δημιουργούς.
 
Κανείς δεν τους στήριξε ποτέ, οι «πόρτες» ήταν πάντα κλειστές γι’ αυτούς (η κυρίαρχη Αριστερά και οι καθεστωτικοί νεοφιλελεύθεροι υποστηρικτές της να είναι καλά) αλλά αυτοί σε πείσμα όλων υπάρχουν και αναμένουν ν’ ανοίξουν επιτέλους και γι’ αυτούς οι Πύλες ώστε να προσφέρουν κι αυτοί με την σειρά τους σε μια νέα Εθνική Πατριωτική Πολιτιστική Αναγέννηση.

Καιρός για όλα αυτά δεν υπάρχει. Ο Χρόνος μας τελείωσε. Πρέπει να γίνουν άμεσα. Ειδεμή, κανείς από όσους έχουν τη Δύναμη να «κάνουν πράγματα σήμερα» ( και δεν τα κάνουν) να μην τολμήσει αύριο να κοιτάξει τους οργισμένους εξαθλιωμένους Πολίτες/Πατριώτες στα μάτια και να μην προσπαθήσει να τα «κουκουλώσει».
 
Το πιο πιθανό είναι πως πριν προλάβει να ολοκληρώσει το ΤΟΤΕ «λογίδριό» του, ο «θυμωμένος απέναντί» του θα έχει «αντιδράσει» μάλλον «όχι και τόσο κόσμια»...
Ήθελα να πω κάτι «βαρύτερο» αλλά...«αυτολογοκρίθηκα»...
Αν και ίσως δεν θα έπρεπε, εφόσον μιλάμε για «αυτονόητα πράγματα»....
 
Εξάλλου μιλάμε για κάποιες άλλες μελλοντικές εποχές όπου τα πάντα θα πνίγονται στο αίμα και στη βία...
Ακόμη και «σκληρές δηλώσεις» λοιπόν δεν θα «...εκόμιζαν Γλαύκας εις τας Αθήνας...»....εφόσον δεν θα μιλούσαν παρά για τα «αυτονόητα»....

Γιώργος Ανεστόπουλος 
Αναρτήθηκε από Γεράκι του Αιγαίου

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ- Προς δήμευση καταθέσεων και στον Καναδά

"Η κυβέρνηση προτείνει την εφαρμογή λύσης bail-in"

Παγκόσμιο όπως αποδεικνύεται είναι το παιχνίδι και ο σχεδιασμός για τη νέα οικονομική ατζέντα των κέντρων εξουσίας ενάντια στις καταθέσεις των πολιτών στις τράπεζες και μάλλον η Κύπρος ήταν η αρχή. Στόχος: Να βγουν τα λεφτά από τις τράπεζες και να χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματα που έχουν δημιουργήσει οι κυβερνήσεις!

Όπως αποκαλύπτεται ο Καναδάς είναι η επόμενη χώρα όπου θα ισχύσει το μέτρο της «δήμευσης» ή του «κλαδέματος» των καταθέσεων όπως αναφέρεται ρητώς στο νέο οικονομικό πρόγραμμα για το 2013.

Το πρόγραμμα με την επωνυμία “ECONOMIC ACTION PLAN 2013” δημοσιεύτηκε στις 21 Μαρτίου στην Βουλή των Κοινοτήτων με την υπογραφή του υπυοργού Οικονομικών James Flaherty. Από τη σελίδα 144 στα περιεχόμενα (154 στο κείμενο) διαβάζουμε:

"Η κυβέρνηση επίσης αναγνωρίζει την ανάγκη διαχείρισης των κινδύνων οι οποίοι σχετίζονται με συστημικές μεγάλες τράπεζες η δυσχέρεια ή η κατάρρευση των οποίων μπορεί να προκαλέσει αναστάτωση στο οικονομικό σύστημα και αυτό με τη σειρά του να προκαλέσει αρνητικές επιδράσεις στην οικονομία. Το παραπάνω απαιτεί αυξημένη εποπτεία και μια σειρά ισχυρών επιλογών για την επίλυση των θεμάτων αυτών χωρίς τη χρήση των κεφαλαίων των φορολογουμένων, στο απίθανο γεγονός που κάτι τέτοιο γίνει πραγματικότητα".

Με άλλα λόγια όχι με τα λεφτά των φορολογουμένων αλλά με τα; Λεφτά των καταθετών, λες και αυτοί δεν είναι φορολογούμενοι!

Λίγο πιο κάτω από τη σελίδα 145 στα περιεχόμενα (155 στο κείμενο) διαβάζουμε:

«Η κυβέρνηση προτείνει την εφαρμογή λύσης bail-in για συστημικά σημαντικές τράπεζες. Το παραπάνω καθεστώς θα σχεδιαστεί για να διασφαλίσει ότι στην απίθανη περίπτωση που μια συστημική μεγάλη τράπεζα απολέσει το κεφάλαιό της η τράπεζα αυτή θα επανακεφαλαιοποιηθεί με στόχο να επιστρέψει σε βιώσιμο καθεστώς μέσω της αιφνίδιας μετατροπής του παθητικού της σε εποπτικό κεφάλαιο. Αυτό θα μειώσει τους κινδύνους για τους φορολογουμένους. Η κυβέρνηση του Καναδά θα συμβουλευτεί τους μετόχους για το πώς θα εφαρμοστεί καλύτερα στην πράξη ένα καθεστώς “bail-in” στον Καναδά».

Όπως γίνεται κατανοητό και επειδή το σχέδιο κατατέθηκε στις 21 Μαρτίου η υπόθεση της κατάσχεσης καταθέσεων δεν είναι κάτι που ξεπήδησε τυχαία μέσα στο Εurogroup από τον Ολλανδό «χοιροτρόφο» ή την τρόικα στις διαπραγματεύσεις με την Κύπρο, αντίθετα αποτελεί ένα γενικότερο σχεδιασμό που αγγίζει και τις πέραν του Ατλαντικού χώρες. Και έπονται εξελίξεις…

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Αναμένονται δραματικές εξελίξεις-γενικευμένη παύση πληρωμών προς το κράτος

 
Δ. ΚΑΖΑΚΗΣ«Πρέπει να περιμένουμε μέσα στην άνοιξη ή και το καλοκαίρι, δραματικές εξελίξεις που αφορούν και τη χώρα μας και αφορούν και συνολικότερα και την ευρωζώνη», σχολίασε ο γραμματέας του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (ΕΠΑΜ) Δημήτρης Καζάκης, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε το πρωί της Κυριακής (17/3) στην αίθουσα «Συμπόσιο» στη Νέα Ηρακλείτσα..

Ο κ. Καζάκης αρχικά επεσήμανε τρία πράγματα. 
 
«Το πρώτο είναι αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες στην Κύπρο. 

Πέρα από τις προφανείς προεκτάσεις που έχει, πολιτικές και οικονομικές για το νησί θα πρέπει να πούμε ότι μια τέτοια ενέργεια υποδηλώνει πανικό σε σχέση με τα επιτελεία της Ευρωζώνης. Σημαίνει ότι η φούσκα των καλών προσδοκιών που δημιουργούσαν όλο το προηγούμενο διάστημα είτε ο κ. Ντράγκι, είτε ο κ. Όλι Ρεν ή οι υπόλοιποι έσκασε. Για να επιτεθούν έτσι, με τόσο άγαρμπο και άμεσο τρόπο στο τραπεζικό σύστημα μιας χώρας, σημαίνει ότι τα πράγματα, όχι στενεύουν απλά, αλλά πάμε σε δραματικές εξελίξεις. Και αν για μια οικονομία όπως ήταν της Κύπρου επιτέθηκαν με αυτόν τον τρόπο απλά φανταστείτε τι θα γίνει στην Ελλάδα το επόμενο δίμηνο ή τρίμηνο. Ακόμη δεν έχει βγει το πόρισμα της τελευταίας επίσκεψης που έκανε η τρόικα για το νέο κύμα επίθεσης στην ελληνική οικονομία», παρατήρησε.

«Το δεύτερο είναι, και έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, πως αυτό που έγινε στην Κύπρο, οφείλει να ανοίξει μια συζήτηση πάλι για τη μετεξέλιξη της Ευρωζώνης.
Αν με το έτσι γουστάρω και το έτσι θέλω, κουρεύονται καταθέσεις σε μια χώρα, τότε τι ακριβώς θα συμβεί στο περίφημο ενιαίο τραπεζικό χώρο που έχουν ιδρύσει στην Ευρωζώνη.
 
Ενιαίος τραπεζικός χώρος δηλαδή κουρεύω και αρπάζω καταθέσεις από οπουδήποτε μπορώ, και όποτε θέλω με απλή απόφαση του κ. Ντράγκι από την ΕΚΤ ή από οποιοδήποτε άλλο όργανο σκαρφιστούν αυτοί να φτιάξουν», τόνισε και συμπλήρωσε πως
«το τρίτο βασικό ζήτημα είναι ότι πλέον μια χώρα που δέχεται μια τέτοια επίθεση, δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της. θα δούμε εξελίξεις δραματικές.Θα καταρρεύσει συνολικά όχι μόνο ο κοινωνικός ιστός στην Κύπρο, αυτό άλλωστε, έτσι κι αλλιώς δεν τους ενδιαφέρει γι’ αυτό και εφαρμόζουν αυτές τις πολιτικές στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, θα καταρρεύσει ολοκληρωτικά η οικονομία του νησιού. Και αυτό δεν τους ενδιαφέρει μια και θα είναι προσάρτημα ουσιαστικά της ευρωζώνης τουλάχιστον όπως διαμορφώνεται».


«Τα λέμε όλα αυτά για να καταλάβουμε ότι το κορδόνι με το οποίο μας έχουν δέσει και απλά μας αμολάνε καλούμπα κάθε λίγο έχει τελειώσει. Δηλαδή θέλουν να ξεμπερδεύουν με τις προβληματικές, τις λεγόμενες μη βιώσιμες οικονομίες όπως είναι η Ελλάδα. Άρα πρέπει να περιμένουμε μέσα στην άνοιξη ή και το καλοκαίρι, δραματικές εξελίξεις που αφορούν και τη χώρα μας και αφορούν και συνολικότερα και την ευρωζώνη», ανέφερε.

«Η αντιπολίτευση λειτουργεί μόνο και μόνο για να υπάρξει συμπολίτευση»

Όπως είπε, «ένα επίσης πολύ σημαντικό ζήτημα είναι ότι αν συμβαίνουν όλα αυτά, τα προφανή, δεν λέμε κάτι τρομερό, το λέει όλη η διεθνή οικονομική κοινότητα μετά από την εξέλιξη, τότε γιατί τα πολιτικά κόμματα στο σύνολό τους, και ειδικά η αντιπολίτευση γιατί η συμπολίτευση είναι λογικό, δεν ανοίγει καν θέμα εξελίξεων στην Ευρωζώνη.
 
Δεν άνοιξε ποτέ ζήτημα για το ότι από την 1η Ιανουαρίου 2013 έχει επιβληθεί το δημοσιονομικό σύμφωνο σε ολόκληρη την Ευρωζώνη, που καταργεί ακόμη και τη δυνατότητα σύνταξης προϋπολογισμού για κάθε χώρα. Πρέπει όλα αυτά να συντάσσονται με οδηγίες και άμεση επέμβαση των ευρωπαϊκών οργάνων. Δεν άνοιξε θέμα ενιαίου τραπεζικού χώρου.
 
Δεν άνοιξε θέμα ευρωπαϊκής ομοσπονδίας. Τίποτα από όλα αυτά δεν τα συζητάει η λεγόμενη αντιμνημονιακή αντιπολίτευση. Το μόνο που συζητάει είναι πως θα διαχειριστεί καλύτερα το ήδη υπάρχον πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούμε ήδη, δηλαδή με το ευρώ, με τις πολιτικές που εφαρμόζονται και όλα αυτά. Άρα εδώ ξεκαθαρίζει το τοπίο σχετικά με το τι ταυτότητα έχει η αντιπολίτευση. Δυστυχώς η αντιπολίτευση λειτουργεί μόνο και μόνο για να υπάρξει συμπολίτευση, για να μπορεί να επιβιώνει δηλαδή η συμπολίτευση. Και δεν ανοίγει κανένα από τα κορυφαία στρατηγικά ζητήματα που αφορούν τόσο τη χώρα όσο και το λαό της».

Σημείωσε πως «ξεχνώντας το εθνικό πεδίο δράσης και παρέμβασης αυτή η αντιπολίτευση -και μάλιστα στο όνομα του ευρωπαϊσμού, καθότι όλες οι δυνάμεις, εκτός από το ΚΚΕ που είναι στον κόσμο του, θεωρούν ότι το εθνικό πεδίο λίγο έως πολύ έχει τελειώσει και πρέπει να παρεμβαίνουν σε επίπεδο ευρωπαϊκό- έχουν ξεχάσει και το ευρωπαϊκό πεδίο παρέμβασης.


Όλες αυτές οι εξελίξεις που αφορούν όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς -και έχουμε πρωτογενώς αντιδράσεις, έχουμε την Ιταλία να ξεσηκώνεται και να έχουμε το φαινόμενο Γκρίλο, έχουμε ανάλογα κινήματα να εμφανίζονται στη Γαλλία, εμφανίστηκε κόμμα ενάντια στο ευρώ στη Γερμανία, όπου οι δημοσκοπήσεις του δίνουν 10-15%, στην Ισπανία για πρώτη φορά συγκροτήθηκε λαϊκό κίνημα που λέγεται «10 Μαρτίου» και έχει ανάλογα προτάγματα όπως το ΕΠΑΜ και πρωταγωνιστεί στις μεγάλες διαδηλώσεις στην Ισπανία, ανάλογο γίνεται στην Πορτογαλία- δεν ενδιαφέρουν τους λεγόμενους ευρωπαϊστές. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το πώς θα είναι ομοτράπεζοι των τραπεζιτών και των μεγάλων αξιωματούχων της ευρωζώνης.
 
Γι’ αυτό και ο δικός μας προβληματισμός κατατείνει στο να επιταχύνουμε τις εξελίξεις, το ταχύτερο δυνατό στην Ελλάδα. Να επιταχύνει τις εξελίξεις ο λαϊκός παράγοντας, γιατί δεν μπορούμε να περιμένουμε από πουθενά αλλού κάποια θετική εξέλιξη, και ο λαϊκός παράγοντας μπορεί να επιταχύνει μόνο αν συνειδητοποιήσει ότι πρέπει το επόμενο τρίμηνο ή τετράμηνο, να αποτελέσει την κορύφωση της αντιπαράθεσής του με το καθεστώς κατοχής».

«Η κορύφωση της αντιπαράθεσής του πρέπει να ξεκινήσει από κάτι πολύ απλό: γενικευμένη παύση πληρωμών προς το κράτος. Να σταματήσουμε για δύο έως τρεις μήνες να αποδίδουμε οτιδήποτε συνολικά, με οργανωμένο τρόπο. Δεν είναι κάτι τρομερό, ούτε θα μας κυνηγήσει κανείς ούτε τίποτα απ’ όλα αυτά. Όμως αυτοί θα πάθουν μεγάλο πλήγμα ιδιαίτερα σε μια περίοδο που ετοιμάζονται να ζητήσουν άλλα 8,8 δις πρόσθετες επιβαρύνσεις στον Έλληνα πολίτη είτε αυτό είναι με φορολογικό τρόπο, είτε με οριζόντιες δαπάνες ή με περικοπές κλπ.
 
Γι’ αυτό θα είναι κρίσιμο το να μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε παύση πληρωμών συλλογικά ώστε να είναι εύκολο να ανατραπεί η υπάρχουσα κυβέρνηση στο σύνολό της, και βεβαίως να τεθεί το θέμα από τον ίδιο τον λαό ότι όχι μόνο δεν αντέχουμε, αλλά αυτός ο τόπος μας ανήκει και οφείλουμε να τον κερδίσουμε εμείς έτσι ώστε να μπορεί να ευημερήσει κατά κύριο λόγο η νέα γενιά την οποία εξοντώνουν μαζικά. Με αυτό το σκεπτικό, το ΕΠΑΜ θα κάνει τα αδύνατα δυνατά μαζί με τις υπόλοιπες συλλογικότητες, πρωτοβουλίες πολιτών που σέβονται τον εαυτό τους και δεν έχουν ξεπουληθεί δια μέσω των κομματικών παρατάξεων στα ισχυρά συμφέροντα, ώστε να κινητοποιηθεί αυτή η παθητική αντίσταση κατ’ αρχήν, γιατί το να μην πληρώνουμε είναι μια μορφή παθητικής αντίστασης.
 
Να το πούμε μη συνεργασία με τον κατακτητή. Ταυτόχρονα να κορυφωθούν οι με αυτοτέλεια πρωτοβουλίες των κινημάτων, έτσι ώστε να υπάρξει αυτό που ποθούμε όλοι και νομίζω είναι αναγκαίο, μια εθνική λαϊκή ενότητα από τα κάτω που μπορεί να επιτρέψει να μην ξεγελαστεί ξανά ο λαός, να μην πέσει σε παγίδα, και να τελειώνουμε το ταχύτερο δυνατό με τη ληστοσυμμορία», κατέληξε.
 http://1greek.wordpress.com

To τέλος του καπιταλισμού

Συνέντευξη του Ιμάνουελ Βαλερστάιν

Φύλλο 43

Εχοντας συνυπογράψει τη διακήρυξη του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε το 2005, θεωρείστε ως ένας από τους εμπνευστές του παγκόσμιου αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος. Ιδρύσατε και διευθύνετε το Κέντρο Φερνάντ Μπρωντέλ για τη μελέτη της οικονομίας των ιστορικών συστημάτων και πολιτισμών στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, στο Μπίρχαμπτον. Πώς τοποθετείτε την παρούσα οικονομική και χρηματιστηριακή κρίση στο πλαίσιο της «μεγάλης διάρκειας» της ιστορίας του καπιταλισμού; 

Ο Φερνάρντ Μπρωντέλ (1902-1985) διέκρινε στην ανθρώπινη ιστορία φάσεις «μεγάλης διάρκειας», οι οποίες διαδέχονται η μία την άλλη, και υποδηλώνουν την ύπαρξη διαφορετικών συστημάτων που καθορίζουν τη σχέση του ανθρώπου με το υλικό του περιβάλλον. Στο εσωτερικό αυτών των φάσεων, εμπεριέχονται οι οικονομικοί κύκλοι, τη λειτουργία των οποίων περιέγραψαν οικονομολόγοι όπως ο Ν. Κοντράτιεφ (1882-1930) ή ο Ζόζεφ Σουμπέτερ (1883-1950). Σήμερα, ζούμε το τέλος μιας «Β΄ φάσης» του κύκλου Κοντράτιεφ, η οποία ξεκίνησε πριν από τριάντα-τριανταπέντε χρόνια. Πριν από αυτή, υπήρξε μια «Α΄ φάση», η οποία μάλιστα ήταν από τις μεγαλύτερες φάσεις (διήρκεσε από το 1945 έως το 1975) στα πλαίσια της 500χρονης ιστορίας του καπιταλιστικού συστήματος.
 

Κατά τη διάρκεια της «Α΄ φάσης», τα κέρδη παράγονται μέσα από την υλική, βιομηχανική ή οποιασδήποτε άλλης μορφής, παραγωγή. Κατά τη διάρκεια της «Β΄ φάσης» ο καπιταλισμός αναγκάζεται, προκειμένου να συνεχίσει την κερδοφορία, να στραφεί στη χρηματιστική οικονομία και να επιδοθεί στην κερδοσκοπία. Εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια, οι επιχειρήσεις, τα κράτη και τα νοικοκυριά βρίσκονται σε τροχιά υπερχρέωσης. Σήμερα, βιώνουμε το τέλος της «Β΄ φάσης» του κύκλου Κοντράτιεφ, όταν η εικονική ύφεση μετατρέπεται σε πραγματική και οι φούσκες σκάνε η μία μετά την άλλη: Οι χρεωκοπίες πολλαπλασιάζονται, η συγκεντροποίηση του κεφαλαίου εντείνεται, η ανεργία καλπάζει, και η οικονομία εισέρχεται σε μια περίοδο ύφεσης.
 

Σήμερα, το τέλος αυτής της συγκυριακής φάσης συμπίπτει με την περίοδο της μετάβασης μεταξύ δύο συστημάτων που λειτουργούν στη «μεγάλη διάρκεια», γεγονός που μεγιστοποιεί τις συνέπειές του. Νομίζω ότι, κατά τα τελευταία τριάντα χρόνια, έχουμε εισέλθει στην τελευταία φάση του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό που διαφοροποιεί την παρούσα φάση του κύκλου από τις προηγούμενες είναι ότι ο καπιταλισμός αδυνατεί να λειτουργήσει ως «σύστημα», όπως  το εννοεί ο φυσικός και χημικός Ίλια Πριγκοζίν (1917-2003): 

Όταν ένα βιολογικό, χημικό ή κοινωνικό σύστημα αποκλίνει τόσο συχνά από τις συνθήκες της σταθερότητας, αποτυγχάνει εντέλει να αποκαταστήσει τις ισορροπίες του και καταρρέει.
Τότε, η κατάσταση γίνεται χαοτική και ανεξέλεγκτη για τις δυνάμεις που κυριαρχούσαν και βλέπουμε την ανάδυση ενός ανταγωνισμού, όχι αυτή τη φορά μεταξύ των υπέρμαχων και των πολέμιων του συστήματος, αλλά μεταξύ όλων των ενεργών μερών που μάχονται για να καθορίσουν το τι θα το αντικαταστήσει. Γι’ αυτή την περίοδο, η καταλληλότερη λέξη είναι η λέξη κρίση. Λοιπόν, βρισκόμαστε σε κρίση. Ο καπιταλισμός οδεύει προς το τέλος του.
Και γιατί δεν πρόκειται για μια νέα μετάλλαξη του καπιταλισμού, ο οποίος, στο κάτω-κάτω, έχει ήδη γνωρίσει το πέρασμα από το μερκαντιλιστικό του στάδιο στο βιομηχανικό και από εκεί στο χρηματιστικό;
Ο καπιταλισμός είναι παμφάγος, αιχμαλωτίζει το κέρδος στα πεδία όπου μπορεί να μεγιστοποιηθεί· δεν περιορίζεται σε περιθωριακά μικροκέρδη, αλλά προσπαθεί να συγκροτήσει μονοπώλια – όπως προσπάθησε να κάνει τελευταία με τη βιοτεχνολογία και την τεχνολογία της πληροφορίας. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι οι πραγματικές δυνατότητες για περαιτέρω συσσώρευση έχουν εξαντληθεί. Από τη στιγμή της γέννησής του, κατά τον 16ο αιώνα, ο καπιταλισμός τρέφεται από την αντίθεση του κέντρου και των περιφερειών (οι οποίες δεν προσδιορίζονται απαραίτητα γεωγραφικά).    

Απ’ αυτή την άποψη, η οικονομική άνοδος των χωρών της Ανατολικής Ασίας, της Ινδίας και της Λατινικής Αμερικής συνιστά μια ανυπέρβλητη πρόκληση για την «οικονομία-κόσμος» που δημιουργήθηκε από τη Δύση και η οποία δεν είναι πλέον σε θέση να ελέγξει το κόστος της συσσώρευσης. Οι τρεις παγκόσμιες καμπύλες, αυτές του εργατικού κόστους, των πρώτων υλών και της φορολογίας, αυξάνονται διαρκώς σε μακροπρόθεσμο επίπεδο. 

Μπορεί το νεοφιλελεύθερο διάλειμμα να αντέστρεψε προσωρινά αυτήν την τάση και, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1990, αυτά τα κόστη να κινούνταν σε χαμηλότερα επίπεδα απ’ ό,τι το 1970, αλλά ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερα από το 1945. Στην πραγματικότητα, η τελευταία περίοδος πραγματικής συσσώρευσης υπήρξε αυτή της «Χρυσής Τριακονταετίας», η οποία επιτεύχθηκε λόγω του ότι τα κεϋνσιανά κράτη έθεσαν εαυτά στην υπηρεσία του κεφαλαίου.  Αλλά και πάλι, έφθασαν στα όριά τους!
Υπάρχουν προηγούμενα για την τρέχουσα φάση, όπως την περιγράψατε;
Υπήρξαν πολλά στην ανθρώπινη Ιστορία, σε αντίθεση με τον κοινό τόπο, που  σφυρηλατήθηκε κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, και τη μαρξιστική του εκδοχή, περί μιας διαρκούς και ακατάπαυστης προόδου. Εγώ προτιμώ να μιλάω για την πιθανότητα και όχι για το αναπόφευκτο της προόδου. Βεβαίως, ο καπιταλισμός είναι το σύστημα που έχει παραγάγει στην πιο μεγάλη έκταση πλούτο και αγαθά. Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να κοιτάξουμε και το μέγεθος των καταστροφών που ο ίδιος έχει προκαλέσει στο περιβάλλον και την κοινωνία. Το μόνο καλό του είναι ότι επιτρέπει σ’ ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να διαμορφώσει μια ικανοποιητική  και ορθολογικοποιημένη ζωή.
 

Ωστόσο, η πρόσφατη κρίση παρουσιάζει πολλές αναλογίες με εκείνη της κατάρρευσης του φεουδαλικού συστήματος στην Ευρώπη, η οποία συνέβη μεταξύ του 15ου και του 16ου αιώνα, και η οποία οδήγησε στην ανάδυση του καπιταλιστικού συστήματος. Η κρίση αυτή, που κορυφώνεται με τους θρησκευτικούς πολέμους, προκλήθηκε από την κατάρρευση της ισχύος της αριστοκρατίας, του κλήρου και του βασιλιά στις πλουσιότερες κοινότητες και πόλεις. Το πέρασμα από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό διαμορφώθηκε ασυνείδητα, έπειτα από διαδοχικές δοκιμές και πειράματα, όταν απρόσμενες λύσεις προσέφεραν διεξόδους που οδήγησαν στη σταδιακή διαμόρφωση του καπιταλισμού.
Πόσο θα διαρκέσει η παρούσα μεταβατική περίοδος και σε τι μπορεί  να οδηγήσει;
Το τέλος μιας «Β΄ φάσης» του κύκλου Κοντράτιεφ συνήθως διαρκεί τρία με πέντε χρόνια. Έπειτα, περνάμε στην απαρχή μιας νέας «Α΄ φάσης», όπου ξανά παράγεται πραγματικό κέρδος από νέες μορφές παραγωγής, όπως τις περιέγραψε ο Σουμπέτερ. Το γεγονός όμως ότι η παρούσα φάση συμπίπτει και με την ευρύτερη συστημική κρίση μάς οδηγεί σε μια μακρά περίοδο πολιτικού χάους, όπου οι μέχρι πρότινος κυρίαρχοι παίκτες, οι πολυεθνικές και η Δύση, θα κάνουν οτιδήποτε περνάει από το χέρι τους για να επιστρέψουν σε ισορροπία, αν και είναι πολύ πιθανόν να αποτύχουν.
 

Οι πιο έξυπνοι απ’ αυτούς έχουν ήδη κατανοήσει την ανάγκη να δημιουργηθεί κάτι εντελώς καινούργιο. Οι περισσότερες αντιδράσεις που αφορούν στην εύρεση νέων διεξόδων είναι σκόρπιες και χαοτικές, και δεν γνωρίζουμε ποιο σύστημα θα ανακύψει απ’ αυτές τις αναζητήσεις. 
 

Βρισκόμαστε σε μια σπάνια στιγμή, όπου η κρίση και η αδυναμία των ισχυρών πολλαπλασιάζει την ελευθερία της βούλησης του κάθε ενός από εμάς: Σήμερα, όλοι έχουμε μεγαλύτερες πιθανότητες να καθορίσουμε το μέλλον μας. Όμως, στο μέτρο που το μέλλον θα αποτελέσει την κοινή συνισταμένη όλων των επιμέρους αντιδράσεων στην κρίση, είναι εξαιρετικά δύσκολο να γνωρίζουμε από τώρα το προς τα πού θα κινηθεί. Σε δέκα χρόνια, θα είναι πολύ πιο εύκολο να διακρίνουμε το περίγραμμά του, ενώ σε τριάντα-σαράντα χρόνια ένα νέο σύστημα θα έχει αναδυθεί. Νομίζω ότι σήμερα είναι εξίσου πιθανό να προκύψει ένα σύστημα ακόμα πιο βάρβαρης εκμετάλλευσης από τον καπιταλισμό ή ένα σύστημα περισσότερο εξισωτικό και αναδιανεμητικό.
Οι προηγούμενες αλλαγές στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος είχαν προκαλέσει μια μετατόπιση του κέντρου βάρους της «οικονομίας-κόσμος», από τη Μεσόγειο στα ευρωπαϊκά παράλια του Ατλαντικού, για παράδειγμα, κι από εκεί στις ΗΠΑ Κατ’ αναλογίαν, το μέλλον βρίσκεται στην Κίνα;
Η κρίση την οποία βιώνουμε σηματοδοτεί επίσης το τέλος ενός κύκλου αμερικανικής ηγεμονίας, ο οποίος ξεκίνησε κατά τη δεκαετία του 1970. Οι ΗΠΑ θα παραμείνουν ένας μείζων παίκτης στη διεθνή σκηνή, αλλά ποτέ ξανά δεν θα επανακτήσουν την κυριαρχία πάνω στα αναδυόμενα κέντρα της ισχύος, τη Δυτική Ευρώπη, την Κίνα, τη Βραζιλία, την Ινδία. Με τους όρους της μπρωντελιανής «μεγάλης διάρκειας», είναι πιθανόν να προκύψει μια νέα ηγεμονική δύναμη κατά τα επόμενα πενήντα χρόνια. Όμως, δεν γνωρίζω ποια θα είναι αυτή.
 

Εν τω μεταξύ, οι πολιτικές συνέπειες της παρούσας κρίσης θα είναι τεράστιες, καθώς τα αφεντικά του συστήματος θα προσπαθήσουν να βρουν εξιλαστήρια θύματα για την κατάρρευση της ηγεμονίας τους. Νομίζω ότι οι μισοί Αμερικανοί δεν θα αποδεχτούν ό,τι συμβαίνει σήμερα. Έτσι, θα αναδυθούν εσωτερικές συγκρούσεις στις ΗΠΑ, οι οποίες θα εξελιχθούν στην πολιτικά πιο ασταθή χώρα του κόσμου. Και μην ξεχνάτε ότι εμείς οι Αμερικανοί είμαστε όλοι οπλισμένοι…
*Η συνέντευξη δόθηκε στον Antoine Reverchon και δημοσιεύθηκε στην Le Monde που κυκλοφόρησε στις 12.10.2008. 

http://www.ardin.gr/?q=node/1776

Ο δυτικός καπιταλισμός αντιμετωπίζει την τελική δοκιμασία των αντοχών του

Tου Χ. I. Πολυχρονίου*
ΖΟΥΜΕ σε έναν εξαιρετικά αβέβαιο κόσμο και σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη εποχή. Αυτό, σήμερα, το παραδέχονται σχεδόν όλοι – oικονομικοί αναλυτές, πολιτικοί σχολιαστές και επενδυτές. Ζούμε όμως επίσης σε μια επικίνδυνη εποχή, κι αυτό είναι κάτι που πολύ λιγότερα μέλη της φλύαρης τάξης είναι πρόθυμα να παραδεχτούν. Η κρίση του δυτικού χρηματοοικονομικού καπιταλισμού διανύει τώρα τον πέμπτο χρόνο της και έχει οδηγήσει τις προηγμένες φιλελεύθερες κοινωνίες σε οριακό σημείο. Εάν οι κυβερνήσεις συνεχίσουν να είναι το δεξί χέρι του χρηματιστικού κεφαλαίου και οι επίδοξοι πολιτικοί ηγέτες μαζορέτες των χρηματοδοτών τους, ένα καταστροφικό οικονομικό σενάριο δεν θα είναι κάτι το εξωπραγματικό, όπως κάποιοι θα ήθελαν να πιστεύουν. Κυβερνήσεις, βιομηχανικές επιχειρήσεις και νοικοκυριά βρίσκονται υπό τα δεσμά του χρέους, με αποτέλεσμα τα έσοδα από κάθε τομέα της οικονομίας να διοχετεύονται σε πληρωμές τόκων και καθυστερημένων οφειλών για τα διάφορα δάνεια που χορηγήθηκαν, σε μεγάλο βαθμό με καθαρά εκμεταλλευτικούς, ακόμα και δόλιους όρους.

Η δημιουργία του πλούτου διαμέσω υψηλού δανεισμού

Σίγουρα, πριν από λίγο καιρό, η επικρατούσα διάθεση ήταν ότι ο καθένας θα μπορούσε να γίνει πλούσιος με τη διαδικασία του απλού δανεισμού, ή διαμέσου κερδοσκοπικών επενδύσεων. Αυτό όμως αποτελεί σοβαρό πρόβλημα μόνο όταν η χρηματοοικονομική απάτη και η οικονομική πολιτική καταλήγουν σε θεσμική συμφωνία για την επιβολή των κανόνων του παιχνιδιού και για τον σχεδιασμό της δομής και της λειτουργίας ενός δεδομένου οικονομικού περιβάλλοντος. Στον 15ο    αιώνα πολλοί άνθρωποι χρησιμοποίησαν τις οικονομίες μιας ζωής για να αγοράσουν βολβούς τουλίπας υπό την πεποίθηση ότι θα γίνονταν πλούσιοι εν μιά νυκτί.

Πιο πρόσφατα, ιδιώτες, νοικοκυριά, βιομηχανίες, τοπικότητες, ακόμα και εθνικές κυβερνήσεις συμμετείχαν σε διάφορα μυστηριώδη χρηματοοικονομικά σχήματα με σκοπό ένα καλύτερο μέλλον, αλλά στο τέλος οδηγήθηκαν σε καθεστώς χρεοκοπίας απλά και μόνο επειδή το χρηματοπιστωτικό σύστημα είχε δομηθεί να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Η δημιουργία του πλούτου διαμέσου υψηλού δανεισμού (π.χ., με τους καταναλωτές και τους ιδιοκτήτες κατοικιών να ενθαρρύνονται να αναλάβουν περισσότερο χρέος για να διατηρήσουν τα βιοτικό τους πρότυπα σε μια εποχή στάσιμων μισθών) και μόχλευσης (η οποία κατέληξε να καταστρέψει ακόμα και μεγάλες εταιρίες) μετατράπηκε σε θεσμικό τρόπο για πλουτισμό – αλλά αυτοί που διαμόρφωσαν αυτές τις στρατηγικές ήξεραν ότι το παιχνίδι ήταν στημένο.

Αλλά κατά κάποιο τρόπο τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ήταν επίσης ευάλωτα στο σύστημα που τα ίδια είχαν δημιουργήσει. Η Ελλάδα ήταν σε θέση να δανειστεί πάνω από πεντακόσια δισ. δολάρια πριν αποκλειστεί από τις διεθνείς αγορές, και τελικά οι ιδιώτες δανειστές υποχρεώθηκαν σε κούρεμα του χρέους της τάξης του 74%.

Τίθεται συνεπώς το εξής ερώτημα: με βάση ποια κριτήρια δάνεισε η διεθνής επενδυτική κοινότητα τέτοια τεράστια ποσά σε μια εθνική οικονομία η οποία ήταν ιδιαίτερα μη ανταγωνιστική, διατηρούσε υψηλά ποσοστά αναλογίας χρέους-ΑΕΠ καθ' όλη τη διάρκεια, αντιμετώπιζε βαθιά δομικά οικονομικά προβλήματα, ενώ ήταν διαβόητη και η διαφθορά στην πολιτική κουλτούρα της χώρας;

Τώρα, μετά από πολλά χρόνια οικοδόμησης ενός χρηματοπιστωτικού καθεστώτος τύπου Πόνζι, ο δυτικός καπιταλισμός αντιμετωπίζει την τελική δοκιμασία των αντοχών του. Θα καταρρεύσει, οδηγώντας τον κόσμο σε μακροπρόθεσμη οικονομική αστάθεια και αυταρχικά πολιτικά καθεστώτα, ή θα βρει τη δύναμη και τη σοφία για μια μεγάλη επαναφορά, όπως συνέβη στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης; Οι κοινωνίες βρίσκονται σήμερα υπό σοβαρή απειλή είτε επειδή οι κυβερνήσεις τους έχουν υποκύψει στις πιέσεις από κυρίαρχες ξένες δυνάμεις και τον διεθνή τραπεζικό τομέα για την αποπληρωμή επαχθών δανείων (με την Ελλάδα και την Πορτογαλία να είναι οι κλασικές περιπτώσεις) είτε επειδή απλά οι κυβερνήσεις είναι απρόθυμες να συγκρουστούν με τον πιο ισχυρό τομέα της οικονομίας και να λάβουν μέτρα για την αναζωογόνηση της οικονομικής μεγέθυνσης, την απασχόληση και την επιστροφή στην «οικονομία της αφθονίας».

Οι αναλογίες με το 1929-1930

Σήμερα, το οικονομικό περιβάλλον σε πολλά μέρη του δυτικού κόσμου μοιάζει ήδη κατά κάποιο τρόπο στο κοινωνικοοικονομικό σκηνικό που επικράτησε στα τέλη της δεκαετίας του 1920 – αρχές της δεκαετίας του 1930. Τότε, όταν ο βιομηχανικός καπιταλισμός ήταν ακόμη κυρίαρχος, ο δυτικός κόσμος είχε βυθιστεί σε μια τεράστια οικονομική ύφεση και βρισκόταν αντιμέτωπος με την άνοδο εθνικιστικών και εξτρεμιστικών πολιτικο-ιδεολογικών ρευμάτων, καθώς και την επικράτηση συντηρητικών τάσεων στην οικονομική πολιτική. Το χρέος και οι πτωχεύσεις επικρατούσαν τότε όπως συμβαίνει και σήμερα. Ως εκ τούτου, οι πολιτικοί και οι τραπεζίτες, όπως και σήμερα, ανησυχούσαν σε συντριπτικά υψηλό βαθμό για τη σταθερότητα των τιμών, και σε πολύ μικρότερο βαθμό για την ανεργία και για μέτρα αναφορικά με τη μείωση ή τη διαγραφή του χρέους και την αποκατάσταση του βιοτικού επιπέδου. Πράγματι, αυτό που τελικά συνέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1930 ήταν μια σπάνια εξαίρεση – και αν ο Ρούσβελτ δεν ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι αν δεν δρομολογηθεί μια δημοκρατική οικονομική επανάσταση το έθνος διέτρεχε τον κίνδυνο να καταρρεύσει, είναι μάλλον απίθανο να είχαν επιζήσει ο δυτικός καπιταλισμός και οι φιλελεύθερες δημοκρατίες.

Οι αδυναμίες των πολιτικών ηγεσιών έναντι του κεφαλαίου

Στο σημερινό πολιτικό περιβάλλον, με τον χρηματιστικό καπιταλισμό να ασκεί ηγεμονικό ρόλο έναντι όλων των άλλων μορφών κεφαλαίου, αλλά να διακατέχεται ταυτόχρονα από ορισμένες αυτοκαταστροφικές τάσεις, δεν έχουμε πολιτικούς με την ικανότητα να κατανοήσουν τι πραγματικά συμβαίνει στο κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον ή να μπορούν να οδηγήσουν τα έθνη και τον κόσμο με τον χαρακτήρα, τη σοφία και την αποφασιστικότητά τους. Στη Γερμανία, η καγκελάριος 'Αγκελα Μέρκελ ασκεί μία ξεπερασμένη και εξαιρετικά επικίνδυνη μορφή εθνικο-οικονομικού νεοφιλελευθερισμού, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες οι οικονομικές πολιτικές του προέδρου Ομπάμα εμφανίζουν αβεβαιότητα (για το τι πρέπει να γίνει) καθώς και μια μορφή παράλυσης (λόγω των στενών δεσμών της κυβέρνησής του με τον πιο επικίνδυνο και καταστροφικό τομέα της οικονομίας).

Ωστόσο, η κατάσταση που βρισκόμαστε είναι εξαιρετικά δύσκολη. Το χρέος οδηγεί τις οικονομίες σε συρρίκνωση και προκαλεί ραγδαία μείωση του βιοτικού επιπέδου καθώς εφαρμόζονται μέτρα λιτότητας προκειμένου ουσιαστικά να αυξηθούν τα έσοδα για την αποπληρωμή των δανείων. Όντως, υπό οικονομική πίεση, πολλές κυβερνήσεις είναι υποχρεωμένες να εφαρμόσουν αποφάσεις που στερούνται δημοκρατικής νομιμότητας και λειτουργούν εις βάρος των συμφερόντων των εργαζόμενων πληθυσμών, ετοιμάζοντας κατ'Α αυτόν τον τρόπο το έδαφος για την ανάδυση εξαιρετικά επικίνδυνων πολιτικών ρευμάτων, που δεν λειτουργούν πλέον στη βάση αυστηρών ιδεολογικών αρχών και ιδανικών, αλλά προβάλλουν αξιώσεις και απαιτήσεις με βάση μια αντιλαμβανόμενη απειλή για την εθνική και πολιτιστική ταυτότητα ενός έθνους.

Η κρίση του 2008

Το κύριο πρόβλημα είναι η δύναμη που ασκεί ο χρηματιστικός καπιταλισμός πάνω από την εγχώρια κοινωνία και τα κοινωνικά δεινά που προκαλεί. Ο χρηματιστικός καπιταλισμός είναι οικονομικά αντιπαραγωγικός (δεν δημιουργεί πραγματικό πλούτο) και κοινωνικά  παρασιτικός. Η χρηματοοικονομική κρίση του Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2008 ήταν μια κατάρρευση των λειτουργιών ενός συστήματος που είχε δημιουργηθεί μέσα από ένα γάμο συμφερόντων μεταξύ της πολιτικής ελίτ και της χρηματοοικονομικής ελίτ. Οι κυρίαρχοι του σύμπαντος (ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον Tom Wolfe στο μυθιστόρημά του The Bonfire of Vanities για να περιγράψει τους τιτάνες της Γουώλ Στρητ) δεν μπορούσαν να έχουν το πεδίο ελεύθερο για το κυνήγι του κέρδους ανεξαρτήτως ρίσκου, να καταστρέφουν βιομηχανίες και κοινότητες με τις αλόγιστες πρακτικές τους και να έχουν βασιλική φορολογική μεταχείριση –  χωρίς το κατάλληλο setup αναφορικά με τον τρόπο λειτουργίας του παιχνιδιού. Κάτι τέτοιο απαιτούσε πολιτική παρέμβαση, ειδάλλως το φαινομενικά διαστελλόμενο σύμπαν της Γουώλ Στρητ –το οποίο έγινε εφικτό με τη δημιουργία όλο και πιο σύνθετων χρηματοπιστωτικών εργαλείων και δικτύων (τόσο για να συνεχίσει η άντληση μεγαλύτερου ποσοστού κέρδους όσο και για να αναβληθεί το ενδεχόμενο μιας επερχόμενης κρίσης)– δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί. Γι' αυτό δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως τα «οικονομικά» παρά μόνο αυτό που αποκαλείται «πολιτική οικονομία». Η δημιουργία πλούτου και η οικονομική ανάπτυξη είναι ταυτόχρονα πολιτικές και οικονομικές διαδικασίες, και οποιαδήποτε προσπάθεια να αποσυνδεθούν αυτά τα δύο οδηγεί σε μεγάλες παραμορφώσεις τόσο οικονομικής όσο και πολιτικής φύσεως.

Είναι καιρός αυτή η υπόθεση να πάρει τη θέση που δικαιούται στο σύγχρονο οικονομικό και πολιτικό λόγο. Είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουν ενδεχομένως οι δυτικές κοινωνίες να βγουν από την άκρως προβληματική κατάσταση στην οποία έχουν μπλέξει. Από τα τέλη του 'Α70, η κυβέρνηση των ΗΠΑ επιδιώκει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον ευνοϊκό για τις ανάγκες και τη δυναμική του μεγάλου χρηματιστικού κεφαλαίου, θυσιάζοντας στην πορεία τους πιο υγιείς τομείς της οικονομίας και οδηγώντας σε πτώση το βιοτικό επίπεδο του ενεργού πληθυσμού της χώρας. Αλλού, στην Ευρώπη για παράδειγμα, οι κυβερνήσεις παρείχαν ένα πιο ισορροπημένο οικονομικό τοπίο, αλλά δεν δίστασαν να σώσουν τις τράπεζές τους και τον χρηματοπιστωτικό τομέα όταν ξέσπασε η κρίση δίχως καν να διασφαλίσουν ότι διέθεταν τις απαιτούμενες πολιτικές που θα ανάγκαζαν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα να προβούν σε σημαντικές προσαρμογές στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν. Αυτό λέει πολλά από μόνο του για την ισχύ που διαθέτει το μεγάλο χρηματιστικό κεφάλαιο στη δημόσια σφαίρα της πολιτικής σε όλες τις δυτικές φιλελεύθερες κοινωνίες.

Ωστόσο, το μέλλον των δυτικών φιλελεύθερων οικονομιών και των κοινωνιών μπορεί κάλλιστα να εξαρτάται από ριζικές αλλαγές όσον αφορά τη σχέση του κράτους με το μεγάλο χρηματιστικό κεφάλαιο και τους τρόπους με τους οποίους ο κυβερνητικός τομέας προσεγγίζει την ανάπτυξη και την απασχόληση. Η κρατική εξουσία πρέπει να επαναβεβαιωθεί αναφορικά με την προώθηση της γενικής ευημερίας ενός έθνους, και όχι απλά ως εργαλείο του μεγάλου χρηματιστικού κεφαλαίου.

Για να συμβεί αυτό, η δημόσια συζήτηση θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί και να συμπεριλαμβάνει τη συμμετοχή πολιτών και κοινοτήτων σε όλα τα επίπεδα. Ο χρηματιστικός καπιταλισμός έχει προκαλέσει βαρύ πλήγμα όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στην πολιτική κουλτούρα. Η δημοκρατία είναι σε περίοδο παρακμής και η «γενική βούληση» έχει μετατραπεί σε αποκλειστικό προνόμιο των υπερπλουσίων και των ισχυρών.

Η μαζική αναδιάρθρωση του χρέους ως πρώτο βήμα προς την ανάκαμψη

Από την αρχή της χρηματοπιστωτικής κρίσης, ο μοναδικός χαρακτηρισμός που θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για να περιγράψουμε τις προσπάθειες των κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν τη μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση η οποία έπληξε τον δυτικό κόσμο από τη Μεγάλη Ύφεση είναι αυτός της αντανακλαστικής αντίδρασης. Όπως προαναφέρθηκε, οι δυτικές κυβερνήσεις, οι επιχειρήσεις και οι πολίτες είναι εγκλωβισμένοι σε μια κρίση χρέους που απειλεί τις οικονομίες με μακροχρόνια στασιμότητα και τις κοινωνίες με πολιτική και κοινωνική αστάθεια.

Η διαγραφή του χρέους μπορεί να ακούγεται σε κάποιους ως μια παράξενη και ίσως εξωφρενική ιδέα, αλλά έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως ως πρακτική για την αποκατάσταση της ισορροπίας σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας. Πιο σημαντικό, στο στάδιο που βρισκόμαστε, αυτός μπορεί να είναι ο μοναδικός τρόπος να αποφευχθεί άλλη μια κατάρρευση και μια ακόμη μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή.

Πρόσφατα, είχαμε μια διαγραφή του δημόσιου χρέους της Ελλάδας για το εκπληκτικό ποσό των 100 δισ. ευρώ (στην πραγματικότητα είναι μάλλον πολύ μικρότερο), αλλά ακόμα κι αυτό δεν είναι αρκετό για να αλλάξει η πορεία της χώρας και να αποφύγει η οικονομία της να βυθιστεί σαν τον Τιτανικό. Το επίπεδο του χρέους παραμένει μη βιώσιμο, και θα απαιτηθεί σίγουρα ακόμη άλλη μια μεγάλη αναδιάρθρωση –και ενδεχομένως η έξοδος από τη ζώνη του ευρώ– προκειμένου να επιβιώσει η χώρα σε χρηματοπιστωτικό επίπεδο και να ανακάμψει τελικά οικονομικά.

Με σχεδόν όλες τις δυτικές καπιταλιστικές οικονομίες να είναι επιβαρυμένες με μη βιώσιμα επίπεδα χρέους, αλλά και στενά διασυνδεδεμένες μεταξύ τους, μια μαζική αναδιάρθρωση του δημόσιου (και ιδιωτικού) χρέους είναι μια πολιτική επιλογή που πρέπει να εξεταστεί σοβαρά. Οι υπόλοιπες διαθέσιμες στρατηγικές –ανάπτυξη, πληθωρισμός, και περαιτέρω μείωση των ελλειμμάτων– είναι αδύναμες και/ή απλά μη ρεαλιστικές. Είναι απλά αδύνατο για τις δυτικές οικονομίες να επανέλθουν σε τροχιά ισχυρής ανάπτυξης οποιαδήποτε στιγμή στο εγγύς μέλλον όταν κουβαλούν τεράστια φορτία χρέους, ενώ το σβήσιμο του χρέους μέσω ενός γρήγορου πληθωρισμού (όπως συνέβη στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης το 1923) είναι απλά επικίνδυνο και ανεπίτρεπτο. Η περαιτέρω μείωση των ελλειμμάτων θα έχει ως αποτέλεσμα να βυθιστούν οι οικονομίες ακόμα πιο βαθιά σε ύφεση και πιθανόν να προκαλέσει μια παγκόσμια ύφεση. Αυτό ουσιαστικά μας αφήνει με τη μαζική αναδιάρθρωση του χρέους ως τη μόνη ρεαλιστική επιλογή. Είναι η μόνη στρατηγική που θα μπορούσε να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα – επίλυση άπαξ και διά παντός του θέματος της βιωσιμότητας του χρέους και την επιστροφή των οικονομιών σε τροχιά πραγματικής ανάπτυξης.

Ρυθμίσεις για τράπεζες και εθνικοποιήσεις

Για να τεθεί σήμερα σε εφαρμογή ένα μαζικό σχέδιο αναδιάρθρωσης του χρέους σε όλη την Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα υπάρξει πιθανώς η ανάγκη για ορισμένες νέες θεσμικές ρυθμίσεις (ειδικά αν η επιλεγείσα μέθοδος είναι η αποκήρυξη του δημόσιου χρέους) και ένα μεγάλης κλίμακας συντονισμό μεταξύ κεντρικών τραπεζών (ειδικά αν η μέθοδος που επιλεχθεί για τη μείωση του επιπέδου του χρέους είναι να αγοράσουν οι κυβερνήσεις τις δικές τους μετοχές στην αγορά). Η διαγραφή του χρέους θα μπορούσε επίσης να περιλαμβάνει και κρατικές παρεμβάσεις μέσω της διαδικασίας της εθνικοποίησης. Η περίπτωση της Σουηδίας αποτελεί ένα καλό παράδειγμα. Όταν ξέσπασε στη Σουηδία η τραπεζική κρίση το 1992, οι τράπεζες κατασχέθηκαν και πέρασαν υπό την ιδιοκτησία του κράτους. Οι κυβερνήσεις θα μπορούσαν να πάρουν τον έλεγχο ορισμένων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και να διαγράψουν το χρέος με αυτόν τον τρόπο.

Αυτές οι μέθοδοι μπορεί να ακούγονται ριζοσπαστικές, αλλά ζούμε σε σχεδόν ακραίες συνθήκες. Εκατομμύρια άνθρωποι σε Ευρώπη και ΗΠΑ είναι άνεργοι εξαιτίας της ύφεσης, το βιοτικό επίπεδο έχει πάρει την κατιούσα λόγω των σκληρών μέτρων λιτότητας, τα συνταξιοδοτικά ταμεία κινδυνεύουν με αφανισμό, οι υποδομές είτε βρίσκονται σε κατάσταση αποσύνθεσης είτε έχουν ήδη καταρρεύσει εξαιτίας της έλλειψης πόρων για δημόσιες επενδύσεις, και η φτώχεια και η εγκληματικότητα διαλύουν το όνειρο μιας δίκαιης και αξιοπρεπούς κοινωνίας. Ο προηγμένος καπιταλισμός βρίσκεται σε μια βαθιά οικονομική κρίση, που μπορεί να είναι ή να μην είναι συνδεδεμένη με τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.

Μια νέα παγκόσμια χρηματοοικονομική αρχιτεκτονική

O χρηματοοικονομικός καπιταλισμός, που είναι παρασιτικός από τη φύση του, δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι η κινητήρια δύναμη σε μια δημοκρατική κοινωνία. Πρέπει να συγκρατηθεί και, στην πραγματικότητα, να αποστειρωθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Ως εκ τούτου, ένα φιλόδοξο πολιτικό σχέδιο για τον επανασχεδιασμό του χρηματοπιστωτικού σύμπαντος πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή, με την υποστήριξη των κυβερνήσεων και άλλων δημόσιων φορέων. Το πρότζεκτ αυτό δεν θα στοχεύει στην εξάλειψη χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που λειτουργούν με αποκλειστικό στόχο το κέρδος, αλλά θα πρέπει να έχει ως πρωταρχικό του στόχο:

1.    τον σχεδιασμό και την εφαρμογή πολιτικών που θα μπορούν να περιορίσουν εκείνες τις ιδιαίτερα καταστροφικές πρακτικές των διαχειριστών των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, και

2.    την ανάπτυξη εναλλακτικών χρηματοπιστωτικών συστημάτων.

'Ατομα όπως ο Τζόζεφ Στίγκλιτς και ο Τζορτζ Σόρος έχουν συμβάλει σημαντικά στη δημόσια συζήτηση αναφορικά με τη συγκρότηση μιας νέας παγκόσμιας χρηματοοικονομικής αρχιτεκτονικής. Δεν θα αναφερθώ στα σχέδια που έχουν παρουσιάσει επειδή θέλω να επεκταθεί ο διάλογος πέρα από τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό της νέας παγκόσμιας χρηματοοικονομικής τάξης πραγμάτων και να μεταφερθεί σε πιο άμεσο επίπεδο εφαρμογής. Ο επανασχεδιασμός του χρηματιστικού καπιταλισμού είναι ένα τεράστιο πρότζεκτ, το οποίο μπορεί να πάρει πολλά χρόνια και να χρειαστεί περισσότερες κρίσεις προτού φθάσουμε στο στάδιο υλοποίησης. Ακόμα και το ζήτημα της χρηματοοικονομικής ρύθμισης θέτει σοβαρές προκλήσεις. Είδαμε πόσο γρήγορα οι κυρίαρχοι του σύμπαντος επέστρεψαν από τις πολυτελείς παραλιακές βίλες τους όπου είχαν απομονωθεί μετά την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, και σήμερα είναι πάλι εξίσου ισχυροί όσο και πριν. Για να μειωθεί η δύναμή τους, η μάχη θα πρέπει να μεταφερθεί στην πολιτική αρένα. Στο πλαίσιο αυτό, οι διαδηλώσεις του κινήματος «Καταλάβατε την Γουώλ Στρητ» έχουν παίξει έναν πολύ χρήσιμο ρόλο.

Ας ξεκινήσουμε με τις τράπεζες, τα πρωτογενή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε μια καπιταλιστική οικονομία. Αρχικά, η ιδέα ότι ένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα είναι «πάρα πολύ μεγάλο για να αποτύχει» είναι  παράλογη και επικίνδυνη. Οι τράπεζες είναι εξ ορισμού δημόσιοι θεσμοί. Ως εκ τούτου, θα πρέπει να επιστρέψουν να κάνουν αυτό το οποίο δημιουργήθηκαν να κάνουν: να προσφέρουν ένα ασφαλές περιβάλλον για τις αποταμιεύσεις του κόσμου και την παροχή κεφαλαίων σε επιχειρήσεις για αναπτυξιακούς σκοπούς. Αναμφίβολα, οι τράπεζες μπορούν να αυξήσουν την κερδοφορία τους στοιχηματίζοντας με τα ίδια κεφάλαιά τους, αλλά δεν είχαν σχεδιαστεί για το σκοπό αυτό. Αν επιθυμούν να είναι επενδυτικοί φορείς, δεν πρέπει να τους επιτρέπεται να ασκούν παραδοσιακές τραπεζικές δραστηριότητες. Σε μια ώριμη δημοκρατική πολιτική κουλτούρα αυτό θα πρέπει να είναι αυτονόητο. Ωστόσο, από τη στιγμή που η ιδεολογία διαστρέβλωσε την πραγματικότητα και υπονόμευσε το κοινό συμφέρον, ένας δημόσιος διάλογος γύρω από αυτό ακριβώς το θέμα θα πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας πολιτικής ατζέντας.

Το επόμενο θέμα αποτελεί ακόμα μεγαλύτερο ταμπού στη σημερινή «ευγενική κοινωνία», αλλά η ανάγκη για την εθνικοποίηση ορισμένων μεγάλων τραπεζικών ιδρυμάτων που είναι αφερέγγυα μπορεί επίσης να είναι ένα απαραίτητο συστατικό στην προσπάθεια να ξεκινήσει ο επανασχεδιασμός για το χρηματοοικονομικό σύμπαν του προηγμένου χρηματιστικού καπιταλισμού. Έχουμε πολλά παραδείγματα που δείχνουν ότι οι εθνικοποιημένες τράπεζες δεν προκάλεσαν ποτέ το είδος της καταστροφής που βίωσαν οι προηγμένες καπιταλιστικές οικονομίες ως αποτέλεσμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Αντιθέτως, έχουν αποδειχτεί εξαιρετικά λειτουργικά και κερδοφόρα ιδρύματα. Στην πραγματικότητα, η συμβίωση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα ήταν μια επιτυχημένη ιστορία καθ'Α  όλη τη διάρκεια της πορείας του σύγχρονου καπιταλισμού. Σε αντίθεση, ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς ήταν μια απόλυτη καταστροφή – και μόνον αυτοί με ιδεολογικές παρωπίδες και με περιχαρακωμένα ειδικά συμφέροντα εντός του υπάρχοντος χρηματοοικονομικού συστήματος θα πρόβαλαν ενστάσεις στο αίτημα αυτό.

Στο πλαίσιο αυτό, τα εναλλακτικά χρηματοπιστωτικά συστήματα θα πρέπει να καταλαμβάνουν σημαντικό χώρο στην ατζέντα για τον επανασχεδιασμό του χρηματοοικονομικού σύμπαντος του προηγμένου καπιταλισμού. Τέτοια συστήματα είναι απαραίτητα, ιδίως σε έναν διαρκώς αυξανόμενο αβέβαιο κόσμο όπου οι παγκοσμιοποιημένες τάσεις τείνουν να έχουν ενιαίες επιπτώσεις σε διάφορους τομείς της οικονομίας και σε διαφορετικές τοπικότητες.

Κοινωνικές επιχειρήσεις

Οι κοινωνικές τράπεζες αποτελούν ένα συγκεκριμένο παράδειγμα ενός εναλλακτικού χρηματοπιστωτικού ιδρύματος. Αρχικά, θα μπορούσαν να υπάρξουν χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, σε τοπικό και σε εθνικό επίπεδο, όπου δεν θα είναι το κέρδος η καθοδηγήτρια γραμμή, αλλά οι ανάγκες των ανθρώπων.

Θα πρέπει επίσης να υπάρχει μια θέση στο μέλλον του καπιταλισμού για τις κοινωνικές επιχειρήσεις, που θα προσέλκυαν μικρούς επενδυτές οι οποίοι δεν κινούνται με βάση το βραχυπρόθεσμο κέρδος και που θα μπορούσαν επίσης να νοιάζονται για το περιβάλλον και τις κοινωνίες μέσα στις οποίες ζουν. Οι διεθνείς οργανισμοί που προωθούν τη βιωσιμότητα και λαμβάνουν δημόσια χρηματοδότηση θα μπορούσαν να αποδειχθούν σημαντικοί σύμμαχοι των κοινωνικών επιχειρήσεων, παρέχοντας τεχνογνωσία και, ενδεχομένως, αρχική χρηματοδότηση.

Υποθέτοντας ότι πραγματικά μάθαμε κάτι από τα συντρίμμια ενός μη βιώσιμου χρηματοπιστωτικού συστήματος σαν αυτό που προκάλεσε τη χρηματοοικονομική κρίση του 2008, οι κοινωνικές τράπεζες και οι κοινωνικές επιχειρήσεις θα πρέπει να διαδραματίσουν καίριο ρόλο στο μέλλον του καπιταλισμού.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η δυτική χρηματοοικονομική κρίση του Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου 2008 συνεχίζεται αμείωτη. Τεράστια οικονομική καταστροφή έχει προκληθεί και η ανθρώπινη δυστυχία είναι ακόμη μεγαλύτερη. Ωστόσο, οι επιπτώσεις αυτής της κρίσης συνεχίζουν να μας διαφεύγουν, κυρίως επειδή πολλοί άνθρωποι είναι κάτω από τη λαβή της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας και αρνούνται να αναγνωρίσουν την ανάγκη για μια μεγάλης κλίμακας οικονομική, κοινωνική και πολιτική αλλαγή. Η διαγραφή του χρέους μπορεί να είναι το πρώτο βήμα για την οικονομική ανάκαμψη και την κοινωνική ισορροπία.

Η επανακατάληψη του πνεύματος της δημοκρατικής διακυβέρνησης είναι απαραίτητη προϋπόθεση για το μέλλον των φιλελεύθερων κοινωνιών, καθώς επίσης και η δημιουργία εναλλακτικών χρηματοπιστωτικών συστημάτων.

Ο σκοπός της ζωής σε μια προηγμένη και πολιτισμένη κοινωνία δεν μπορεί, δεν πρέπει να είναι, η αλόγιστη συσσώρευση του πλούτου, η χυδαία ανισότητα και η ωμή εκμετάλλευση, η καταστροφή των αξιών της κοινότητας και η ρύπανση του περιβάλλοντος. Γι αυτό πρέπει να εργαστούμε για τη διόρθωση ενός συστήματος που διαθέτει την ικανότητα να δημιουργεί τεράστιο πλούτο, αλλά και να προκαλεί τεράστια καταστροφή.

*Ο Χ. Ι. Πολυχρονίου είναι Research Associate και Policy Fellow στο Levy Economics Institute, Bard College, Νέα Υόρκη.
 http://www.express.gr