Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολεμικές επιχειρήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολεμικές επιχειρήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 24 Μαρτίου 2015
Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015
Κριμαία: Ο Πούτιν δηλώνει πως ήταν έτοιμος να θέσει σε ετοιμότητα τα πυρηνικά της Ρωσσίας
Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015
Η Άγκυρα προκαλεί και επιδιώκει τη δημιουργία γκρίζων ζωνών
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ
Το κείμενο και οι χάρτες που ακολουθούν είναι το αποτέλεσμα μιας επιμελούς εργασίας του Χρήστου Μηνάγια, Ταξίαρχος ε.α., γεωστρατηγικός αναλυτής και συγγραφέας η οποία δημοσιεύτηκε στο έντυπο Ποντίκι Πέμπτη 5 Μαρτίου καθώς και στην ιστοσελίδα www.geostrategy.gr. Ο ημεροδρόμος αναδημοσιεύει αυτήν την εργασία αρκούμενος σε τέσσερεις προλογικές επισημάνσεις.
Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2015
Ο Κιμ Γιονγκ Ουν κάλεσε τις ένοπλες δυνάμεις να προετοιμαστούν για πόλεμο
Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2015
Ανησυχία στο ΝΑΤΟ από το Ρωσικό πρωτοποριακό ανθυποβρυχιακό-αντιτορπιλικό σύστημα
Με απόλυτη επιτυχία δοκιμάστηκε το νέο ρωσικό ανθυποβρυχιακό σύστημα Paket NK, το οποίο εξοπλίζει τις νέες κορβέτες, χαρακτηριστικών Stealth της κλάσης «Steregushch».
Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2015
Το αναφέραμε!... Κάποιες χώρες απασφάλισαν τα Πυρηνικά!...Εύξεινος Πόντος: Ουκρανο-Αμερικανική Ναυτική άσκηση.
Υπό το άγρυπνο βλέμμα της Μόσχας…
Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2015
ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΖΩΝΗ ΕΛΛΑΔΟΣ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ!...
Η Αγκυρα προκαλεί με φιρμάνι και για το Αιγαίο
Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2015
Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2014
Ο Κόσμος στο Χείλος Οικονομικής ή Πυρηνικής Καταστροφής ;
Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2014
Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2014
Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2014
ΗΠΑ-Robert York: εσφαλμένος υπολογισμός ή ατύχημα. ΗΠΑ, Ρωσίας-Κίνας...Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μυστική και άκρως απόρρητη άσκηση της τουρκικής Αεροπορίας στη Σουηδία
Σχόλιο:Συμμετέχει σε επιτελικό σχέδιο του ΝΑΤΟ, για την επικείμενη επίθεση στην Ρωσσία! Δεν είναι τυχαίες και η στρατιωτικές ασκήσεις στο Αζερμπαϊτζαν!...
Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου 2014
ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΕΒΡΑΙΟΣΑΞΟΝΙΚΟΥ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟΥ ΤΩΝ "ΗΠΑ"
Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2014
Πλοίο υποκλοπών των Κινέζων σε άσκηση του Ναυτικού των ΗΠΑ
Στενά παρακολουθεί η Κίνα τις δραστηριότητες του αμερικανικού Ναυτικού (US Navy), ειδικότερα όταν πρόκειται για εκπαιδευτική δραστηριότητα κοντά στην περιοχή ενδιαφέροντός της, αφού αντικειμενικός της σκοπός είναι η σταδιακή «αντικατάσταση» του ρόλου του US Navy από πλοία του κινεζικού Ναυτικού.
Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2014
Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου 2014
Με δύναμη ταχείας επέμβασης το ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσσίας
Δύναμη ταχείας επέμβασης τεσσάρων χιλιάδων στρατιωτικών, αποφάσισε να συστήσει το ΝΑΤΟ, με αποστολή την ανάπτυξή τους κοντά στα σύνορα της Ρωσίας. Αυτό το πρώτο βήμα, καθώς και άλλα, αποφασίστηκαν στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του Οργανισμού.
Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των μετεχόντων στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, στις 4-5 Σεπτεμβρίου, ήταν τα κράτη-μέλη του Οργανισμού που συνορεύουν με τη Ρωσία. Οπως ήταν αναμενόμενο, βέβαια, η Μόσχα βρέθηκε στο στόχαστρο της σκληρής κριτικής των 28 μελών του ΝΑΤΟ, εξαιτίας της υποτιθέμενης «εισβολής» στη νοτιοανατολική Ουκρανία και της «προσάρτησης» της Κριμαίας στη Ρωσία.
Το κείμενο που αναμενόταν περισσότερο απ’ όλα στην Ουαλία, ήταν η τελική διακήρυξη. Και σε αυτή καταγράφηκε ότι ως απάντηση στη «ρωσική απειλή», το ΝΑΤΟ δημιουργεί δύναμη ταχείας αντίδρασης. Ο γενικός γραμματέας του Οργανισμού, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, ανέφερε ότι η δύναμη θα στελεχώνεται από στρατεύματα των κρατών-μελών της Συμμαχίας εκ περιτροπής, και την χαρακτήρισε ως ένα μείγμα τακτικών και ειδικών δυνάμεων, οι οποίες θα μπορούν «να μετακινούνται εύκολα και θα επιφέρουν ισχυρά πλήγματα». Όταν θα καθίσταται αναγκαίο, οι ενέργειες των χερσαίων δυνάμεων θα υποστηρίζονται από αέρος και θαλάσσης.
Ο Ράσμουσεν αρνήθηκε να αναφερθεί στον όγκο αυτού του στρατιωτικού σχηματισμού. Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες της RBTH, τη δύναμη θα αποτελούν περίπου τέσσερις χιλιάδες άντρες. Αυτοί θα αναπτύσσονται σε οποιαδήποτε χώρα της Συμμαχίας μέσα σε 48 ώρες, ενώ θα λειτουργούν, όπως ισχυρίζεται η ηγεσία του Οργανισμού, σαν «μέσο αποτροπής σε πιθανά σχέδια της Ρωσίας να αποσταθεροποιήσει τις χώρες της Βαλτικής». Θυμίζουμε ότι οι Βαλτικές χώρες και άλλα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, απ’ την αρχή της ουκρανικής κρίσης αξίωσαν από τη Συμμαχία να λάβει άμεσα μέτρα για την «ασφάλειά» τους.
Ισχυρές διαφωνίες στο ΝΑΤΟ
Ωστόσο, άλλα μέλη του ΝΑΤΟ, με προεξάρχουσα τη Γερμανία, απείχαν από μια τέτοια ενέργεια, η οποία θα έθετε υπό απειλή την Ιδρυτική πράξη Ρωσίας - ΝΑΤΟ από το 1997, που προέβλεπε ότι η Συμμαχία δεν θα ανέπτυσσε στην Ανατολική Ευρώπη σημαντικό όγκο στρατευμάτων σε μόνιμη βάση. Πάντως, η απόφαση που ελήφθη στην Ουαλία για τη δύναμη ταχείας αντίδρασης, εκτιμάται ότι -προς το παρόν- δεν θα οδηγήσει σε παραβίαση της συγκεκριμένης συμφωνίας, παρ' ότι οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις θα βρίσκονται μόνιμα πλησίον των ρωσικών συνόρων.
Παράλληλα, επτά χώρες του ΝΑΤΟ (Βρετανία, Δανία, Νορβηγία, Ολλανδία, Λεττονία, Λιθουανία και Εσθονία) υπέγραψαν σύμφωνο για τη δημιουργία του λεγόμενου ενιαίου εκστρατευτικού Σώματος, μιας δύναμης ταχείας αντίδρασης σε μικρογραφία. Εμπνευστής της σύστασής του ήταν το Λονδίνο. Εκτιμάται ότι το Σώμα δεν θα διεξάγει μόνο ταχείες στρατιωτικές επιχειρήσεις για την προστασία των συμμάχων, αλλά θα δρα και σε ζώνες φυσικών καταστροφών και κρίσεων ανθρωπιστικού χαρακτήρα. Στη σύνθεση του νέου σχηματισμού θα περιλαμβάνονται χερσαίες, ναυτικές και αεροπορικές μονάδες.
«Το σύμφωνο αυτό -σύμφωνα με πληροφορίες της RBTH- είναι μια διακήρυξη προθέσεων. Το φθινόπωρο θα διεξαχθούν συνομιλίες για το μέρος που θα γίενι η βάση του ενιαίου εκστρατευτικού σώματος, για τη διάρθρωση και τον αριθμό του, καθώς και για τη συμβολή της κάθε χώρας-μέλους».
Επικίνδυνες αποφάσεις
Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ υϊοθετεί το Δόγμα του «νέου Ψυχρού Πολέμου»
Σύμφωνα με τον μόνιμο αντιπρόσωπο της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ, Αλεξάντρ Γκρουσκό, η νέα κατεύθυνση που επιλέγει η Συμμαχία μπορεί να αποδυναμώσει σημαντικά την περιφερειακή και παγκόσμια ασφάλεια. Μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Euronews, ανέφερε ότι, από τη μια πλευρά το ΝΑΤΟ ξεκινά στρατιωτικές προετοιμασίες εναντίον της Ρωσίας, παρ’ όλο που δεν υπάρχει καμιά αιτία γι’ αυτό, και από την άλλη, κόβει τις γέφυρες συνεργασίας με τη Μόσχα, ακόμα και σε τομείς που το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να ενεργήσει χωρίς τη συνεργασία με άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας. Τις ενέργειες της Συμμαχίας ο Γκρουσκό τις χαρακτήρισε «φοβικές», τονίζοντας όμως, πως αυτές οι «φοβίες» είναι αδύνατο να θεραπευτούν με την ανάπτυξη αρμάτων μάχης και επιπρόσθετων στρατευμάτων.
Από την πλευρά του, ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, δεν θεωρεί τυχαίο ότι το διάστημα μετά τις επαφές των προέδρων Ρωσίας και Ουκρανίας στο Μινσκ και την ειρηνευτική πρωτοβουλία των επτά σημείων του Βλαντίμιρ Πούτιν, ακούστηκαν στο Κίεβο αξιώσεις να εγκαταλειφθεί το καθεστώς εκτός συμμαχιών υπό το οποίο τελεί η χώρα, και να αρχίσει η διαδικασία ένταξής της στο ΝΑΤΟ.
«Ορισμένοι Δυτικοί εταίροι -σημείωσε προ ημερών ο Λαβρόφ- μεταξύ αυτών δυστυχώς και ο παράγοντας με την ισχυρότερη επιρροή, οι ΗΠΑ, επιθυμούν να νικήσει το ΝΑΤΟ. Δηλαδή, να νικήσει εκείνη η αντίληψη που θέλει τις ΗΠΑ να υπαγορεύουν σε όλους τη θέλησή τους. Η θεωρία αυτή, την οποία έχει διακηρύξει επανειλημμένα σε όλους τους τόνους ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, δεν θα βγει σε καλό».
Βοήθεια με όπλα στην Ουκρανία
Οι μετέχοντας στη Σύνοδο Κορυφής υποσχέθηκαν στρατιωτική βοήθεια στον Πιότρ Ποροσένκο που μετέβη στην Ουαλία για τη συνεδρίαση της Επιτροπής ΝΑΤΟ και Ουκρανίας. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ουκρανού προέδρου, πρόκειται για «αεροπορικές και μη αεροπορικές» αμυντικές προμήθειες, συμπεριλαμβανομένων και όπλων υψηλής ακρίβειας. Ο Ποροσένκο δεν κατονόμασε συγκεκριμένα τις χώρες που θα εφοδιάσουν την Ουκρανία, ούτε και τα είδη των όπλων.
Όσον αφορά, τέλος, το θέμα της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, φαίνεται ότι αυτό παρέμεινε στο περιθώριο της Συνόδου. Ο Ποροσένκο, παρόντος του Ράσμουσεν, ανέφερε ότι δεν έχει έρθει ακόμη το πλήρωμα του χρόνου γι’ αυτό, καθώς η Ουκρανία πρέπει πρώτα να πραγματοποιήσει τις απαραίτητες -για την ένταξη στη Συμμαχία- μεταρρυθμίσεις. «Όταν η χώρα θα πληροί όλα τα κριτήρια για την ένταξη -δήλωσε ο Ποροσένκο- ο ουκρανικός λαός θα αποφασίσει πότε και με ποιο τρόπο θα πραγματοποιηθεί η ένταξη».
Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας κάτω από το κείμενο ή στη σελίδα μας στο Facebook!
Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ υϊοθετεί το Δόγμα του «νέου Ψυχρού Πολέμου»
Σύμφωνα με τον μόνιμο αντιπρόσωπο της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ, Αλεξάντρ Γκρουσκό, η νέα κατεύθυνση που επιλέγει η Συμμαχία μπορεί να αποδυναμώσει σημαντικά την περιφερειακή και παγκόσμια ασφάλεια. Μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Euronews, ανέφερε ότι, από τη μια πλευρά το ΝΑΤΟ ξεκινά στρατιωτικές προετοιμασίες εναντίον της Ρωσίας, παρ’ όλο που δεν υπάρχει καμιά αιτία γι’ αυτό, και από την άλλη, κόβει τις γέφυρες συνεργασίας με τη Μόσχα, ακόμα και σε τομείς που το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να ενεργήσει χωρίς τη συνεργασία με άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας. Τις ενέργειες της Συμμαχίας ο Γκρουσκό τις χαρακτήρισε «φοβικές», τονίζοντας όμως, πως αυτές οι «φοβίες» είναι αδύνατο να θεραπευτούν με την ανάπτυξη αρμάτων μάχης και επιπρόσθετων στρατευμάτων.
Από την πλευρά του, ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, δεν θεωρεί τυχαίο ότι το διάστημα μετά τις επαφές των προέδρων Ρωσίας και Ουκρανίας στο Μινσκ και την ειρηνευτική πρωτοβουλία των επτά σημείων του Βλαντίμιρ Πούτιν, ακούστηκαν στο Κίεβο αξιώσεις να εγκαταλειφθεί το καθεστώς εκτός συμμαχιών υπό το οποίο τελεί η χώρα, και να αρχίσει η διαδικασία ένταξής της στο ΝΑΤΟ.
«Ορισμένοι Δυτικοί εταίροι -σημείωσε προ ημερών ο Λαβρόφ- μεταξύ αυτών δυστυχώς και ο παράγοντας με την ισχυρότερη επιρροή, οι ΗΠΑ, επιθυμούν να νικήσει το ΝΑΤΟ. Δηλαδή, να νικήσει εκείνη η αντίληψη που θέλει τις ΗΠΑ να υπαγορεύουν σε όλους τη θέλησή τους. Η θεωρία αυτή, την οποία έχει διακηρύξει επανειλημμένα σε όλους τους τόνους ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, δεν θα βγει σε καλό».
Βοήθεια με όπλα στην Ουκρανία
Οι μετέχοντας στη Σύνοδο Κορυφής υποσχέθηκαν στρατιωτική βοήθεια στον Πιότρ Ποροσένκο που μετέβη στην Ουαλία για τη συνεδρίαση της Επιτροπής ΝΑΤΟ και Ουκρανίας. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ουκρανού προέδρου, πρόκειται για «αεροπορικές και μη αεροπορικές» αμυντικές προμήθειες, συμπεριλαμβανομένων και όπλων υψηλής ακρίβειας. Ο Ποροσένκο δεν κατονόμασε συγκεκριμένα τις χώρες που θα εφοδιάσουν την Ουκρανία, ούτε και τα είδη των όπλων.
Όσον αφορά, τέλος, το θέμα της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, φαίνεται ότι αυτό παρέμεινε στο περιθώριο της Συνόδου. Ο Ποροσένκο, παρόντος του Ράσμουσεν, ανέφερε ότι δεν έχει έρθει ακόμη το πλήρωμα του χρόνου γι’ αυτό, καθώς η Ουκρανία πρέπει πρώτα να πραγματοποιήσει τις απαραίτητες -για την ένταξη στη Συμμαχία- μεταρρυθμίσεις. «Όταν η χώρα θα πληροί όλα τα κριτήρια για την ένταξη -δήλωσε ο Ποροσένκο- ο ουκρανικός λαός θα αποφασίσει πότε και με ποιο τρόπο θα πραγματοποιηθεί η ένταξη».
Πληκτρολογήστε το σχόλιό σας κάτω από το κείμενο ή στη σελίδα μας στο Facebook!
Κίνδυνος ανάφλεξης από την Βαλτική έως τον Εύξεινο Πόντο
Η επίθεση που εξαπέλυσαν οι ρωσόφιλες δυνάμεις των αυτονομιστών στα νοτιοανατολικά Ουκρανία και η πολιορκία της Μαριούπουλης μπορεί να πιέσουν περαιτέρω το Κίεβο για να διαπραγματευτεί. Οι πλευρές φαίνεται να εργάζονται προς μια συμβιβαστική λύση, η οποία θα είναι κατά πάσα πιθανότητα παρόμοια με τις καταλήξεις πολλών άλλων ένοπλων συγκρούσεων στο μετασοβιετικό χώρο.
Ωστόσο, παρά τα ενθαρρυντικά σημάδια, οι εντάσεις Ρωσία-ΝΑΤΟ συνεχίζουν να αυξάνονται. Το ΝΑΤΟ δεν έχει προσκαλέσει τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στην σύνοδο κορυφής του στην Ουαλία, καλώντας στην θέση του τον Ουκρανό ομόλογό του. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Άντερς Φογκ Ράσμουσεν ανακοίνωσε την πρόθεση του ΝΑΤΟ να συντάξει «μια στρατηγική για την καταπολέμηση της ρωσικής επιθετικότητας», η οποία προβλέπει, εν μέρει, την ανάπτυξη των στρατιωτικών μέσων του ΝΑΤΟ σε χώρες-μέλη της Ανατολικής Ευρώπης. Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών κατηγορεί τη Ρωσία για παραβίαση της Συνθήκης INF από το 1987 - στην πραγματικότητα είναι η Ιδρυτική Πράξη Ρωσίας-ΝΑΤΟ του 1997 που είναι σε κίνδυνο.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού Ρώσοι διπλωμάτες εργάστηκαν για να συγκεντρώσουν μια ομάδα επαφής για την Ουκρανία, που περιλαμβάνει τη Ρωσία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Το Παρίσι και το Βερολίνο έπρεπε να μεσολαβήσουν ανάμεσα στο Κρεμλίνο και τον Λευκό Οίκο και να προτείνουν μια αμοιβαία αποδεκτή λύση με την ουκρανική κρίση. Αυτή ήταν μια λογική στρατηγική, όπως Γάλλοι και Γερμανοί διπλωμάτες έχουν μεσολαβήσει για τους συμβιβασμούς μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον στις περισσότερες συγκρούσεις κατά τη διάρκεια των τελευταίων 20 ετών - από τη Βοσνία έως τον σύντομο πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Γεωργίας. Παρά το γεγονός ότι οι όροι του συμβιβασμού ήταν πάντα πιο κοντά στις αμερικανικές παρά στις ρωσικές θέσεις, η τελική συμφωνία ήταν αποδεκτή από όλες τις πλευρές.
Ενώ η γαλλο-γερμανική διαμεσολάβηση είναι το καλύτερο δυνατό σενάριο για τις σχέσεις Ρωσίας-ΝΑΤΟ, αυτή τη φορά είναι μάλλον απίθανη. Η ουκρανική κρίση επιβεβαίωσε το - για τη Ρωσία - δυσάρεστο γεγονός, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ηπειρωτική Ευρώπη παραμένουν στενοί συνεργάτες. Η απούσα γαλλο-γερμανική διαμεσολάβηση έχει μετατρέψει τη Δύση ομοιόμορφα εχθρική προς τη Ρωσία. Οι ρωσικές προσπάθειες εκμετάλλευσης των δυτικών διαφωνιών και των διαιρέσεων, έχουν αποτύχει μέχρι τώρα.
Ωστόσο, παρά τα ενθαρρυντικά σημάδια, οι εντάσεις Ρωσία-ΝΑΤΟ συνεχίζουν να αυξάνονται. Το ΝΑΤΟ δεν έχει προσκαλέσει τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στην σύνοδο κορυφής του στην Ουαλία, καλώντας στην θέση του τον Ουκρανό ομόλογό του. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Άντερς Φογκ Ράσμουσεν ανακοίνωσε την πρόθεση του ΝΑΤΟ να συντάξει «μια στρατηγική για την καταπολέμηση της ρωσικής επιθετικότητας», η οποία προβλέπει, εν μέρει, την ανάπτυξη των στρατιωτικών μέσων του ΝΑΤΟ σε χώρες-μέλη της Ανατολικής Ευρώπης. Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών κατηγορεί τη Ρωσία για παραβίαση της Συνθήκης INF από το 1987 - στην πραγματικότητα είναι η Ιδρυτική Πράξη Ρωσίας-ΝΑΤΟ του 1997 που είναι σε κίνδυνο.
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού Ρώσοι διπλωμάτες εργάστηκαν για να συγκεντρώσουν μια ομάδα επαφής για την Ουκρανία, που περιλαμβάνει τη Ρωσία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Το Παρίσι και το Βερολίνο έπρεπε να μεσολαβήσουν ανάμεσα στο Κρεμλίνο και τον Λευκό Οίκο και να προτείνουν μια αμοιβαία αποδεκτή λύση με την ουκρανική κρίση. Αυτή ήταν μια λογική στρατηγική, όπως Γάλλοι και Γερμανοί διπλωμάτες έχουν μεσολαβήσει για τους συμβιβασμούς μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον στις περισσότερες συγκρούσεις κατά τη διάρκεια των τελευταίων 20 ετών - από τη Βοσνία έως τον σύντομο πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Γεωργίας. Παρά το γεγονός ότι οι όροι του συμβιβασμού ήταν πάντα πιο κοντά στις αμερικανικές παρά στις ρωσικές θέσεις, η τελική συμφωνία ήταν αποδεκτή από όλες τις πλευρές.
Ενώ η γαλλο-γερμανική διαμεσολάβηση είναι το καλύτερο δυνατό σενάριο για τις σχέσεις Ρωσίας-ΝΑΤΟ, αυτή τη φορά είναι μάλλον απίθανη. Η ουκρανική κρίση επιβεβαίωσε το - για τη Ρωσία - δυσάρεστο γεγονός, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ηπειρωτική Ευρώπη παραμένουν στενοί συνεργάτες. Η απούσα γαλλο-γερμανική διαμεσολάβηση έχει μετατρέψει τη Δύση ομοιόμορφα εχθρική προς τη Ρωσία. Οι ρωσικές προσπάθειες εκμετάλλευσης των δυτικών διαφωνιών και των διαιρέσεων, έχουν αποτύχει μέχρι τώρα.
Μια δεύτερη Γιάλτα θα ήταν αποδεκτή, αλλά δεν είναι η ιδανική επιλογή. Συζητήθηκε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 2011 από τους σχολιαστές εξωτερικής πολιτικής. Η ιδέα είναι για ένα διεθνές συνέδριο που θα γράψει τους νέους κανόνες του παιχνιδιού στο μετασοβιετικό χώρο, ακριβώς όπως η πρωτότυπη Διάσκεψη της Γιάλτας που χώρισε την Ευρώπη σε σφαίρες επιρροής το 1945.
Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν απέρριψε την ιδέα εκείνη τη στιγμή, αν και δεν μπορεί να απoκλειστεί από τα γεγονότα - εάν ο πόλεμος εξαπλωθεί και σε άλλα μέρη της Ουκρανίας, ή αν οι οικονομικές διαφορές μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας επιδεινώσουν την κοινωνική υποδομή της τελευταίας και προκαλέσουν την κατάρρευση του κράτους.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γερμανία δεν ενδιαφέρονται να τεθεί σε γεωπολιτική καραντίνα η Ουκρανία, η οποία με τα σημερινά της σύνορα εγγυάται ότι δεν υπάρξει επιστροφή της ΕΣΣΔ σε οποιαδήποτε μορφή. Ωστόσο, οι καταστροφικές δυνάμεις που εξαπλώνονται στην Ουκρανία μπορεί να τους αναγκάσουν να δεχθούν στο τέλος μια δεύτερη Γιάλτα. Τα θέματα που έχουν υψηλότερη προτεραιότητα για την ΕΕ μπορεί να διασφαλίζονται στις οιονεί κρατικές οντότητες που θα κάνουν την εμφάνισή τους. Ως εκ τούτου, δεν είναι αδύνατο να λεχθεί από σημερινή σκοπιά ότι η Ρωσία και το ΝΑΤΟ θα αποφασίσουν από κοινού τη μοίρα της Ουκρανίας.
Μια διεθνής διάσκεψη για την Ουκρανία θα μπορούσε υποθετικά να παγώσει την ένοπλη σύγκρουση, όπως στην Υπερδνειστερία ή στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, αλλά αυτό δεν θα βελτιώσει τις σχέσεις της Ρωσίας με την Αμερική ή την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν η βαλκανοποίηση της Ουκρανίας γίνει αναπόφευκτη, οι χώρες του ΝΑΤΟ θα προσπαθήσουν να πιέσουν για την σφαίρα επιρροής τους στην Ουκρανία όσο το δυνατότερο ανατολικότερα, βάζοντας ένα τέλος στην ρωσο-γερμανική συνεργασία που έφερε στην Μόσχα σημαντικά μερίσματα κατά τα τελευταία 20 χρόνια. Το Βερολίνο έχει ενεργήσει ως διαμεσολαβητής στις διαμάχες, μείωσε τις εντάσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Αμερικής, και βοήθησε τη Ρωσία να ελίσσεται εντός της δυτικής διπλωματικής κοινότητας.
Πολλοί ειδικοί συγκρίνουν συχνά την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ με αυτή του Ψυχρού Πολέμου, το οποίο όμως είναι αμφιλεγόμενο. Εδαφικές διαφορές μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών δεν υπήρχαν στην Ευρώπη από το 1962, η αντιπαλότητα τους είχε περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό σε χώρες του Τρίτου Κόσμου. Τώρα, η προς ανατολάς διεύρυνση του ΝΑΤΟ έχει αναδημιουργήσει την εμπόλεμη ζώνη γνωστή ως «Intermarium» - μεταξύ της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας, με τη μορφή του ανταγωνισμού Ρωσίας-ΗΠΑ για την επιρροή σε όλη αυτή την τεράστια λωρίδα των χωρών από τη Φινλανδία έως την Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν. Πρόκειται για τα εδάφη που έπρεπε να αποτελέσουν, ιδίως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια «ζώνη διαχωρισμού» από τη Σοβιετική Ένωση.
Το Πρόγραμμα της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης της ΕΕ προκάλεσε τη σύγκρουση στην Ουκρανία και θα οδηγήσει τελικά στην κατανομή της Intermarium. Οι χώρες της υπό ρωσικής ηγεσίας Τελωνειακής Ένωσης θα πρέπει να αναδιατυπώσoυν τα σύνορα με τους εταίρους της ΕΕ, προκειμένου να επιλυθεί το καθεστώς των μη αναγνωρισμένων ή μερικώς αναγνωρισμένων εδαφών. Ονομαστικά: Υπερδνειστερία, Αμπχαζία, Νότια Οσετία, Ναγκόρνο Καραμπάχ και πρόσφατα η Νοβοροσία. Εν τω μεταξύ, τόσο η Ρωσία όσο και το ΝΑΤΟ έχουν και αυξάνουν την στρατιωτική υποδομή στην Intermarium, και γι 'αυτό είναι δύσκολο να πούμε αν θα αναθεωρηθούν ειρηνικά τα σύνορα μεταξύ της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας.
Ρώσοι ειδικοί προέβλεψαν την τρέχουσα σύγκρουση στην Ουκρανία με το που εξαγγέλθηκε η Ανατολική Εταιρική Σχέση το Μάιο του 2009, αλλά οι χώρες της ΕΕ είχαν όλα αυτά χρόνια αποφύγει επιμελώς οποιαδήποτε συζήτηση επί του θέματος. Σήμερα υπάρχουν πάρα πολλά εμπόδια που στέκονται στο δρόμο για έναν ρεαλιστικό διάλογο Ρωσίας-ΝΑΤΟ σχετικά με τις αλλαγές στην Intermarium. Το ερώτημα είναι κατά πόσον ο διάλογος θα είναι δυνατόν στο εγγύς μέλλον.
Αντιπαλότητα από την Βαλτική έως τον Εύξεινο Πόντο
Μια αλλαγή στα σύνορα της Ουκρανίας θα επιδεινώσει τον διακρατικό ανταγωνισμό σε ολόκληρη την περιοχή της Βαλτικής-Εύξεινου Πόντου. Το 1998, ο Ρώσος πολιτικός επιστήμονας Βαντίμ Τσιμπούρσκι επιστήμονας επινόησε τον όρο «σύστημα σύγκρουσης Βαλτικής-Μαύρης Θάλασσας». Χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει την αντιπαλότητα ανάμεσα στη Ρωσία, τη Σουηδία, την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά το διάστημα 16ος-18ος αιώνας. Σήμερα, η έννοια αυτή έχει επιστρέψει, και η ουκρανική κρίση μπορεί να επιταχύνει αυτή τη διαδικασία.
Ο ανασχηματισμός της περιοχής της Βαλτικής-Εύξεινου Πόντου ξεκίνησε στη δεκαετία του 1990. Το 1993 ο Έντονι Λέικ, Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Προέδρου των ΗΠΑ, διακήρυξε την ιδέα της επέκτασης της δημοκρατίας. Προέβλεπε τη συμμετοχή των πρώην ανατολικών χωρών και πολλών σοβιετικών δημοκρατιών στα υπερατλαντικά οικονομικο-πολιτικά ιδρύματα. Η κυβέρνηση Κλίντον ξεκίνησε με την εφαρμογή της προς ανατολάς επέκτασης του ΝΑΤΟ το 1994. Το Κρεμλίνο αντιτάχθηκε σθεναρά σε αυτή την πολιτική. Από τότε, η Ρωσία και το ΝΑΤΟ ανταγωνίζονται στην περιοχή της Βαλτικής-Μαύρης Θάλασσας που περιλάμαβεν:
Η Μόσχα και Ουάσινγκτον έκανε την πρώτη προσπάθειά τους να καθορίσουν τους κανόνες του παιχνιδιού στην Intermarium σύμφωνα με την Ιδρυτική Πράξη Ρωσίας-ΝΑΤΟ το 1997. Οι χώρες του ΝΑΤΟ υποσχέθηκαν να μην αναπτύξουν μεγάλα στρατιωτικά αποσπάσματα και πυρηνικά όπλα στο έδαφος των νέων μελών. Η Ρωσία δεσμεύτηκε να μην απειλεί την ασφάλεια των χωρών αυτών ή να αναπτύξει στρατεύματα κοντά στα σύνορα τους. Στις 6 Μαΐου 1997 η Ρωσία και το ΝΑΤΟ εναρμόνισαν την Συνθήκη για τις Συμβατικές Δυνάμεις στην Ευρώπη (Συνθήκη CFE). Η νέα έκδοση της συνθήκη υπεγράφη στη Σύνοδο Κορυφής του ΟΑΣΕ στην Κωνσταντινούπολη στις 19 Νοεμβρίου 1999.
Το ζήτημα των κανόνων της Intermarium προβλήθηκε για δεύτερη φορά στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, μετά την Βίζενγκραντ Ομάδα, στο ΝΑΤΟ είχαν ήδη ενταχθεί τα κράτη της Βαλτικής, η Σλοβενία, η Σλοβακία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Παράλληλα, οι χώρες αυτές προσχώρησαν στην ΕΕ. Οι «χρωματιστές επαναστάσεις» στη Γεωργία και την Ουκρανία οδήγησαν σε πρωτοφανή προσέγγισή τους με το ΝΑΤΟ. Η Μόσχα φοβούνταν ότι η Αμερική προσπαθεί να επεκτείνει την επιρροή του ΝΑΤΟ σε ολόκληρο το μετασοβιετικό χώρο.
Τα πράγματα άλλαξαν μετά το πενθήμερο πόλεμο του 2008. Αυτός απέδειξε την ετοιμότητα της Ρωσίας να προβάλει αποτελεσματικά την εξουσία της εκτός των συνόρων της και ταυτόχρονα να αλλάξει το στάτους κβο σε προβληματικές περιοχές. Μετά τον πόλεμο - στις αρχές του 2009 - η κυβέρνηση των ΗΠΑ πάγωσε την προς ανατολάς κίνησης του ΝΑΤΟ. Μια ρυθμιστική ζώνη - Γεωργία, Ουκρανία και Μολδαβία - έλαβε σάρκα και οστά μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ.
Για άλλη μια φορά, το ζήτημα της αλλαγής των κανόνων του παιχνιδιού στην Intermarium ήρθε στο προσκήνιο όταν η ΕΕ ξεκίνησε το Πρόγραμμα της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης στο οποίο προβλέπεται η επιτάχυνση της πολιτικής ενοποίησης και η εμβάθυνση της οικονομικής ολοκλήρωσης μεταξύ της ΕΕ και της Αρμενίας, του Αζερμπαϊτζάν, της Λευκορωσίας, τη Γεωργίας, τη Μολδαβίας και της Ουκρανίας. Εγκαινιάστηκε κατά τη Σύνοδο Κορυφής της Πράγας τον Μάιο του 2009 με την πρωτοβουλία της Σουηδίας και της Πολωνίας. Η οικονομική κρίση ανάγκασε την ΕΕ να αναστείλει την εφαρμογή της. Στις Βρυξέλλες έχουν αναβιώσει την Ανατολική Εταιρική Σχέση μόλις το φθινόπωρο του 2013.
Από την πλευρά της, η Ρωσία επιτάχυνε την εφαρμογή του πρότζεκτ της Ευρασίας. Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν το ανακοίνωσε τον Οκτώβριο του 2011 ως έργο προτεραιότητας της επόμενης προεδρικής θητείας του. Η ιδρυτική πράξη της Ευρασιατικής Ένωσης υπογράφηκε από τη Ρωσία, τη Λευκορωσία και το Καζακστάν.
Τρία σενάρια για την Ουκρανία
Από τις αρχές του 2010 η Ρωσία έχει προσπαθήσει επανειλημμένως να υπογράψει μια συμφωνία σχετικά με τους κανόνες της αλληλεπίδρασης στην Ανατολική Ευρώπη, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποδέχονται τους όρους των σφαιρών επιρροής. Η θέση των ΗΠΑ υποχρέωσε τη Μόσχα να αναλάβει δράσεις για την αντιμετώπιση τους.
Η επιδείνωση της αντιπαλότητας Ρωσίας-ΗΠΑ οδήγησε στην κατάρρευση της κυβέρνησης στην Ουκρανία. Αυτό προκάλεσε μια αντίσταση στην νοτιοανατολική περιοχή της Ουκρανίας και οδήγησε στην προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία. Τα ακόλουθα τρία σενάρια είναι τα πιο πιθανά να λάβουν χώρα.
Στο πρώτο σενάριο η Ουκρανία μετατρέπεται σε μια ομοσπονδία της Νοτιοανατολικής Δημοκρατία, της Ουκρανίας και της Ουγγρο-Ρωσικής Τρανσκαρπαθίας. Οι πιθανότητες για αυτό το σενάριο μετά τα τραγικά γεγονότα στην ανατολική Ουκρανία, οδηγούν ορισμένες περιοχές να θέλουν τώρα να αποσχιστούν από την Ουκρανία.
Το δεύτερο σενάριο προβλέπει τη διάσπαση της χώρας σε κράτη - Ουκρανία και Νοβοροσία. Στη θεωρία, το πρώτο κράτος θα μπορούσε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και πιθανώς στην ΕΕ, ενώ το δεύτερο κράτος θα μπορούσε να ενταχθεί στην Ευρασιατική Ένωση. Οι πιθανότητες για αυτό το σενάριο αυξάνονται.
Το τρίτο σενάριο προχωρά με τη δυνατότητα της διάλυσης της Ουκρανίας, σύμφωνα με την οποία ορισμένες από τις περιοχές της θα έρθουν κάτω από τον έλεγχο των γειτονικών κρατών (Ρωσία, Ουγγαρία, Ρουμανία και Πολωνία). Οι πιθανότητες για αυτό το σενάριο αυξάνονται επίσης, όπως αυξάνεται η ένοπλη σύγκρουση στην Ουκρανία.
Ασπίδα και Γέφυρα
Η κατάσταση περιπλέκεται από την σκληρή στάση της Ουάσιγκτον. Αυτό αφορά την εγγύησή της για την ύπαρξη της Ουκρανίας στα τρέχοντα σύνορα και την αντίθεσή της για την αποκατάσταση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτά τα σενάρια είναι υποθετικά για τώρα. Ωστόσο, η ουκρανική κρίση απέδειξε ότι η σύγχρονη Ευρώπη δεν διαθέτει μηχανισμούς για την επίλυση των κρίσεων, ενώ ο νεο-απομονωτισμός και η αναρχο-καπιταλιστική χορωδία στις Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να αδυνατούν να τακτοποιήσουν τους μεσοπρόθεσμους στρατηγικού της στόχους. Ως αποτέλεσμα, οι εντάσεις μπορεί να κλιμακωθούν σε όλα τα κράτη της Intermarium.
Σε έναν μονοπολικό κόσμο η Intermarium αποτελεί μια σημαντική ενδιάμεση ζώνη σε ένα σύστημα σταθερότητας που επικεντρώνεται στην Αμερική. Ο σκοπός είναι διττός: να χρησιμεύσει ως ασπίδα και ως μια γέφυρα. Ασπίδα προστασίας της «ελευθερίας», γέφυρα επέκτασης μια χείρας σε εκείνους που θέλουν να ενταχθούν στην «ελευθερία». Εάν οι ΗΠΑ αποσυρθούν από την περιοχή συνολικά, η «Pax Americana» στην Ευρώπη θα τεθεί σε κίνδυνο. Η αναζωπύρωση της Γερμανίας είναι μόνο θέμα χρόνου, και η οποία θα συμμαχήσει με τη Ρωσία εις βάρος της παγκόσμιας ειρήνης.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γερμανία δεν ενδιαφέρονται να τεθεί σε γεωπολιτική καραντίνα η Ουκρανία, η οποία με τα σημερινά της σύνορα εγγυάται ότι δεν υπάρξει επιστροφή της ΕΣΣΔ σε οποιαδήποτε μορφή. Ωστόσο, οι καταστροφικές δυνάμεις που εξαπλώνονται στην Ουκρανία μπορεί να τους αναγκάσουν να δεχθούν στο τέλος μια δεύτερη Γιάλτα. Τα θέματα που έχουν υψηλότερη προτεραιότητα για την ΕΕ μπορεί να διασφαλίζονται στις οιονεί κρατικές οντότητες που θα κάνουν την εμφάνισή τους. Ως εκ τούτου, δεν είναι αδύνατο να λεχθεί από σημερινή σκοπιά ότι η Ρωσία και το ΝΑΤΟ θα αποφασίσουν από κοινού τη μοίρα της Ουκρανίας.
Μια διεθνής διάσκεψη για την Ουκρανία θα μπορούσε υποθετικά να παγώσει την ένοπλη σύγκρουση, όπως στην Υπερδνειστερία ή στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, αλλά αυτό δεν θα βελτιώσει τις σχέσεις της Ρωσίας με την Αμερική ή την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν η βαλκανοποίηση της Ουκρανίας γίνει αναπόφευκτη, οι χώρες του ΝΑΤΟ θα προσπαθήσουν να πιέσουν για την σφαίρα επιρροής τους στην Ουκρανία όσο το δυνατότερο ανατολικότερα, βάζοντας ένα τέλος στην ρωσο-γερμανική συνεργασία που έφερε στην Μόσχα σημαντικά μερίσματα κατά τα τελευταία 20 χρόνια. Το Βερολίνο έχει ενεργήσει ως διαμεσολαβητής στις διαμάχες, μείωσε τις εντάσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Αμερικής, και βοήθησε τη Ρωσία να ελίσσεται εντός της δυτικής διπλωματικής κοινότητας.
Πολλοί ειδικοί συγκρίνουν συχνά την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ με αυτή του Ψυχρού Πολέμου, το οποίο όμως είναι αμφιλεγόμενο. Εδαφικές διαφορές μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών δεν υπήρχαν στην Ευρώπη από το 1962, η αντιπαλότητα τους είχε περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό σε χώρες του Τρίτου Κόσμου. Τώρα, η προς ανατολάς διεύρυνση του ΝΑΤΟ έχει αναδημιουργήσει την εμπόλεμη ζώνη γνωστή ως «Intermarium» - μεταξύ της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας, με τη μορφή του ανταγωνισμού Ρωσίας-ΗΠΑ για την επιρροή σε όλη αυτή την τεράστια λωρίδα των χωρών από τη Φινλανδία έως την Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν. Πρόκειται για τα εδάφη που έπρεπε να αποτελέσουν, ιδίως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια «ζώνη διαχωρισμού» από τη Σοβιετική Ένωση.
Το Πρόγραμμα της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης της ΕΕ προκάλεσε τη σύγκρουση στην Ουκρανία και θα οδηγήσει τελικά στην κατανομή της Intermarium. Οι χώρες της υπό ρωσικής ηγεσίας Τελωνειακής Ένωσης θα πρέπει να αναδιατυπώσoυν τα σύνορα με τους εταίρους της ΕΕ, προκειμένου να επιλυθεί το καθεστώς των μη αναγνωρισμένων ή μερικώς αναγνωρισμένων εδαφών. Ονομαστικά: Υπερδνειστερία, Αμπχαζία, Νότια Οσετία, Ναγκόρνο Καραμπάχ και πρόσφατα η Νοβοροσία. Εν τω μεταξύ, τόσο η Ρωσία όσο και το ΝΑΤΟ έχουν και αυξάνουν την στρατιωτική υποδομή στην Intermarium, και γι 'αυτό είναι δύσκολο να πούμε αν θα αναθεωρηθούν ειρηνικά τα σύνορα μεταξύ της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας.
Ρώσοι ειδικοί προέβλεψαν την τρέχουσα σύγκρουση στην Ουκρανία με το που εξαγγέλθηκε η Ανατολική Εταιρική Σχέση το Μάιο του 2009, αλλά οι χώρες της ΕΕ είχαν όλα αυτά χρόνια αποφύγει επιμελώς οποιαδήποτε συζήτηση επί του θέματος. Σήμερα υπάρχουν πάρα πολλά εμπόδια που στέκονται στο δρόμο για έναν ρεαλιστικό διάλογο Ρωσίας-ΝΑΤΟ σχετικά με τις αλλαγές στην Intermarium. Το ερώτημα είναι κατά πόσον ο διάλογος θα είναι δυνατόν στο εγγύς μέλλον.
Αντιπαλότητα από την Βαλτική έως τον Εύξεινο Πόντο
Μια αλλαγή στα σύνορα της Ουκρανίας θα επιδεινώσει τον διακρατικό ανταγωνισμό σε ολόκληρη την περιοχή της Βαλτικής-Εύξεινου Πόντου. Το 1998, ο Ρώσος πολιτικός επιστήμονας Βαντίμ Τσιμπούρσκι επιστήμονας επινόησε τον όρο «σύστημα σύγκρουσης Βαλτικής-Μαύρης Θάλασσας». Χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει την αντιπαλότητα ανάμεσα στη Ρωσία, τη Σουηδία, την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά το διάστημα 16ος-18ος αιώνας. Σήμερα, η έννοια αυτή έχει επιστρέψει, και η ουκρανική κρίση μπορεί να επιταχύνει αυτή τη διαδικασία.
Ο ανασχηματισμός της περιοχής της Βαλτικής-Εύξεινου Πόντου ξεκίνησε στη δεκαετία του 1990. Το 1993 ο Έντονι Λέικ, Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Προέδρου των ΗΠΑ, διακήρυξε την ιδέα της επέκτασης της δημοκρατίας. Προέβλεπε τη συμμετοχή των πρώην ανατολικών χωρών και πολλών σοβιετικών δημοκρατιών στα υπερατλαντικά οικονομικο-πολιτικά ιδρύματα. Η κυβέρνηση Κλίντον ξεκίνησε με την εφαρμογή της προς ανατολάς επέκτασης του ΝΑΤΟ το 1994. Το Κρεμλίνο αντιτάχθηκε σθεναρά σε αυτή την πολιτική. Από τότε, η Ρωσία και το ΝΑΤΟ ανταγωνίζονται στην περιοχή της Βαλτικής-Μαύρης Θάλασσας που περιλάμαβεν:
- Η Φινλανδία, η οποία συζητά τη σκοπιμότητα της διατήρησης της ουδετερότητά της.
- Τα κράτη της Βαλτικής, τα οποία υποστηρίζουν την πλησιέστερη προσέγγιση στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
- Βίζεγκραντ Ομάδα (Πολωνία, Τσεχική Δημοκρατία, Ουγγαρία και Σλοβακία), η οποία είναι απασχολημένη με την ταχεία ενσωμάτωση στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
- Λευκορωσία, η οποία ενσωματώνεται στη Ρωσία.
- Η Ουκρανία, η οποία είναι η εξισορρόπηση μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ.
- Η Μολδαβία, η οποία χωρίζεται από το ζήτημα της Υπερδνειστερίας.
- Η Ρουμανία, η οποία ενσωματώνεται στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ και επιδιώκει την επανένωση με τη Μολδαβία ή μέρος της χώρας.
- Γεωργία, η οποία ευνοεί την προσέγγιση με το ΝΑΤΟ, αλλά είναι πλέον πολύ ανίσχυρη.
- Αμπχαζία και Νότια Οσετία, που έχουν αποσχιστεί από τη Γεωργία και έχουν αναγνωριστεί από τη Ρωσία ως ανεξάρτητα κράτη.
Η Μόσχα και Ουάσινγκτον έκανε την πρώτη προσπάθειά τους να καθορίσουν τους κανόνες του παιχνιδιού στην Intermarium σύμφωνα με την Ιδρυτική Πράξη Ρωσίας-ΝΑΤΟ το 1997. Οι χώρες του ΝΑΤΟ υποσχέθηκαν να μην αναπτύξουν μεγάλα στρατιωτικά αποσπάσματα και πυρηνικά όπλα στο έδαφος των νέων μελών. Η Ρωσία δεσμεύτηκε να μην απειλεί την ασφάλεια των χωρών αυτών ή να αναπτύξει στρατεύματα κοντά στα σύνορα τους. Στις 6 Μαΐου 1997 η Ρωσία και το ΝΑΤΟ εναρμόνισαν την Συνθήκη για τις Συμβατικές Δυνάμεις στην Ευρώπη (Συνθήκη CFE). Η νέα έκδοση της συνθήκη υπεγράφη στη Σύνοδο Κορυφής του ΟΑΣΕ στην Κωνσταντινούπολη στις 19 Νοεμβρίου 1999.
Το ζήτημα των κανόνων της Intermarium προβλήθηκε για δεύτερη φορά στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, μετά την Βίζενγκραντ Ομάδα, στο ΝΑΤΟ είχαν ήδη ενταχθεί τα κράτη της Βαλτικής, η Σλοβενία, η Σλοβακία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Παράλληλα, οι χώρες αυτές προσχώρησαν στην ΕΕ. Οι «χρωματιστές επαναστάσεις» στη Γεωργία και την Ουκρανία οδήγησαν σε πρωτοφανή προσέγγισή τους με το ΝΑΤΟ. Η Μόσχα φοβούνταν ότι η Αμερική προσπαθεί να επεκτείνει την επιρροή του ΝΑΤΟ σε ολόκληρο το μετασοβιετικό χώρο.
Τα πράγματα άλλαξαν μετά το πενθήμερο πόλεμο του 2008. Αυτός απέδειξε την ετοιμότητα της Ρωσίας να προβάλει αποτελεσματικά την εξουσία της εκτός των συνόρων της και ταυτόχρονα να αλλάξει το στάτους κβο σε προβληματικές περιοχές. Μετά τον πόλεμο - στις αρχές του 2009 - η κυβέρνηση των ΗΠΑ πάγωσε την προς ανατολάς κίνησης του ΝΑΤΟ. Μια ρυθμιστική ζώνη - Γεωργία, Ουκρανία και Μολδαβία - έλαβε σάρκα και οστά μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ.
Για άλλη μια φορά, το ζήτημα της αλλαγής των κανόνων του παιχνιδιού στην Intermarium ήρθε στο προσκήνιο όταν η ΕΕ ξεκίνησε το Πρόγραμμα της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης στο οποίο προβλέπεται η επιτάχυνση της πολιτικής ενοποίησης και η εμβάθυνση της οικονομικής ολοκλήρωσης μεταξύ της ΕΕ και της Αρμενίας, του Αζερμπαϊτζάν, της Λευκορωσίας, τη Γεωργίας, τη Μολδαβίας και της Ουκρανίας. Εγκαινιάστηκε κατά τη Σύνοδο Κορυφής της Πράγας τον Μάιο του 2009 με την πρωτοβουλία της Σουηδίας και της Πολωνίας. Η οικονομική κρίση ανάγκασε την ΕΕ να αναστείλει την εφαρμογή της. Στις Βρυξέλλες έχουν αναβιώσει την Ανατολική Εταιρική Σχέση μόλις το φθινόπωρο του 2013.
Από την πλευρά της, η Ρωσία επιτάχυνε την εφαρμογή του πρότζεκτ της Ευρασίας. Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν το ανακοίνωσε τον Οκτώβριο του 2011 ως έργο προτεραιότητας της επόμενης προεδρικής θητείας του. Η ιδρυτική πράξη της Ευρασιατικής Ένωσης υπογράφηκε από τη Ρωσία, τη Λευκορωσία και το Καζακστάν.
Τρία σενάρια για την Ουκρανία
Από τις αρχές του 2010 η Ρωσία έχει προσπαθήσει επανειλημμένως να υπογράψει μια συμφωνία σχετικά με τους κανόνες της αλληλεπίδρασης στην Ανατολική Ευρώπη, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποδέχονται τους όρους των σφαιρών επιρροής. Η θέση των ΗΠΑ υποχρέωσε τη Μόσχα να αναλάβει δράσεις για την αντιμετώπιση τους.
Η επιδείνωση της αντιπαλότητας Ρωσίας-ΗΠΑ οδήγησε στην κατάρρευση της κυβέρνησης στην Ουκρανία. Αυτό προκάλεσε μια αντίσταση στην νοτιοανατολική περιοχή της Ουκρανίας και οδήγησε στην προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία. Τα ακόλουθα τρία σενάρια είναι τα πιο πιθανά να λάβουν χώρα.
Στο πρώτο σενάριο η Ουκρανία μετατρέπεται σε μια ομοσπονδία της Νοτιοανατολικής Δημοκρατία, της Ουκρανίας και της Ουγγρο-Ρωσικής Τρανσκαρπαθίας. Οι πιθανότητες για αυτό το σενάριο μετά τα τραγικά γεγονότα στην ανατολική Ουκρανία, οδηγούν ορισμένες περιοχές να θέλουν τώρα να αποσχιστούν από την Ουκρανία.
Το δεύτερο σενάριο προβλέπει τη διάσπαση της χώρας σε κράτη - Ουκρανία και Νοβοροσία. Στη θεωρία, το πρώτο κράτος θα μπορούσε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και πιθανώς στην ΕΕ, ενώ το δεύτερο κράτος θα μπορούσε να ενταχθεί στην Ευρασιατική Ένωση. Οι πιθανότητες για αυτό το σενάριο αυξάνονται.
Το τρίτο σενάριο προχωρά με τη δυνατότητα της διάλυσης της Ουκρανίας, σύμφωνα με την οποία ορισμένες από τις περιοχές της θα έρθουν κάτω από τον έλεγχο των γειτονικών κρατών (Ρωσία, Ουγγαρία, Ρουμανία και Πολωνία). Οι πιθανότητες για αυτό το σενάριο αυξάνονται επίσης, όπως αυξάνεται η ένοπλη σύγκρουση στην Ουκρανία.
Ασπίδα και Γέφυρα
Η κατάσταση περιπλέκεται από την σκληρή στάση της Ουάσιγκτον. Αυτό αφορά την εγγύησή της για την ύπαρξη της Ουκρανίας στα τρέχοντα σύνορα και την αντίθεσή της για την αποκατάσταση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτά τα σενάρια είναι υποθετικά για τώρα. Ωστόσο, η ουκρανική κρίση απέδειξε ότι η σύγχρονη Ευρώπη δεν διαθέτει μηχανισμούς για την επίλυση των κρίσεων, ενώ ο νεο-απομονωτισμός και η αναρχο-καπιταλιστική χορωδία στις Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να αδυνατούν να τακτοποιήσουν τους μεσοπρόθεσμους στρατηγικού της στόχους. Ως αποτέλεσμα, οι εντάσεις μπορεί να κλιμακωθούν σε όλα τα κράτη της Intermarium.
Σε έναν μονοπολικό κόσμο η Intermarium αποτελεί μια σημαντική ενδιάμεση ζώνη σε ένα σύστημα σταθερότητας που επικεντρώνεται στην Αμερική. Ο σκοπός είναι διττός: να χρησιμεύσει ως ασπίδα και ως μια γέφυρα. Ασπίδα προστασίας της «ελευθερίας», γέφυρα επέκτασης μια χείρας σε εκείνους που θέλουν να ενταχθούν στην «ελευθερία». Εάν οι ΗΠΑ αποσυρθούν από την περιοχή συνολικά, η «Pax Americana» στην Ευρώπη θα τεθεί σε κίνδυνο. Η αναζωπύρωση της Γερμανίας είναι μόνο θέμα χρόνου, και η οποία θα συμμαχήσει με τη Ρωσία εις βάρος της παγκόσμιας ειρήνης.
Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου 2014
Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς: Ηγέτες Υποτελείς Οδηγούν την Ευρώπη σε Πόλεμο
Δυτικό «Ντόπινγκ» Αντιρωσσικής Υστερίας
Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς
Επειδή δεν έχουμε ακούσει τίποτα παρά ψέματα για τη Ρωσία από το ΝΑΤΟ, από την Αμερικανίδα πρεσβευτή στον ΟΗΕ Σαμάνθα Πάουερ, από την βοηθό ΥπΕξ Βικτώρια Νούλαντ, από τον Ομπάμα και από το όλο καθεστώς του, παθολογικούς ψεύτες, όσο και από τη βρετανική, τη γερμανική και τη γαλλική κυβερνήσεις, μαζί με το BBC και το σύνολο των Δυτικών ΜΜΕ.
Αυτός είναι φυσικά ένας αρκετός λόγος για να ξέρουμε ότι και η τελευταία Δυτική προπαγάνδα είναι ψέμματα. Αυτοί που είναι παθολογικοί ψεύτες δεν αρχίζουν ξαφνικά να λένε την αλήθεια.
Αλλά υπάρχουν και σημαντικότεροι λόγοι για να καταλάβει κανείς πως η Ρωσία δεν εισέβαλε στην Ουκρανία με 1.000 στρατιώτες.
΄Ενας λόγος είναι ότι ο Πούτιν έχει επενδύσει πολλά στην διπλωματία που υποστηρίζεται από αποφυγή προκλητικής συμπεριφοράς. Δεν θα έθετε σε διακινδύνευση την επένδυσή του στην διπλωματία, στέλνοντας στην Ουκρανία στρατιωτική δύναμη πολύ μικρή για να έχει αποφασιστική επιρροή στο αποτέλεσμα.
΄Ενας άλλος λόγος είναι ότι εάν ο Πούτιν αποφασίσει πως δεν έχει άλλη επιλογή για να προστατεύσει τους Ρώσους κατοίκους στην Ανατολική και Νότια Ουκρανία, θα στείλει αρκετές δυνάμεις για να τελειώσει την επιχείρηση γρήγορα, όπως έκανε στην Γεωργία. ΄
Αν ακούσετε ότι 100.000 Ρώσοι στρατιώτες με αεροπορική κάλυψη εισέβαλαν στην Ουκρανία, η πληροφορία θα είναι περισσότερο αξιόπιστη.
Ο τρίτο λόγος είναι ότι η ρωσική στρατιωτική ηγεσία δεν έχει ανάγκη να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία για να σταματήσει τους βομβαρδισμούς και τον κανονιοβολισμό των ρωσικών πληθυσμών από την κυβέρνηση ανδρεικέλων της Ουάσιγκτων στο Κίεβο. Η ρωσική αεροπορία μπορεί άνετα και ταχύτατα να καταστρέψει την ουκρανική αεροπορία και το πυροβολικό και να σταματήσει έτσι τις ουκρανικές επιθέσεις στις εξεγερμένες επαρχίες.
Μόλις προ δύο εβδομάδων είχαμε την μαγειρευμένη πληροφορία, που διέδιδαν η Γκάρντιαν και το Β Β C, περί εισβολής ρωσικής μηχανοκίνητης φάλαγγας, που καταστράφηκε από τον ουκρανικό στρατό. Δυο βδομάδες πριν από αυτό είχαμε την φάρσα με τις φωτογραφίες από δορυφόρο, που υποτίθεται διέθεσε το Σταίητ Ντηπάρτμεντ και που ο ανέντιμος (“corrupt”) Αμερικανός πρεσβευτής στο Κίεβο μοίρασε στο ίντερνετ, με δήθεν ρωσικές δυνάμεις να πυροβολούν την Ουκρανία.
Σε δύο βδομάδες από σήμερα θα έχουμε ένα άλλο ψέμα, και ένα άλλο αργότερα, και ούτω καθ’ εξής.
Η σωρευτική επίδραση της απανωτής ψευδολογίας στον περισσότερο κόσμο είναι η δημιουργία της άποψης πως οι Ρώσοι δεν είναι για καλό. Και μόλις αυτή η εντύπωση εδραιωθεί, οι Δυτικές κυβερνήσεις μπορούν προχωρήσουν σε σοβαρότερες κινήσεις εναντίον της Ρωσίας.
Για την δήθεν είσοδο 1.000 Ρώσων στρατιωτών στην Ουκρανία στρατηγός του ΝΑΤΟ δήλωσε πως πρόκειται για «σημαντική κλιμάκωση της ρωσικής επέμβασης». Η κυπελλούχος ψεύτρα Σαμάνθα Πάουερ είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας ότι « η Ρωσία θα πρέπει να σταματήσει να ψεύδεται.» ο Βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον προειδοποίησε τη Ρωσία για «περαιτέρω συνέπειες». Η καγκελάριος Μέρκελ ανήγγειλε νέες κυρώσεις.
Η ανικανότητα της Ευρώπης να αναδείξει ανεξάρτητη ηγεσία καταδικάζει την διπλωματία του Προέδρου Πούτιν σε αποτυχία. Εάν οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δεν μπορούν να πάρουν αποφάσεις ανεξάρτητα από την Ουάσιγκτων, δεν υπάρχει προοπτική για την διπλωματία Πούτιν.
Σημειώστε ότι το νέο ψέμα για την είσοδο 1.000 Ρώσων στρατιωτών στη Ουκρανία εκτοξεύθηκε ακριβώς την επομένη της συνάντησης του Πούτιν με τον Ουκρανό υποτακτικό της Ουάσιγκτων ( Ποροσένκο), για να εξασφαλισθεί το ναυάγιο μιας προσπάθειας για λύση, στην οποία ο Πούτιν είχε επενδύσει χρόνο και ενέργεια.
Η μόνη φροντίδα της Ουάσιγκτων είναι για την ηγεμονία. Η Ουάσιγκτων δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τη λύση μιας κατάστασης την οποία η ίδια η Ουάσιγκτων δημιούργησε για να προκαλέσει προβλήματα και σύγχυση στη Ρωσία. Εάν το πρόβλημα δεν λυθεί με την οικονομική κατάρρευση της Ουκρανίας, όσο ο περισσότερο καθυστερεί ο Πούτιν να δώσει τη λύση με τη δύναμη, τόσο το έργο θα είναι δυσκολότερο.
Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς
Μιχαήλ Στυλιανού
Την φόρα κατολίσθησης ελεγχόμενων και ανεπαρκών ηγετών της Ευρώπης σε μια πολεμική αναμέτρηση με τη Ρωσία καταγγέλλει ο Αμερικανός πρώην υπουργός, καθηγητής Πωλ Γκραίγκ Ρόμπερτς, στο παρακάτω, προχθεσινό, βαρυσήμαντο άρθρο του.
Ο δρ. Ρόμπερτς αναλύει την προπαγανδιστική τεχνική δημιουργίας αντιρωσικού πολεμικού πυρετού με τακτικές ενέσεις τοξικού ψεύδους, μέσω καταιγιστικών κυβερνητικών δηλώσεων και δημοσιευμάτων από υπηρετικά ΜΜΕ, με την οποία προετοιμάζονται και οι λαοί των ΝΑΤΟ-ϊκων χωρών για την επιδιωκόμενη σύγκρουση.
Ο Αμερικανός δημοσιολόγος επισημαίνει ότι ο Πρόεδρος Πούτιν ματαιοπονεί επιμένοντας σε μια κατευναστική διπλωματία, με την ελπίδα αφύπνισης των Ευρωπαίων ηγετών μπροστά στα εθνικά τους συμφέροντα.
Ο Αμερικανός δημοσιολόγος επισημαίνει ότι ο Πρόεδρος Πούτιν ματαιοπονεί επιμένοντας σε μια κατευναστική διπλωματία, με την ελπίδα αφύπνισης των Ευρωπαίων ηγετών μπροστά στα εθνικά τους συμφέροντα.
Οι ηγέτες των χωρών της Ευρώπης, μετά τον Ντε Γκώλ, είναι –λέει- εξαγορασμένα υποχείρια της Ουάσιγκτων.
Και όσο καθυστερεί μια γρήγορη χειρουργική ρωσική επέμβαση για την εκρίζωση του καρκινώματος που δημιούργησε η Ουάσιγκτων στην Ουκρανία, τόσο η θεραπεία θα αποδειχθεί δυσκολότερη.
Τη θέση αυτή υποστηρίζει τουλάχιστον από τον Μάρτιο, ο Αμερικανός πρώην υπουργός και βαθύς γνώστης προσώπων και μεθόδων στην Ουάσιγκτων – παράλληλα με τον οξυδερκέστατο, στη Μόσχα, σύμβουλο του Πούτιν Σεργκέϊ Γκλαζίεφ, εισηγητή της αποδολαρίωσης, της επιστροφής στην αυτάρκεια και του πολιτικο-οικονομικού ανοίγματος της Ρωσίας στην Ανατολή και προς τις ανερχόμενες νέες Δυνάμεις.
Μιχαήλ Στυλιανού
To τελευταίο ψέμα της Ουάσιγκτων –αυτό ήρθε από το ΝΑΤΟ- ήταν ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία με 1.000 στρατιώτες και πυροβολικό.
Πως ξέρουμε πως πρόκειται για ψέμα;
Τη θέση αυτή υποστηρίζει τουλάχιστον από τον Μάρτιο, ο Αμερικανός πρώην υπουργός και βαθύς γνώστης προσώπων και μεθόδων στην Ουάσιγκτων – παράλληλα με τον οξυδερκέστατο, στη Μόσχα, σύμβουλο του Πούτιν Σεργκέϊ Γκλαζίεφ, εισηγητή της αποδολαρίωσης, της επιστροφής στην αυτάρκεια και του πολιτικο-οικονομικού ανοίγματος της Ρωσίας στην Ανατολή και προς τις ανερχόμενες νέες Δυνάμεις.
Μιχαήλ Στυλιανού
«Ουκρανία: Το Βουνό από ψέματα της Ουάσιγκτων»
To τελευταίο ψέμα της Ουάσιγκτων –αυτό ήρθε από το ΝΑΤΟ- ήταν ότι η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία με 1.000 στρατιώτες και πυροβολικό.
Πως ξέρουμε πως πρόκειται για ψέμα;
Επειδή δεν έχουμε ακούσει τίποτα παρά ψέματα για τη Ρωσία από το ΝΑΤΟ, από την Αμερικανίδα πρεσβευτή στον ΟΗΕ Σαμάνθα Πάουερ, από την βοηθό ΥπΕξ Βικτώρια Νούλαντ, από τον Ομπάμα και από το όλο καθεστώς του, παθολογικούς ψεύτες, όσο και από τη βρετανική, τη γερμανική και τη γαλλική κυβερνήσεις, μαζί με το BBC και το σύνολο των Δυτικών ΜΜΕ.
Αυτός είναι φυσικά ένας αρκετός λόγος για να ξέρουμε ότι και η τελευταία Δυτική προπαγάνδα είναι ψέμματα. Αυτοί που είναι παθολογικοί ψεύτες δεν αρχίζουν ξαφνικά να λένε την αλήθεια.
Αλλά υπάρχουν και σημαντικότεροι λόγοι για να καταλάβει κανείς πως η Ρωσία δεν εισέβαλε στην Ουκρανία με 1.000 στρατιώτες.
΄Ενας λόγος είναι ότι ο Πούτιν έχει επενδύσει πολλά στην διπλωματία που υποστηρίζεται από αποφυγή προκλητικής συμπεριφοράς. Δεν θα έθετε σε διακινδύνευση την επένδυσή του στην διπλωματία, στέλνοντας στην Ουκρανία στρατιωτική δύναμη πολύ μικρή για να έχει αποφασιστική επιρροή στο αποτέλεσμα.
΄Ενας άλλος λόγος είναι ότι εάν ο Πούτιν αποφασίσει πως δεν έχει άλλη επιλογή για να προστατεύσει τους Ρώσους κατοίκους στην Ανατολική και Νότια Ουκρανία, θα στείλει αρκετές δυνάμεις για να τελειώσει την επιχείρηση γρήγορα, όπως έκανε στην Γεωργία. ΄
Οταν Γεωργιανά στρατεύματα, εκπαιδευμένα και εξοπλισμένα από ΗΠΑ και Ισραήλ, εισέβαλαν στη Νότια Οσετία και καταστράφηκαν σε λίγες ώρες από την ρωσική αντίδραση.
Αν ακούσετε ότι 100.000 Ρώσοι στρατιώτες με αεροπορική κάλυψη εισέβαλαν στην Ουκρανία, η πληροφορία θα είναι περισσότερο αξιόπιστη.
Ο τρίτο λόγος είναι ότι η ρωσική στρατιωτική ηγεσία δεν έχει ανάγκη να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία για να σταματήσει τους βομβαρδισμούς και τον κανονιοβολισμό των ρωσικών πληθυσμών από την κυβέρνηση ανδρεικέλων της Ουάσιγκτων στο Κίεβο. Η ρωσική αεροπορία μπορεί άνετα και ταχύτατα να καταστρέψει την ουκρανική αεροπορία και το πυροβολικό και να σταματήσει έτσι τις ουκρανικές επιθέσεις στις εξεγερμένες επαρχίες.
Μόλις προ δύο εβδομάδων είχαμε την μαγειρευμένη πληροφορία, που διέδιδαν η Γκάρντιαν και το Β Β C, περί εισβολής ρωσικής μηχανοκίνητης φάλαγγας, που καταστράφηκε από τον ουκρανικό στρατό. Δυο βδομάδες πριν από αυτό είχαμε την φάρσα με τις φωτογραφίες από δορυφόρο, που υποτίθεται διέθεσε το Σταίητ Ντηπάρτμεντ και που ο ανέντιμος (“corrupt”) Αμερικανός πρεσβευτής στο Κίεβο μοίρασε στο ίντερνετ, με δήθεν ρωσικές δυνάμεις να πυροβολούν την Ουκρανία.
Σε δύο βδομάδες από σήμερα θα έχουμε ένα άλλο ψέμα, και ένα άλλο αργότερα, και ούτω καθ’ εξής.
Η σωρευτική επίδραση της απανωτής ψευδολογίας στον περισσότερο κόσμο είναι η δημιουργία της άποψης πως οι Ρώσοι δεν είναι για καλό. Και μόλις αυτή η εντύπωση εδραιωθεί, οι Δυτικές κυβερνήσεις μπορούν προχωρήσουν σε σοβαρότερες κινήσεις εναντίον της Ρωσίας.
Για την δήθεν είσοδο 1.000 Ρώσων στρατιωτών στην Ουκρανία στρατηγός του ΝΑΤΟ δήλωσε πως πρόκειται για «σημαντική κλιμάκωση της ρωσικής επέμβασης». Η κυπελλούχος ψεύτρα Σαμάνθα Πάουερ είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας ότι « η Ρωσία θα πρέπει να σταματήσει να ψεύδεται.» ο Βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον προειδοποίησε τη Ρωσία για «περαιτέρω συνέπειες». Η καγκελάριος Μέρκελ ανήγγειλε νέες κυρώσεις.
΄Ενας σύμβουλος του Γερμανικού Συμβουλίου Ασφαλείας δήλωσε ότι «ένας πόλεμος με την Ρωσία είναι μια δυνατή επιλογή».
Ο Πολωνός υπουργός Εξωτερικών Σικόρσκι μίλησε για «ρωσική επιδρομή που απαιτεί διεθνή δράση». Και ο Γάλλος πρόεδρος Ολάντ διακήρυξε ότι η «η συμπεριφορά της Ρωσίας είναι ανυπόφορη».
Αυτή η αυτοκτονική φόρα των ηγετών της Ευρώπης προς ένα πόλεμο με την Ρωσία στηρίζεται σε ένα διαφανές ψέμα περί εισόδου 1,000 Ρώσων στρατιωτών στην Ουκρανία. Φυσικά τα Δυτικά ΜΜΕ ακολούθησαν με στρατιωτικό βηματισμό. Το ΒΒC, το CNN και η Die Welt είναι τα πιο προκλητικά και πιο ανεύθυνα.
Το βουνό από ψέματα που σωρεύουν Δυτικές κυβερνήσεις και ΜΜΕ συσκοτίζουν την πραγματικήν ιστορία. Η αμερικανική κυβέρνηση οργάνωσε την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης της Ουκρανίας και επέβαλε το αμερικανικό ανδρείκελο στο Κίεβο. Η κυβέρνηση των ανδρεικέλων της Ουάσιγκτων άρχισε να εξαπολύει απειλές και να ασκεί βία κατά των ρωσικών πληθυσμών στις πρώην ρωσικές επαρχίες, τις οποίες Σοβιετικοί ηγέτες προσκόλλησαν στην Ουκρανία. Φυσικά η Ουάσιγκτων θα μπορούσε άνετα να σταματήσει τη βία διατάσσοντας τα ενεργούμενά της στο Κίεβο να πάψουν να βομβαρδίζουν τις πρώην ρωσικές επαρχίες. ΄Αν η Ρωσία μπορεί να πει στους αντάρτες να μη πολεμούν, η Ουάσιγκτων μπορεί να πει στο Κίεβο να μην επιτίθεται.
Το μόνο δυνατό συμπέρασμα από τα γεγονότα είναι ότι η Ουάσιγκτων είναι αποφασισμένη να εμπλέξει την Ευρώπη σε ένα πόλεμο με την Ρωσία, ή, το ελάχιστο, σε μια ένοπλη αντιπαράθεση, προκειμένου να διαρρήξει τις πολιτικές και οικονομικές σχέσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία.
Αυτή η αυτοκτονική φόρα των ηγετών της Ευρώπης προς ένα πόλεμο με την Ρωσία στηρίζεται σε ένα διαφανές ψέμα περί εισόδου 1,000 Ρώσων στρατιωτών στην Ουκρανία. Φυσικά τα Δυτικά ΜΜΕ ακολούθησαν με στρατιωτικό βηματισμό. Το ΒΒC, το CNN και η Die Welt είναι τα πιο προκλητικά και πιο ανεύθυνα.
Το βουνό από ψέματα που σωρεύουν Δυτικές κυβερνήσεις και ΜΜΕ συσκοτίζουν την πραγματικήν ιστορία. Η αμερικανική κυβέρνηση οργάνωσε την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης της Ουκρανίας και επέβαλε το αμερικανικό ανδρείκελο στο Κίεβο. Η κυβέρνηση των ανδρεικέλων της Ουάσιγκτων άρχισε να εξαπολύει απειλές και να ασκεί βία κατά των ρωσικών πληθυσμών στις πρώην ρωσικές επαρχίες, τις οποίες Σοβιετικοί ηγέτες προσκόλλησαν στην Ουκρανία. Φυσικά η Ουάσιγκτων θα μπορούσε άνετα να σταματήσει τη βία διατάσσοντας τα ενεργούμενά της στο Κίεβο να πάψουν να βομβαρδίζουν τις πρώην ρωσικές επαρχίες. ΄Αν η Ρωσία μπορεί να πει στους αντάρτες να μη πολεμούν, η Ουάσιγκτων μπορεί να πει στο Κίεβο να μην επιτίθεται.
Το μόνο δυνατό συμπέρασμα από τα γεγονότα είναι ότι η Ουάσιγκτων είναι αποφασισμένη να εμπλέξει την Ευρώπη σε ένα πόλεμο με την Ρωσία, ή, το ελάχιστο, σε μια ένοπλη αντιπαράθεση, προκειμένου να διαρρήξει τις πολιτικές και οικονομικές σχέσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία.
Οι ηγέτες της Ευρώπης συμμορφώνονται με αυτό επειδή οι χώρες της Ευρώπης, με την εξαίρεση της Γαλλίας του Σάρλ ντε Γκωλ, δεν είχαν την δική τους ανεξάρτητη πολιτική από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ακολουθούν την γραμμή της Ουάσιγκτων και πληρώνονται καλά για να το κάνουν.
Η ανικανότητα της Ευρώπης να αναδείξει ανεξάρτητη ηγεσία καταδικάζει την διπλωματία του Προέδρου Πούτιν σε αποτυχία. Εάν οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δεν μπορούν να πάρουν αποφάσεις ανεξάρτητα από την Ουάσιγκτων, δεν υπάρχει προοπτική για την διπλωματία Πούτιν.
Σημειώστε ότι το νέο ψέμα για την είσοδο 1.000 Ρώσων στρατιωτών στη Ουκρανία εκτοξεύθηκε ακριβώς την επομένη της συνάντησης του Πούτιν με τον Ουκρανό υποτακτικό της Ουάσιγκτων ( Ποροσένκο), για να εξασφαλισθεί το ναυάγιο μιας προσπάθειας για λύση, στην οποία ο Πούτιν είχε επενδύσει χρόνο και ενέργεια.
Η μόνη φροντίδα της Ουάσιγκτων είναι για την ηγεμονία. Η Ουάσιγκτων δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τη λύση μιας κατάστασης την οποία η ίδια η Ουάσιγκτων δημιούργησε για να προκαλέσει προβλήματα και σύγχυση στη Ρωσία. Εάν το πρόβλημα δεν λυθεί με την οικονομική κατάρρευση της Ουκρανίας, όσο ο περισσότερο καθυστερεί ο Πούτιν να δώσει τη λύση με τη δύναμη, τόσο το έργο θα είναι δυσκολότερο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Έλληνες-ΑΥΤΗ Η ΓΗ ΕΧΕΙ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
