«Μάνα μου Ελλάδα, τι δεν είσαι τώρα
σαν πρώτα ορθή, ψηλή, στεφανωμένη
με δάφνες, τι δεν είσαι με τα δώρα
της αθάνατης Νίκης στολισμένη;
Αχ! Πότε θα ‘ρθει, πότε θα ‘ρθει η ώρα
να ματαστράψει η όψη σου η σβησμένη
και την ερημωμένη σου την χώρα
μ’ ελπίδα να φωτίσεις, ω ανδρειωμένη
Πατρίδα μου σηκώσου. Ας λάμψει πάλι
στον αιθέρα ψηλά το μέτωπό σου…
Μεγάλη θα γίνεις κι αλιά τότε στον εχθρό σου».
Λορέντζος
Μαβίλης - 1878
