Αυτά που είδατε στο βίντεο τα επιβάλει όλα το Κοράνι και η Σούννα (παράδοση)

Του καθηγητή ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ, 

http://www.philenews.com

Με “πολιτικά ορθό ” λόγο και προσεγμένες διατυπώσεις Δυτικοί ηγέτες , ΜΜΕ και επιστήμονες στον Δυτικό κόσμο, εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους και ταυτόχρονα προσπαθούν να ερμηνεύσουν τον πρόσφατο αποκεφαλισμό του αμερικανού δημοσιογράφου Τζών Φόλεϊ, που οι τζιχαντιστές του λεγόμενου Χαλιφάτου (Ισλαμικού Κράτους) κρατούσαν αιχμάλωτο εδώ και δυο περίπου χρόνια.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις προερχόμενες από χριστιανούς, Εβραίους και πολιτικά συντηρητικούς κύκλους, όλοι στην “φιλελεύθερη” Δύση της προόδου και της ανοχής, αποφεύγουν όπως “ο διάβολος το λιβάνι” να διασυνδέσουν τον σφαγιασμό, με τις επιταγές του Ισλάμ, όπως αυτές είναι καταγραμμένες στο Κοράνι, που θεωρείται Θεόπνευστο και ο άκτιστος Λόγος του Θεού, και διατυπωμένες στα Χαντίθ και την Σίρα.

Τα Χαντίθ (Παράδοση/σεις) συνιστούν τις παραδοσιακές δοξασίες αναφορικά με την ζωή του Μωάμεθ . Την Σίρα συνιστούν οι ιεροποιημένες βιογραφίες του Μωάμεθ. Τα Χαντίθ και η Σίρα συναποτελούν την Σούννα, δηλαδή τον Τρόπο και την Παράδοση του Μωάμεθ. Η Σούννα ορίζει τον σωστό τρόπο, σύμφωνα με τον οποίο οι πιστοί πρέπει να διάγουν τον βίο τους. Όλα είναι γραμμένα στα αραβικά, την μοναδική και ιερή γλώσσα δια της οποίας ο Θεός αποκάλυψε μέσω του Προφήτη Μωάμεθ τον ολοκληρωμένο Του Λόγο, η οποία γλώσσα ομιλείται στον παράδεισο και που δεν μπορεί να μεταφρασθεί σε άλλη (γλώσσα) ορθά . Στο σύνολό τους, Κοράνι, Χαντίθ και Σίρα συνιστούν την Σαρία, δηλαδή τον Ισλαμικό νόμο, τον τρόπο ζωής, που απαρέγκλιτα πρέπει να ακολουθείται για να εξασφαλισθεί η παραδεισένια μεταθανάτιος ζωή. Πρέπει η ζωή κάθε πιστού να καθρεπτίζει αυτή του Προφήτη και των Ενάρετων προγόνων της εποχής του.

Και όμως, παρά τις περί αντιθέτου διατυπώσεις των “πολιτικά ορθώς” λογιζόμενων της Δύσης, ο σφαγιασμός του Φόλεϊ όπως και χιλιάδων άλλων απίστων και αποστατών ( κιαφίρ ) που λαμβάνουν χώρα στην Αραβική Μέση Ανατολή τα τελευταία χρόνια, φαινόμενα όπως οι εξανδραποδισμοί, οι εξευτελισμοί αλλοθρήσκων, μη ορθόδοξων (σουννιτών) μουσουλμάνων και γυναικών, όλα αυτά, πλην του λιθοβολισμού (που είναι εβραϊκή παράδοση) θα τα βρείτε στο Κοράνι και στη Σούννα .

Όλες οι πράξεις και αποτρόπαιες συμπεριφορές των σημερινών τζιχαντιστών (ιεροπολεμιστών) του Ισλαμικού Χαλιφάτου αλλά και των ομοϊδεατών τους ( όπως ήταν μεταξύ άλλων και ο παρόμοιος αποκεφαλισμός στο Πακιστάν του επίσης αμερικανού δημοσιογράφου Ρίτσαρτ Πέρλ το 2002, επειδή ήταν εβραϊκής πίστης -και το Κοράνι επιτρέπει ξεκάθαρα τη θανάτωση Εβραίων με αμοιβή τον παράδεισο), καταγράφονται, και με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, στο Κοράνι και στην Σούννα. Αποτελούν “πεπραγμένα”της ζωής του Μωάμεθ, των τεσσάρων πρώτων Χαλίφηδων ( διαδόχων του Μωάμεθ) θεωρουμένων και ως “Ενάρετων”( αλ- Ρασιντούν ) και των “Σαλάφ”. Οι Σαλάφ είναι οι επίσης “Ενάρετοι”πρόγονοι, συμπεριλαμβανομένων και των Συντρόφων του Μωάμεθ, των πρώτων τριών γενιών που μεγαλούργησαν και διέδωσαν το Ισλάμ μέσω κατακτήσεων. Ως εκ τούτου διαβιούσαν “ενάρετα” και ο Θεός τους αντάμειψε με κατακτήσεις και λαφυραγωγίες. Εξ΄ ου και ο σημερινός όρος “Σαλαφιστές” . Είναι οι ορθόδοξοι Σουννίτες που ζουν “μιμούμενοι”τον Μωάμεθ και τους Ενάρετους προγόνους. Είναι οι σφαγείς του Φόλεϊ και των απίστων .

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του “πολιτικά ορθού” αυτού λόγου υπήρξαν οι δηλώσεις του Προέδρου Ομπάμα. Οι δολοφόνοι “δεν εκφράζουν καμιά θρησκεία”, δήλωσε, και “καμία πίστη δεν διδάσκει τους ανθρώπους να σφαγιάζουν αθώους. Κανείς δίκαιος Θεός δεν θα έδειχνε ανοχή γι’αυτό που ( οι τζιχαντιστές) έκαναν χθες ( τον αποκεφαλισμό του Φόλεϊ ) ή για ότι κάνουν καθημερινά ( να σφαγιάζουν αθώους).”

Αντίστοιχες δηλώσεις, με την έννοια ότι πουθενά δεν συσχετίζεται το Ισλάμ με σφαγές, εξανδραποδισμούς και εξευτελισμούς, υπήρξαν και από άλλους πολιτικούς ηγέτες, ταγούς και λογής – λογής μεταμοντέρνους προοδευτικούς.

Είχαμε παράλληλα και αρκετές προσπάθειες να ερμηνευθεί το συγκεκριμένο γεγονός ως αναπόσπαστο μέρος μιας ψυχρά οργανωμένης και άψογα εκτελεσμένης επιχείρησης ψυχολογικού πολέμου από τους τζιχαντιστές. Στόχος ήταν, μας λένε, να τρομοκρατήσουν την Δύση και τους μη Σουννίτες και ως εργαλείο για στρατολόγηση νέων τζιχαντιστών παγκοσμίως.

Υπάρχουν και ακόμη πιο συνθέτες “επιστημονικές” ερμηνείες που παραπέμπουν στη ανθρώπινη φύση και συμπεριφορές κάτω από συνθήκες εκδίκησης, γενοκτονικών πολιτικών, αρρωστημένων ηγεσιών, βαρβαροτήτων και αταβισμού. Και ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν προκύπτουν λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων και κατηχήσεων, του Ισλάμ για παράδειγμα. Είναι, υποστηρίζουν, συμπεριφορές που καταγράφονται στην ιστορία και δεν αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας θρησκείας. Δεν θα διαφωνήσω. Όλα τα παραπάνω ισχύουν και έχουμε χιλιάδες παραδείγματα στην πολιτική ιστορία του κόσμου που τεκμηριώνουν τις απόψεις και θέσεις αυτές.

Όμως, στην συγκεκριμένη περίπτωση και τους καθημερινούς σφαγιασμούς στη Αραβική Μέση Ανατολή, όλες οι δυτικές ερμηνείες μας εξηγούν τις συγκεκριμένες συμπεριφορές και πράξεις, κατά δεύτερο λόγο. Ναι, το άμεσο αίτιο του αποκεφαλισμού υπήρξαν οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί κατά του Χαλιφάτου. Ναι, ο αποκεφαλισμός έγινε για λόγους εκδίκησης και τρομοκράτησης. Αλλά το Κοράνι και τα συναφή παρέχουν μεταφυσική, ιερή και ηθική νομιμοποιημένη βάση για τους αποκεφαλισμούς και τις σφαγές. Διότι έτσι έπρατταν οι “Ενάρετοι”με ανταμοιβές επίγειες και επουράνιες.

Κάθε άλλο παρά θρησκεία ειρήνης, ανοχής, αγάπης και αδελφοσύνης είναι το Ισλάμ.

Ναι, ο αναγνώστης θα βρει μέσα στο Κοράνι εδάφια που υποστηρίζουν τα παραπάνω. Αλλά μόνον εφόσον οδηγούν στην εξάπλωση και κυριαρχία του Ισλάμ που επιτάσσει ότι όλοι πρέπει να πεθάνουμε μουσουλμάνοι και υπέρτατο καθήκον κάθε πιστού είναι να πολεμά για αυτό. Ναι, υπάρχουν εδάφια που παραπέμπουν στην “ανοχή”. Αλλά κάτω από τους όρους του Ισλάμ και την μεγαλοψυχία των ηγετών του, όπως του δεύτερου Χαλίφη Ομάρ που ιστορείται ότι καθιέρωσε τους περιβόητους “Όρους του Ομάρ”. Αυτοί κωδικοποιούνται σε τρεις επιλογές : ή γίνεσαι μουσουλμάνος, ή διατηρείς την πίστη σου αν είσαι χριστιανός/εβραίος, αλλά πληρώνεις ετήσιο κεφαλικό φόρο, υπάρχεις αλλά δεν φαίνεσαι και εξυπηρετείς τον κάθε μουσουλμάνο, ή τέλος χάνεις το κεφάλι σου. Αυτές ακριβώς υπήρξαν οι τρεις επιλογές που προσφέρουν οι σημερινοί τζιχαντιστές του Χαλιφάτου στους μη μουσουλμάνους. (Και που όμως δεν προσέφεραν στον Φόλεϊ.)

Όχι όμως και στους μη Σουννίτες που τους εκτελούν μαζικά και αδιάκριτα διότι είναι δίπλα άπιστοι και επιβάλλεται από το Κοράνι ο παραδειγματικός τους θάνατος.

Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, γράφει ο εικονοκλάστης Τζώρτζ Όργουελ, για να δεις αυτό που βρίσκεται μπροστά στην μύτη σου. ´Η κατά τον αμερικανό Γιόκι Μπέρι, χρειάζεται μεγάλη προσπαθεί για να μην δεις αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου. Και αυτή είναι η πολιτική λογική του “πολιτικά ορθού “λόγου στην φιλελεύθερη και προοδευτική Δύση αναφορικά με το Ισλάμ. 

Είναι λένε, και επιμένουν πεισματικά, θρησκεία ειρήνης, ανοχής και αγάπης.

http://mignatiou.com/

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ

Ο John M. Koenig και ο παρακοιμώμενος του John Christopher William (Matthew) Kidd (αυτό είναι το επίσημο του όνομα ) υπερ-ασχολούνται την περίοδο αυτή με στοχευμένα δείπνα στις πρεσβευτικές τους κατοικίες (Λευκωσία), με “focus groups” και με “two-step strategies” (μεθόδους που έχουν τις καταβολές τους στην αμερικανική μεταπολεμική στρατηγική των ψυχολογικών επιχειρήσεων, βλ. Christopher Simpson, Science of Coercion: Communications Research & Psychological Warfare, 1945-1960). Ανομολόγητος σκοπός και στόχος των δυο, είναι να πείσουν την μεγάλη πλειοψηφία των “ιθαγενών” στη Κύπρο ότι μια “ωραιοποιημένη ” εκδοχή του απαρτχάϊντ (apartheid), ενός δηλαδή ρατσιστικού (racialist) συστήματος διακυβέρνησης, την ταφόπλακα του οποίου έθεσε ο μακαρίτης Μαντέλα, με τη δικαίωση του οικουμενικού του αγώνα “ένας άνθρωπος μια ψήφος”στη Νότιο Αφρική, θα τους αποφέρει πλούσια οφέλη...

Οφέλη εκ των οποίων το πιο άμεσο θα είναι η έξοδος από την παρούσα οικονομική κρίση. Και επιπλέον ότι με την αχανή αγορά της Τουρκίας προσβάσιμη, τα “σαΐνια” της ελληνικής επιχειρηματικότητας θα μεγαλουργήσουν στην Ανατολία επ´ωφελεία του συνόλου του πληθυσμού.

Γι’ αυτό με δολάρια από το αμερικανο-χρηματοδοτούμενο ταμείο της U.N.OPS (United Nations Operations) και με τα μέλη του Κυπριακού Εμπορικού και Οικονομικού Επιμελητηρίου (Κ.Ε.Β.Ε.) στο ρόλο των “χρησίμων ηλιθίων”, έστησαν το γνωστό φιλμάκι με πρωταγωνιστή τον πολιτικά αφελή Sir Christopher Antoniou Pissarides. Ευελπιστούν έτσι, ότι με τέτοιες “εκλεπτυσμένες” μεθοδεύσεις οι “ιθαγενείς” θα πεισθούν, ότι θυσιάζοντας κάποιες “λεπτομέρειες”στο βωμό της τουρκικής “ειρήνης”, θα ανταμειφθούν με τον κήπο του Αλλάχ που βρίσκεται και τους αναμένει στην επόμενη γωνία.

Συστήνω και στους δυο εντιμότατους πρέσβεις να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα από το βαρύ τους πρόγραμμα και να ρίξουν μια ματιά στο τελευταίο τεύχος της αμερικανικής πολιτικής επιθεώρησης “Foreign Affairs”. Και να κάνουν τον κόπο να διαβάσουν το κείμενο των καθηγητών Henry Farell και Martha Finnemore , “The End of Hypocrisy: American Foreign Policy in the Age of Leaks”. Η μελέτη του θα τους δώσει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία ν´ αναστοχαστούν ως άτομα και ως επαγγελματίες. Ίσως διαπιστώσουν τι είναι που κάνουν λάθος οι κυβερνήσεις τους και που οι ίδιοι αναπαράγουν ευλαβικά στη Κύπρο. Και ίσως μάθουν πώς θα πρέπει να εξασκούν από τούδε και στο εξής το επάγγελμα τους, ως διπλωμάτες στη πραγματική δημοκρατική εποχή που, παραδόξως, τους επιβάλλεται από την μακρά και αυθεντική αμερικανική παράδοση της διαφάνειας και της ευθυνοδοσίας.

Ο Koenig, ως βέρος Αμερικανός, έχει αναντίρρητα την δυνατότητα ν´ αναστοχαστεί, ν´ αναθεωρήσει και να μάθει. Είναι στη φύση των Αμερικανών αυτό. Αντίθετα ο Matthew Kidd φαίνεται να είναι χαμένη υπόθεση. Το απέδειξε και πρόσφατα σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Εκεί απείλησε με μια ακόμη τουρκική εισβολή, σε περίπτωση που οι “ιθαγενείς” εξαντλήσουν την υπομονή των τουρκαλάδων με τις δραστηριότητες τους εντός της δικής τους Α.Ο.Ζ., χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τις αντιρρήσεις της Μεγάλης ( Büyük) Τουρκίας. Δυστυχώς γι αυτόν , ως παρακοιμώμενος μόνο να αλυχτά μπορεί.

Όπως ορθά υπογραμμίζουν οι Farell και Finnemore, επικαλούμενοι και τον τέως Υπουργό Άμυνας Robert Gates, η ζημιά για την αμερικανική ασφάλεια από τις διαρροές επισήμων εγγράφων υπήρξε “σχετικά περιορισμένη”. Εξάλλου, όπως και πάλι υποστηρίζουν οι συγγραφείς, το περιεχόμενο των διαρροών δεν εξέπληξε κανένα μελετητή και γνώστη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Σχεδόν όλα όσα αποκαλύφθηκαν μέσω των Wikileaks, αλλά και πρόσφατα από τον Edward Snowden, ήταν γνωστά από ακροάσεις στο αμερικανικό Κογκρέσο που έγιναν στα μέσα της δεκαετίας του 1970 (Pike και Church Committee Hearings). Και για όσα ο Snowden τεκμηρίωσε, όπως π.χ. παρακολουθήσεις δυτικών ηγετών, οι μελετητές ήταν βαθιά υποψιασμένοι. Αφού από τότε ήταν γνωστό και τεκμηριωμένο ότι οι Aμερικανοί παρακολουθούσαν τους Σοβιετικούς στις λιμουζίνες, στα ξενοδοχεία και στις κρεβατοκάμαρές τους, είναι δυνατόν να μην παρακολουθούσαν και τους Δυτικούς τους συμμάχους; Τούς παρακολουθούσαν.

Η πραγματική απειλή των διαρροών, γράφουν οι συγγραφείς, δεν αφορά στην ασφάλεια των ΗΠΑ αλλά στο γεγονός ότι “υποσκάπτουν τη δυνατότητα της Ουάσιγκτον να συμπεριφέρεται υποκριτικά” χωρίς να πληρώνει κανένα τίμημα, ενώ ταυτόχρονα να μπορεί να διεκδικεί και το ηθικό πεδίο της μάχης έναντι των εχθρών και ανταγωνιστών της. Η υποκρισία αποτελεί στρατηγικό εργαλείο αλλά λίγοι Αμερικάνοι διπλωμάτες το συνειδητοποιούν ως τέτοιο. Και ο λόγος που η αμερικανική υποκρισία είναι τόσο αποτελεσματική με Αμερικανούς πολιτικούς και διπλωμάτες, είναι διότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν συνειδητοποιούν πόσο διπρόσωπη είναι η χώρα τους σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής (“most U.S. politicians do not recognise just how two-faced their country is”).

Πάντως, οι διαρροές σηματοδοτούν κατά τους συγγραφείς , μια νέα εποχή στην οποία η αμερικανική κυβέρνηση χάνει την μέχρι τώρα ικανότητα της να λειτουργεί υποκριτικά , διακηρύττοντας πίστη σε οικουμενικές αρχές και αξίες, διεκδικώντας ρόλο ευμενούς ηγεμόνα που παράγει ασφάλεια και αγαθά για όλους, αλλά που ταυτόχρονα καταπατά κάθε αρχή και αξία και σχίζει τα ιμάτια της όταν θίγονται τα δικά της συμφέροντα ή αυτά των αυλικών της.

Το πρόβλημα για τους Αμερικανούς και τους διπλωμάτες τους, όπως καλή ώρα του κ. Koenig στην Κύπρο, είναι ότι δεν μπορούν να έχουν και τη πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτασμένο. Η περίφημη ήπια ισχύς (soft power) των Αμερικανών προκύπτει από την αξιοπιστία τους, τη δυνατότητα τους να πείθουν εμάς τους ιθαγενείς για τη νομιμότητα (legitimacy) των πράξεων τους, όπως επίσης και από τη οικουμενικότητα των αρχών και αξιών που πρεσβεύουν, εφόσον αυτές εφαρμόζονται οικουμενικά και όχι μόνο όταν βολεύουν. Δεν προκύπτει από την υποκρισία, τα ψέματα, τη πολιτική των στραβών ματιών και αυτή των δυο μέτρων και των δυο σταθμών . Είναι τόσο απλό.

Ο Νέλσον Μαντέλα αγιοποιήθηκε πολιτικά και ο Πρόεδρος Ομπάμα υποκλίθηκε σε αυτόν, γιατί αγωνίσθηκε και κατέλυσε το ρατσιστικό καθεστώς της Νοτίου Αφρικής. Και διότι εξανάγκασε όλους τους ισχυρούς του δυτικού κόσμου, δηλαδή τους για σχεδόν μισό αιώνα διώκτες του, να κατεβάσουν τις μάσκες και να παραδεχθούν την οικουμενική δημοκρατική αξία “ένας άνθρωπος μια ψήφος “.

Δεν μπορεί η Αμερική του εντιμότατου κ. Koenig ν´ αγιοποιεί τον Μαντέλα και τους αγώνες του τη μια μέρα και κυριολεκτικά την άλλη, μέσω υποκριτικών καταστάσεων και πολιτικού φαρισαϊσμού, να προσπαθεί να επιβάλλει την κυπριακή εκδοχή του απαρτχάιντ στη χώρα πού είναι διαπιστευμένος, καταπατώντας τον δυτικό νομικό και δημοκρατικό πολιτισμό. Και γιατί; 

Για να ικανοποιήσει τη χθές κεμαλική, σήμερα ισλαμική αλλά πάντοτε δεσποτική και βουλιμική σύμμαχό της, την Τουρκία! Για να ικανοποιήσει, όπως θα έλεγε και ο Πρόεδρος Τρούμαν, ”το δικό της μπάσταρδο”.

* Kαθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

του Μάριου Ευρυβιάδη*
ΠΗΓΗ: mignatiou.com
http://www.elkeda.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3386:23122013-&catid=34:2010-01-10-13-57-42&Itemid=84
http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Η Κληρονομιά τουΤρομοκράτη και Κομουνιστή Μαντέλα

Ένα ακόμη κείμενο προς τιμήν του αγωνιστή της ελευθερίας Νέλσον Μαντέλα είναι πλεονασμός. Και ειλικρινά τι περισσότερο διαφωτιστικό θα μπορούσε να προσθέσει κανείς σε όλα αυτά που γράφηκαν και γράφονται; Δύο όμως δηλώσεις από δυο ηγέτες, έναν εν ενεργεία και έναν πρώην, έγιναν αφορμή για το κείμενο που ακολουθεί.

Η πρώτη προέρχεται από τον Τσέχο Πρωθυπουργό Τζίρι Ρουσνόκ και η άλλη από τον τέως Πρόεδρο Κλίντον. Και οι δυο αυτές δηλώσεις είναι χαρακτηριστικές της υποκρισίας, της διπροσωπίας και του απόλυτου κυνισμού που διέπουν τις διακρατικές σχέσεις. Τα αδύναμα κράτη και λαοί έπρεπε να είχαν προ πολλού πονηρευτεί από το ιστορικό της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, των οποίων εγγενές στοιχείο και απαραίτητο εργαλείo υπήρξαν ο ρατσισμός και η ανελευθερία. 

Αλλά οι αδύναμοι συνεχίζουν δυστυχώς να εναποθέτουν φρούδες ελπίδες σε αυτούς (και τους νεροκουβαλητές τους) που ιστορικά επέβαλαν τον ρατσισμό και την ανελευθερία και που σήμερα με «νεωτεριστικές» και «εκσυγχρονιστικές» αντιλήψεις και μεθοδεύσεις (και στρατούς χρησίμων ιθαγενών ηλιθίων και επιτήδειων κοιλιόδουλων) συνεχίζουν να τις εφαρμόζουν, καταφρονώντας λαούς και κράτη και πλουτίζοντας απομυζώντας το βιός τους και τους φυσικούς τους πόρους. Ίσως λοιπόν να είναι χρήσιμο, με τον Μαντέλα παράδειγμα, να υπογραμμισθούν κάποιες διαχρονικές συμπεριφορές των ισχυρών ώστε αδύναμοι λαοί και κράτη να μήν παρασύρονται απο τους λογής λογής καλοθελητές της Δύσης και τα κροκοδείλια δάκρυα τους, οπως αυτά που μας κατακλύζουν τις μέρες αυτές και που θα μας πλυμμηρήσουν στι 15 του μηνός, μέρα της κηδείας του Μαντέλα.

Η περίπτωση του Τσέχου Πρωθυπουργού δεν αξίζει πολύ σχολιασμό αλλά είναι δηλωτική της υποκρισίας και διπροσωπίας παραγόντων της διεθνούς πολιτικής. Ο Τσέχος ηγέτης εξέφρασε μεν δημόσια τη «βαθιά του οδύνη» προς την οικογένεια και το λαό της Νοτίου Αφρικής για το θάνατο του Μαντέλα, αλλά παραδέχθηκε κατ’ ιδίαν ότι θεωρούσε μεγάλη αγγαρεία να παρευρεθεί στην κηδεία του εκλιπόντος και προσπαθούσε να βρεί τρόπο να «γλιτώσει» το ταξίδι. Δυστυχώς για αυτόν, το μικρόφωνο ήταν ανοιχτό όταν μιλούσε και έτσι πληροφορήθηκε όλος ο κόσμος πόσο πραγματική υπήρξε η «οδύνη» και η «εκτίμησή» του για τον εκλιπόντα και για τα εκατομμύρια των Αφρικανών συμπατριωτών του που ζούσαν αιώνες με τη μπότα του λευκού εξουσιαστή στο σβέρκο τους.

Είναι όμως μια τηλεοπτική δήλωση του Κλίντον ως εκπροσώπου των ΗΠΑ, του κράτους που διατυμπανίζει ότι οι δικές του αξίες είναι οικουμενικές, που αξίζει πραγματικά να σχολιασθεί και να αναλυθεί με βάση τα ιστορικά δεδομένα γύρω από τον οικουμενικό αγώνα του Μαντέλα, που ήταν ένας αγώνας υπέρ της δημοκρατικής και οικουμενικής αρχής «ένας άνθρωπος, μια ψήφος». Αυτός υπήρξε ο αντιρατσιστικός αγώνας του αφρικανού μαύρου ηγέτη και η κληρονομιά που αφήνει.

«Όταν μιλούσε ο Μαντέλλα» δήλωσε ο Κλίντον, «τα μάτια του έβλεπαν την ψυχή σου». Ποια ψυχή όμως; Του Κλίντον ή της Αμερικής; Και τι ακριβώς έβλεπαν; Και ίσως πιο σωστά, έβλεπαν την ψυχή ενός ατόμου ή της Δύσης ευρύτερα, με ηγέτιδα την Αμερική και η οποία Ατλαντική Δύση θεωρούσε τον λαό του Μαντέλλα υπάνθρωπους και τον ίδιο, επιπλέον, κομουνιστή και τρομοκράτη ;

Η πραγματικότητα είναι μια και είναι τούτη: ο αγώνας του Μαντέλα, «ένας άνθρωπος μια ψήφος», ο αντιρατσιστικός αυτός αγώνας, καταπολεμήθηκε βάρβαρα και ύπουλα για δεκαετίες από τις κυβερνήσεις της Δύσης, με τις κυβερνήσεις Βρετανίας και ΗΠΑ επικεφαλής της εκστρατείας αυτής που παρείχε στο ρατσιστικό καθεστώς της Νοτίου Αφρικής κάθε μορφής αρωγή και στήριξη. Και όλα αυτά μέχρι το τέλος σχεδόν της δεκαετίας του 1980! 

Τότε που στη Βρεττανία κυριαρχούσε η Θάτσερ και στη Αμερική ο Ρεήγκαν. Τότε που η Θάτσερ έκανε πόλεμο στη Αργεντινή και ο Ρεήγκαν εισέβαλε στη Γρανάδα. Τότε που σφιγτοαγγαλιασμένοι και οι δυό αγιοποίησαν τον οικονομικό νεο-φιλελευθερισμό (της Σχολής του Σικάγο), που το 1987 μας έφερε τη πρώτη μεγάλη παγκόσμια καπιταλιστική οικονομική κρίση, το 1997 τη δεύτερη και το 2008 αυτή που ακόμη βιώνουμε και πού αποδομεί συστηματικά το κράτος πρόνοιας που χτίσθηκε μεταπολεμικά και πτωχοποιοί ραγδαία τις απανταχού κοινωνίες.

Η πρώτη σύλληψη του Μαντέλα το 1962, όταν επέστρεψε κρυφά στη Νότιο Αφρική για τον ένοπλο αγώνα από τη Αιθιοπία όπου εκπαιδεύτηκε, έγινε δυνατή από πληροφορίες που παρείχαν στο ρατσιστικό καθεστώς οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Βρετανίας. «Κομουνιστής» χαρακτηρίστηκε τότε ο Μαντέλα από το ρατσιστικό καθεστώς, όπως και από το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον. Και όταν ο ένοπλος αγώνας κατά του καθεστώτος φούντωσε, χαρακτηρίσθηκε και τρομοκράτης μαζί με την οργάνωσή του , το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (African National Congress).

Στην Αμερική του Κλίντον, ειδικά, το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο τοποθετήθηκε στον κατάλογο που διατηρούσαν οι Αμερικανοί για τρομοκρατικές οργανώσεις επί Προεδρίας Ρέηγκαν (1986) κατόπιν αιτήματος του ρατσιστικού καθεστώτος της Νοτίου Αφρικής. Ο Μαντέλα, ως αρχηγός ήταν επίσης καταχωρημένος σε ανάλογο ατομικό κατάλογο τρομοκρατών που διατηρούσαν οι Αμερικανοί. Και ενώ ο Μαντέλα απελευθερώθηκε το 1988 και αφού κατέρρευσε το ρατσιστικό καθεστώς και ο Μαντέλα εξελέγη Πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής (1994 ), το όνομά του ως «τρομοκράτη» παρέμεινε στον κατάλογο μέχρι το 2008. Διατηρήθηκε εκεί επί Προεδρίας Μπούς (πατέρα), επί Προεδρίας Κλίντον, στη ψυχή του οποίου έβλεπε ο Μαντέλα και δεν αφαιρέθηκε παρά το 2008 επί Προεδρίας Μπούς (υιού)!

Η πραγματικότητα είναι μια και είναι τούτη: χωρίς την ένοπλη συμπαράσταση των Κουβανών και του Κάστρο στις δεκαετίες 1970 και 1980 προς τα αφρικανικά επαναστατικά κινήματα , οπως το Αφρικανικό Εθνικό Κονκρέσσο και του γεγονότος ότι Κουβανοί στρατιώτες κατίσχυσαν τις δυνάμεις του ρατσιστικού καθεστώτος της Νοτίου Αφρικής στις περιοχές της Αγκόλας, της Μοζαμβίκης και της Ναμίπιας, ο αγώνας όλων των Αφρικανών και του Μαντέλα κατα του ρατσισμού και του καθεστώτος απαρτχάιντ (apartheid) δεν θα δικαιώνετο . Το λέει ο ίδιος ο Μαντέλα. Μέσα απο τη φυλακή,το Μάρτιο του 1988, έγραφε ότι χωρίς την Κούβα δεν θα υπήρχε "απελευθέρωση της ηπείρου και του λαού μου από τη μάστιγα του απαρτχάιντ "(from the scourge of apartheid).

Το ρατσιστικό καθεστώς της Νοτίου Αφρικής άρχισε να καταρρέει τέλη της δεκαετίας του 1980. Μαζί με τις στρατιωτικές πιέσεις των Κουβανών, ανθρωπιστικά κινήματα στην Αμερική και στον υπόλοιπο κόσμο άρχισαν οργανωμένα και αποτελεσματικά να πιέζουν τις κυβερνήσεις τους ντροπιάζοντάς της καθημερινά. Στην Αμερική , ειδικά, και παρά τη πεισματική αντίθεση της κυβέρνησης Ρεήγκαν , το Κογκρέσο επέβαλε αποτελεσματικές κυρώσεις κατά της Νοτίου Αφρικής. Μή έχοντας άλλη επιλογή οι κυβερνήσεις της Ατλαντικής Δύσης, με τις ΗΠΑ επικεφαλής, έκαναν τη ανάγκη αρετή. Εγκατέλειψαν το ρατσιστικό καθεστώς που αναγκάσθηκε να συμβιβαστεί με τη οικουμενική αρχή "ένας άνθρωπος μια ψήφος".

Η μεγάλη πλειοψηφία των Δυτικών ηγετών που τις μέρες αυτές τρέχουν στη Μαύρη Ήπειρο για να τιμήσουν τον ηγέτη της, δεν δικαιούνται να βρίσκονται εκεί λόγω του αμαρτωλού παρελθόντος των ιδίων και των κρατών τους. Και όμως δεν λείπει σχεδόν κανείς. Δεν είναι "πολιτικά ορθό"να απουσιάζουν. Και κάποιοι από αυτούς οσονούπω θα κινούν παρασκηνιακά τα νήματα για τη καταπάτηση, στη Κύπρο για παράδειγμα , της κληρονομιάς του Μαντέλα , "ένας άνθρωπος μια ψήφος", με τη προσπάθεια επιβολής ενός αντιδημοκρατικού και ρατσιστικού καθεστώτος που κυοφορείται. Το καθεστώς αυτό θα είναι η κυπριακή εκδοχή του απαρτχάιντ. Και μάλιστα "διεθνώς εγγυημένη". Και με μερίδα των εκεί ιθαγενών να τους στρώνει το χαλί και δουλικά να τους χειροκροτεί .

Υ.Γ. Το 1992 ο Μαντέλα αρνήθηκε να αποδεχθεί το βραβείο Ατατούρκ για την Ειρήνη ( Ataturk Peace Price). Δικαιολογώντας τη απόρριψη, η ανακοίνωση του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου έλεγε: "Ο Νέλσων Μαντέλα αφιέρωσε όλη του τη ζωή υπηρετώντας τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη ελευθερία απο την καταπίεση." Για αυτό δεν θα δείτε μεγαλόσχημους τουρκαλάδες στη Νότιο Αφρική τις μέρες αυτές .

Του : Μάριου Ευρυβιάδη

Αν. Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων, Πάντειο Πανεπιστήμιο
http://icmu.nyc.gr
http://dia-kosmos.blogspot.gr/