Έρχονται αυξήσεις -φωτιά- στα ράφια των καταστημάτων έως 25%!

Έρχεται «τσουνάμι» αυξήσεων, στις τιμές των καταναλωτικών προϊόντων που μπορεί να φτάσει και το +25% μέσα σε δύο με τρεις μήνες.

Η ελληνική εμπορική αγορά, που έχει ήδη δεχτεί πολλαπλά χτυπήματα από την έλλειψη ρευστότητας, την ανεργία (που στο 26% είναι πάνω από διπλάσια του ευρωπαϊκού μέσου όρου) και την υπερφορολόγηση, τώρα λόγω τις άτακτης πτώσης, του ευρωπαϊκού νομίσματος, θα δει τις τιμές στα προϊόντα να παίρνουν την ανηφόρα.

Ουγγαρία-Βίκτωρ Όρμπαν: Η εθνική μας κυριαρχία δέχεται επίθεση από τις ΗΠΑ

Η Ρωσία απαγορεύει τις εισαγωγές φρούτων και λαχανικών από την Αλβανία

ΡΩΣΟΛΑΓΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Αντί κάποιοι να «οδύρονται» γιατί η Ρωσία απαγόρευσε εισαγωγές φρούτων και λαχανικών, καλά θα έκαναν να μάς πουν γιατί υποχωρούν οι ελληνικές εξαγωγές συνολικά;

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Σε αυτή την χώρα –η οποία, ως φαίνεται, δεν θέλει να έχει στον ήλιο μοίρα– όλα τα προσχήματα για να παραμένει ακίνητη, οπισθοδρομική και ασυνεπής είναι καλά. Έτσι, εσχάτως, με αφορμή τα ευρω-ατλαντικά μέτρα κατά του «κράτους-μαφία», όπως αποκαλεί την Ρωσία η αριστερή βρεταννική εφημερίδα Γκάρντιαν, πολύς θόρυβος γίνεται για κάποια ροδάκινα και πορτοκάλια τα οποία οι Ρώσοι, εις αντίποινα, απαγόρευσαν την εισαγωγή τους. Η απαγόρευση αυτή έδωσε νέες αφορμές για εκδηλώσεις ρωσολαγνείας, αντιευρωπαϊσμού και βέβαια ενδυνάμωσαν για πολλοστή φορά το σύνδρομο της ανοησίας, που πολλά χρόνια τώρα αποτελεί σήμα κατατεθέν στον δημόσιο βίο της χώρας.

Ωστόσο, πίσω από την ρωσολαγνεία κρύβεται μία άλλη οδυνηρή πραγματικότητα, την οποία βεβαίως ουδείς θέλει να θίξει διότι τότε θα πρέπει να ασχοληθεί με την ανατροπή της. Και η πραγματικότητα αυτή μάς λέει ότι η Ελλάδα, για συγκεκριμένους και πολύ αδρούς λόγους, έχει σοβαρό πρόβλημα εξαγωγών και εξωστρέφειας. Πρόβλημα διαρθρωτικό, το οποίο όμως απαιτεί ριζικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές στις νοοτροπίες για να μπορέσει να αντιμετωπισθεί.

Διότι, πριν απ’ όλα, η ενίσχυση της εξωστρέφειας προϋποθέτει κάμψη της γραφειοκρατίας, μείωση του ενεργειακού και φορολογικού κόστους και επιχειρηματίες με θέληση, φαντασία και τόλμη. Όλα αυτά είναι «είδη εν ανεπαρκεία» στην Ελλάδα. Στην οποία, επιπροσθέτως, σήμερα είναι πλέον αισθητός και ο κίνδυνος μιας οδυνηρής αποβιομηχάνισης –φαινόμενο που θα αφαιρέσει από την οικονομία σοβαρές αναπτυξιακές δυνατότητες.

Όλα τα παραπάνω, όμως, δεν είναι αρκούντως σοβαρά προς συζήτηση θέματα στα τηλεοπτικά και άλλα καφενεία, γιατί δημιουργούν προϋποθέσεις αναπτύξεως της κριτικής σκέψεως, που είναι πολύ «κακό πράγμα» για τους αγράμματους και ασχέτους…

Κατά τα λοιπά, αυτό που θα έπρεπε να ανησυχεί τους υπευθύνους της οικονομίας και της πολιτικής είναι η κάμψη των εξαγωγών φέτος, μετά την αναλαμπή του 2013, η οποία κατά κύριο λόγο οφείλεται στην πτώση των πωλήσεών μας στα Βαλκάνια, στην Τουρκία και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο επίπεδο δε της κατανομής των εξαγωγών μας, οι περιοχές αυτές απορροφούν το 70% των εξαγωγών και αντιπροσωπεύουν για την Ελλάδα έσοδα 20 δισεκατ. ευρώ. Αντιθέτως, η Ρωσία, με εισαγωγές 406 εκατ. ευρώ από την Ελλάδα, καλύπτει μετά βίας το 1,8% των συνολικών εξαγωγών μας και το ποσό αυτό είναι χαμηλότερο από τα 500 εκατ. ευρώ εισαγωγές φυσικού αερίου που κάνει η Ελλάδα.

Οι αναγνώστες μας θα πρέπει επίσης να πληροφορηθούν ότι το βαρύ πυροβολικό των εξαγωγών μας (40%) είναι τα καύσιμα και η βιομηχανία, ενώ ο αγροτικός τομέας, λόγω ανικανότητος και απέχθειας προς το επιχειρείν, αντιπροσωπεύει μόνον 4,1% των συνολικών εξαγωγών. Από αυτό δε το ποσοστό, το μεγαλύτερο μερίδιο είναι εξαγωγές ελαιολάδου (χύμα, κυρίως) και διαφόρων λιπών ζωικής ή φυτικής προελεύσεως. 

Συνεπώς, οι περίφημες ζημιές των αγροτών από τα ρωσικά μέτρα μετά βίας θα πλησιάσουν τα 50 εκατ. ευρώ, ασχέτως βέβαια αν κάποιοι φοροφυγάδες αγροτοπατέρες θέλουν να μετατρέψουν τις αποζημιώσεις της Ευρωπαϊκής Ενώσεως σε «αρπαχτή». Ως συνήθως, εξάλλου.

Πίσω από όλα αυτά, όμως, υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Σε τελευταία μελέτη με τίτλο «Πριν το Νέο Αναπτυξιακό Μοντέλο», ο κ. Ηλίας Λεκκός, επικεφαλής οικονομολόγος της Τράπεζας Πειραιώς, σημείωνε ότι το σοβαρότερο πρόβλημα των ελληνικών εξαγωγών είναι 

«η πολύ μικρή προστιθέμενη αξία τους, καθώς η χώρα μας εξάγει βασικά αγαθά σε ακατέργαστη και πρωτογενή μορφή χωρίς να υφίστανται καμμία περαιτέρω επεξεργασία επί ελληνικού εδάφους, γεγονός που θα αύξανε το οικονομικό όφελος των εξαγωγών για την οικονομία και θα συνέβαλε στην ανάδειξη επωνύμων ελληνικών προϊόντων». 

Αν υπάρχει ένα προϊόν στο οποίο η παραπάνω πρόταση βρίσκει απόλυτη εφαρμογή αυτό δεν είναι άλλο από το ελαιόλαδο, που φιγουράρει στην κορυφή της λίστας με τα πλέον εξαγώγιμα τρόφιμα (σύμφωνα με τον ΠΣΕ, στο εννεάμηνο του 2013 οι εξαγωγές παρθένου ελαιόλαδου έφτασαν τους 131.810 τόνους, με την αξία τους να διαμορφώνεται στα 388,6 εκατ. ευρώ).

Ωστόσο, η χώρα και ο κλάδος στο σύνολό του, από τους παραγωγούς μέχρι την βιομηχανία, αδυνατούν να εισπράξουν την υπεραξία που αναλογεί στα ποιοτικά του χαρακτηριστικά. 

Ο κύριος λόγος είναι ότι ο μεγαλύτερος όγκος της παραγωγής (σχεδόν το 80%) εξάγεται χύδην και πιο συγκεκριμένα στην Ιταλία, η οποία το εμφιαλώνει και το τοποθετεί στην αγορά ως ιταλικό. 

Η απουσία τυποποίησης και η συνακόλουθη έλλειψη branding αποτελούν διαχρονικά την αχίλλειο πτέρνα του ελληνικού ελαιολάδου, στην οποία έρχεται να προστεθεί και η σχετικά υψηλή –σε σχέση με τον ανταγωνισμό– τιμή του. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι το μερίδιό του στις 15 σημαντικότερες αγορές είναι μόλις 8%, με την Ιταλία και την Ισπανία να κατέχουν αθροιστικά πάνω από 90%, ενώ στην αγορά των ΗΠΑ δεν ξεπερνά το 3%.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι, σύμφωνα με στοιχεία της πρεσβείας μας στο Λονδίνο, το 2012 η Ελλάδα εξήγαγε στην Βρετανία 1.262,3 τόνους ελαιολάδου, όταν η Γερμανία, με μηδενική παραγωγή, εξήγαγε την διπλάσια ποσότητα, δηλαδή 2.557 τόνους. Στην Γαλλία, η Ελλάδα κατέλαβε την ίδια χρονιά μόλις το 1% των εισαγωγών σε ελαιόλαδο σε αξία με 1,4 εκατ. ευρώ, όταν το αντίστοιχο νούμερο για το Βέλγιο (που επίσης δεν διαθέτει παραγωγή) ήταν 9,5 εκατ. ευρώ.

Αυτή την κατάσταση περιγράφει το περιοδικό «Τρόφιμα και Ποτά», καταγράφοντας μία πραγματικότητα που σίγουρα ποσώς ενδιαφέρει τους τυχοδιώκτες της πολιτικής και των ΜΜΕ. Και γιατί, εξάλλου;…

Πιέσεις Ε.Ε στη Λατινική Αμερική για να αποτραπούν οι εξαγωγές προϊόντων στη Ρωσσία!

Itar Tass

Συναγερμός στις Βρυξέλλες μετά τις διαπραγματεύσεις της Ρωσίας με τη Βραζιλία και τη Χιλή για εισαγωγές εναλλακτικών προμηθειών σε γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα. Η Ευρώπη σχεδιάζει να προχωρήσει άμεσα σε συνομιλίες με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, προκειμένου να τις αποτρέψει από τις εξαγωγές διατροφικών και άλλων προϊόντων στη Ρωσία, σύμφωνα με δηλώσεις ανώτερων αξιωματούχων από τις Βρυξέλλες στους Financial Times.

Μετά τις ευρωπαϊκές και τις αμερικανικές κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, η Μόσχα προχώρησε σε εμπάργκο εισαγωγών γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με χώρες της Λατινικής Αμερικής για εναλλακτικές προμήθειες. Ηδη η Βραζιλία έχει εγκρίνει άμεσες εξαγωγές κοτόπουλου, χοιρινού και βοδινού κρέατος, ενώ η Χιλή διαπραγματεύεται εξαγωγές ψαριών.

Σύμφωνα με τον γραμματέα Αγροτικής Πολιτικής της Βραζιλίας Σένερι Παλούδο, η χώρα του, εκτός από τις προμήθειες κρέατος, μελετά επίσης την εξαγωγή καλαμποκιού και φασολιών σόγιας, τονίζοντας πως η Ρωσία μπορεί να εξελιχθεί σε μεγάλη αγορά κατανάλωσης γεωργικών προϊόντων από τη Βραζιλία. 

Η άμεση ανταπόκριση των χωρών της Λατινικής Αμερικής στις εξαγωγές προϊόντων στη Ρωσία έχει θορυβήσει τις Βρυξέλλες, όπως λέει αξιωματούχος, επισημαίνοντας «αθέμιτο ανταγωνισμό»: «Τη στιγμή που η Ευρώπη επιδιώκει διπλωματικές πρωτοβουλίες για την επίλυση των προβλημάτων με τη Ρωσία, δεν είναι δυνατόν κάποιες χώρες να επωφελούνται και να τρέξουν να καλύψουν το κενό που αφήνει Η Ευρώπη, οι ΗΠΑ, η Νορβηγία και η Αυστραλία. Το θέμα ήταν και παραμένει πολιτικό», τονίζει ο ευρωπαίος διπλωμάτης.

Την ώρα που η Ευρώπη ήδη βιώνει τις καταστροφικές συνέπειες του ρωσικού εμπάργκο, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ισπανία, αναμένεται να επωφεληθούν άλλες χώρες – πιο κοντινές από τις λατινοαμερικάνικες- , όπως η Τουρκία και η Λευκορωσία.

Το θέμα της απαγόρευσης που επέβαλε η Μόσχα θα συζητηθεί διεξοδικά την Πέμπτη στις Βρυξέλλες, με τη συμμετοχή εμπειρογνωμόνων στον αγροτικό τομέα από τις 28 χώρες της Ε.Ε., οπότε και θα καταρτιστεί μια μεθοδευμένη απάντηση στη Ρωσία, όπως λένε οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι.  

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΡΩΣΙΑ

Αντίσταση σε τρεις πράξεις της Διατλαντικής Συμφωνίας Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP)

Οι βουλευτές των εθνικών κοινοβουλίων, οι ευρωβουλευτές και οι κυβερνήσεις διαθέτουν διάφορες επιλογές για να αντιταχθούν στο σχέδιο της διατλαντικής συμφωνίας. 

Βέβαια, για να πράξουν κάτι τέτοιο, πρέπει, καταρχήν, να το επιθυμούν ή να τους εξαναγκάσουν οι λαοί τους…

Μέχρι τη στιγμή της υπογραφής της συμφωνίας, θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί αρκετά στάδια, τα οποία και αποτελούν και ισάριθμες ευκαιρίες αντίστασης σε αυτό το σχέδιο.

Εντολή για έναρξη διαπραγματεύσεων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαθέτει το μονοπώλιο της ανάληψης πρωτοβουλιών : είναι η μόνη που προτείνει συστάσεις με τις οποίες χαράζεται το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης για οποιαδήποτε εμπορική συμφωνία ή συμφωνία ελεύθερων ανταλλαγών [1]. Οι εκπρόσωποι των κρατών-μελών συνεδριάζουν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και συσκέπτονται για το κατά πόσον θα επιτρέψουν τη διαπραγμάτευση. Οι αρχικές συστάσεις τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής –οι οποίες σπάνια τροποποιούνται από το Συμβούλιο [2]- καθορίζουν το πλαίσιο και τα όρια της διαπραγμάτευσης. Στην περίπτωση της Διατλαντικής Συμφωνίας Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP), η εντολή για έναρξη των διαπραγματεύσεων δόθηκε στις 14 Ιουνίου του 2013.

Διαπραγμάτευση. Διεξάγεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία υποβοηθείται στο έργο της από μια ειδική επιτροπή, όπου εκπροσωπούνται οι είκοσι οκτώ κυβερνήσεις : συνεπώς, οι κυβερνήσεις δεν δικαιούνται να ισχυρίζονται ότι αγνοούν το περιεχόμενο των συνομιλιών που διεξάγονται. Ο αρμόδιος επίτροπος για ζητήματα εμπορίου εκπροσωπεί την Ε.Ε. ως επικεφαλής τής ευρωπαϊκής αντιπροσωπείας στις συζητήσεις. Η Συνθήκη της Λισαβόνας προβλέπει ότι η Επιτροπή υποβάλλει « τακτικά αναφορές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την εξέλιξη της προόδου των διαπραγματεύσεων [3] »• πρόκειται για μια καινούργια υποχρέωση που της έχει επιβληθεί και την οποία εκπληρώνει χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Ο τρόπος με τον οποίο ενημερώνεται η Επιτροπή Διεθνούς Εμπορίου τού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αποδεικνύει μια εξαιρετικά στενόμυαλη και παρωχημένη αντίληψη για τη διαφάνεια. Όσον αφορά τη TTIP, αυτή η φάση βρίσκεται σε εξέλιξη.

Πράξη πρώτη : έγκριση από τα κράτη μέλη. Μόλις ολοκληρωθούν οι μυστικές διαπραγματεύσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσιάζει τα αποτελέσματά τους στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το οποίο αποφασίζει με ενισχυμένη πλειοψηφία (τουλάχιστον 55% των κρατών μελών, τα οποία οφείλουν να εκπροσωπούν το 65% του πληθυσμού της Ε.Ε.) [4]. Υπάρχει δε, η εξής σημαντική εξαίρεση : εάν το κείμενο που υποβάλλεται στο Συμβούλιο περιλαμβάνει διατάξεις σχετικές με τις υπηρεσίες, τις εμπορικές όψεις τής βιομηχανικής ιδιοκτησίας και τις άμεσες ξένες επενδύσεις, τότε απαιτείται ομοφωνία. Ομοφωνία απαιτείται επίσης και στην περίπτωση της σύναψης συμφωνιών, οι οποίες, « στους τομείς τού εμπορίου των πολιτιστικών και οπτικοακουστικών υπηρεσιών, εγκυμονούν τον κίνδυνο να πληγεί η πολιτιστική και γλωσσική ποικιλομορφία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Tο ίδιο ισχύει στον τομέα τού εμπορίου των κοινωνικών υπηρεσιών, της εκπαίδευσης και της υγείας, όταν αυτές οι συμφωνίες ενδέχεται να προκαλέσουν σοβαρές διαταραχές στην οργάνωση των συγκεκριμένων υπηρεσιών σε εθνικό επίπεδο και να δημιουργήσουν εμπόδια στην ευθύνη των κρατών-μελών για την παροχή των εν λόγω υπηρεσιών ». Συνεπώς, οι κυβερνήσεις διαθέτουν μεγάλη ελευθερία εκτίμησης του τελικού αποτελέσματος των συζητήσεων και έχουν τη δυνατότητα να απαιτήσουν τη λήψη της απόφασης με ομοφωνία, γεγονός που τους εξασφαλίζει τη δυνατότητα μπλοκαρίσματος του σχεδίου.

Πριν από τη λήψη τής απόφασής του, το Συμβούλιο οφείλει να υποβάλλει το σχέδιο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, για να αποφύγει το ενδεχόμενο αποδοκιμασίας του από αυτό [5].

Πράξη δεύτερη : έγκριση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Από το 2007, το Κοινοβούλιο διαθέτει αυξημένες εξουσίες στο ζήτημα της κύρωσης των ευρωπαϊκών νομοθετικών κειμένων. Μπορεί να εγκρίνει ή να απορρίψει μια συνθήκη που έχει διαπραγματευτεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με τη διαδικασία της « σύμφωνης γνώμης ». Αυτό έπραξε στις 4 Ιουλίου του 2012, απορρίπτοντας την εμπορική συμφωνία εναντίον των απομιμήσεων (Anti-Counterfeiting Trade Agreement, Acta), την οποία διαπραγματεύονταν επί τέσσερα χρόνια (2006-2010) περισσότερες από σαράντα χώρες, μέσα σε απόλυτη μυστικότητα. Μπορεί επίσης, όπως εξάλλου και οποιοδήποτε κράτος-μέλος, να ζητήσει τη γνώμη τού Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων για το κατά πόσον η υπό διαπραγμάτευση συμφωνία είναι συμβατή με τις ευρωπαϊκές συνθήκες [6]. Η έναρξη αυτής τής φάσης οφείλεται να πραγματοποιηθεί όταν το Συμβούλιο των Υπουργών διαβιβάσει στο Κοινοβούλιο το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης.

Πράξη τρίτη : κύρωση από τα εθνικά κοινοβούλια. Εάν η διατλαντική συνεργασία εγκριθεί από το Κοινοβούλιο και από το Συμβούλιο, τότε τίθεται το εξής ερώτημα : μια συνθήκη η οποία θα περιλάμβανε όλες τις διατάξεις που περιγράφονται στην εντολή διαπραγμάτευσης, θα μπορούσε, άραγε, να αποφύγει το ενδεχόμενο να εξεταστεί από τα εθνικά κοινοβούλια ; « Ναι ! », απάντησε ο αρμόδιος επίτροπος Ντε Γκουχτ, ο οποίος παρέπεμψε στη μελλοντική κύρωση της συμφωνίας ελεύθερων ανταλλαγών ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στον Καναδά κι εξήγησε : « Στη συνέχεια, θα πρέπει το κολλέγιο των 28 Ευρωπαίων Επιτρόπων να δώσει το πράσινο φως στο οριστικό κείμενο που θα τους παρουσιάσω και κατόπιν το κείμενο θα κυρωθεί από το Συμβούλιο των Υπουργών κι από το Κοινοβούλιο [7] ». Με αυτόν τον τρόπο, προσπαθεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο της κύρωσης από τα εθνικά κοινοβούλια. Χωρίς αμφιβολία, σκοπεύει να εφαρμόσει αυτή τη διαδικασία και στη διατλαντική συνεργασία, με βάση τη συμφωνία τής Λισαβόνας, η οποία ορίζει ότι οι συμφωνίες περί ελευθερίας των ανταλλαγών ανήκουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Ε.Ε., αντίθετα απ’ ό,τι συμβαίνει στην περίπτωση των μεικτών συμφωνιών, οι οποίες περιλαμβάνουν διατάξεις που εμπίπτουν ταυτόχρονα στην αρμοδιότητα της Ε.Ε. και των κρατών-μελών (και οι οποίες υποβάλλονται για έγκριση ταυτόχρονα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στα εθνικά κοινοβούλια). Στο Συμβούλιο των Ευρωπαίων Υπουργών, αρκετές κυβερνήσεις (μεταξύ αυτών και η γερμανική και η βελγική) δεν συμμερίζονται την άποψη του Ντε Γκουχτ, ο οποίος ανήγγειλε ότι θα προσφύγει στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, από το οποίο θα ζητήσει να δώσει λύση στη διαφορά που έχει προκύψει [8].

Όμως, δεν είναι η πρώτη φορά που πυροδοτεί διαμάχες το ερώτημα κατά πόσον είναι « μεικτή » μια συμφωνία ελεύθερων ανταλλαγών : το 2011, Γερμανοί, Ιρλανδοί και Βρετανοί βουλευτές ζήτησαν να θεωρηθούν μεικτού χαρακτήρα οι συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με την Κολομβία και με το Περού και, συνεπώς, να υποβληθούν προς κύρωση στα εθνικά κοινοβούλια. Στις 14 Δεκεμβρίου του 2013, το γαλλικό κοινοβούλιο κύρωσε κατά τον ίδιο τρόπο τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με τη Νότια Κορέα, την οποία είχε διαπραγματευτεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Σύντομα δε, αναμένεται να εξετάσει την αίτηση κύρωσης των συμφωνιών της Ε.Ε. με την Κολομβία και το Περού.

Η εν λόγω συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες υπερβαίνει το πλαίσιο της απλής συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου και υπεισέρχεται στη σφαίρα των προνομίων που διαθέτουν τα κράτη στο πεδίο τής εθνικής κυριαρχίας. Αυτό συμβαίνει στις περιπτώσεις όπου επιχειρείται η ανατροπή των εργασιακών, ασφαλιστικών, υγειονομικών και περιβαλλοντικών προδιαγραφών και κανόνων, ή η μεταφορά τής επίλυσης των διαφορών ανάμεσα στις επιχειρήσεις και στις δημόσιες αρχές σε ιδιωτικές δομές διαιτησίας. Η αποκλειστική αρμοδιότητα της Ε.Ε. δεν επεκτείνεται σε τομείς που εξακολουθούν να άπτονται –τουλάχιστον εν μέρει- της εθνικής κυριαρχίας των κρατών.

Η περίπτωση της Γαλλίας. Το 1964, στη διάσημη πλέον απόφασή του, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων καθιερώνει την απόλυτη πρωτοκαθεδρία των συνθηκών πάνω στο εθνικό δίκαιο των κρατών-μελών [9]. Ωστόσο, στη Γαλλία, το Σύνταγμα είναι ανώτερο από μια συνθήκη : συνεπώς, οι συνθήκες πρέπει να έχουν περιεχόμενο σύμφωνο με το Σύνταγμα. Έτσι, στις περιπτώσεις τής υιοθέτησης μιας νέας συνθήκης, η πρακτική των κυβερνώντων συνίσταται στην τροποποίηση τού Συντάγματος, έτσι ώστε να αποφεύγεται οποιαδήποτε ασυμβατότητα [10].

Κάτι τέτοιο συνέβη και το 2008, κατά την υιοθέτηση της Συνθήκης τής Λισαβόνας [11]. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια τής συνταγματικής αναθεώρησης, δεν προτάθηκε στα μέλη των δύο νομοθετικών σωμάτων που συνεδρίασαν στις Βερσαλλίες, η τροποποίηση του άρθρου 53 του γαλλικού Συντάγματος, το οποίο ορίζει τα εξής : « Οι συνθήκες ειρήνης, οι εμπορικές συνθήκες, οι συνθήκες ή οι συμφωνίες που αφορούν την οργάνωση της διεθνούς έννομης τάξης, οι συνθήκες που δεσμεύουν τα οικονομικά τού κράτους, οι συνθήκες που τροποποιούν διατάξεις νομοθετικής φύσης, οι συνθήκες που αφορούν το καθεστώς των προσώπων, καθώς κι εκείνες που αφορούν την εκχώρηση, την ανταλλαγή ή την πρόσθεση τμήματος της επικράτειας της χώρας, μπορούν να κυρωθούν ή να εγκριθούν μονάχα με έναν νόμο. Αποκτούν δε, ισχύ μονάχα μετά την κύρωσή τους ή την έγκρισή τους. (…) ».

Συνεπώς, δεδομένου ότι η ΤΤΙΡ αποτελεί μια εμπορική συνθήκη, είναι απαραίτητο να υποβληθεί προς κύρωση στο γαλλικό Κοινοβούλιο. Ο υπουργός Εξωτερικών οφείλει να εξετάσει εάν αυτό το κείμενο εμπίπτει ή όχι στις διατάξεις τού άρθρου 53 του Συντάγματος. Δεν πρέπει να εκπλήσσει, λοιπόν, το γεγονός ότι η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μανιουέλ Βαλς αποφάσισε να μεταφέρει την αρμοδιότητα για τη λήψη απόφασης για αυτό το ζήτημα, από το υπουργείο Οικονομικών στο υπουργείο Εξωτερικών : δεδομένου ότι ο Λοράν Φαμπιούς δεν έχει πάψει να δίνει δείγματα της προσήλωσής του στον ατλαντισμό, προσφέρει πολύ περισσότερα εχέγγυα συμμόρφωσης από τον Αρνό Μοντεμπούρ [12]. Επιπλέον, αποδείχθηκε ότι η επιλογή τής Φλερ Πελερέν ως υφυπουργού Εξωτερικού Εμπορίου ικανοποίησε απόλυτα και καθησύχασε το Medef, το συνδικαλιστικό όργανο των Γάλλων εργοδοτών [13].

Αν επιβεβαιωθεί η άποψη ότι αυτή η συνθήκη πρέπει να κυρωθεί από το Κοινοβούλιο, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποκύψει στον πειρασμό να καταφύγει στην απλοποιημένη διαδικασία εξπρές, με την οποία η συνθήκη θα τεθεί σε ψηφοφορία χωρίς να έχει προηγηθεί συζήτηση στο Κοινοβούλιο [14]. Ωστόσο, παρόμοια απόφαση θα πρέπει να ληφθεί από τη διάσκεψη των προέδρων των δύο σωμάτων τού Κοινοβουλίου (της Βουλής και της Γερουσίας) και από την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής. Χωρίς να ξεχνάμε, επίσης, την εξής παράμετρο : 60 βουλευτές (σε σύνολο 577) ή 60 γερουσιαστές (σε σύνολο 348) έχουν επίσης τη δυνατότητα να ζητήσουν από το Συνταγματικό Συμβούλιο να αποφασίσει για το κατά πόσον το περιεχόμενο της συνθήκης για την ΤΤΙΡ συμφωνεί με το γαλλικό Σύνταγμα.

Η κοινή λογική μάς προστάζει να μην περιμένουμε πολλά πράγματα από κυβερνήσεις οι οποίες, στις 14 Ιουνίου του 2013, δέχτηκαν τις συστάσεις τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Εντούτοις, οι δισταγμοί τους κατά τη διάρκεια της άνοιξης του 2014 αφήνουν να διαφανεί ότι οι ολοένα μεγαλύτερες επιτυχίες τού κινήματος ενάντια στη ΜΔΑ έχουν αρχίσει να βαρύνουν πάνω στην πορεία των εξελίξεων.

Όλα αυτά αποτελούν μια πολύτιμη ενθάρρυνση για να συνεχίσουμε τη μάχη.

Notes

[1] Το άρθρο 207 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (TFUE) περιγράφει τη διαδικασία τής διαπραγμάτευσης και της υιοθέτησης μιας συνθήκης που άπτεται της κοινής εμπορικής πολιτικής, όσον αφορά τον ρόλο τής Επιτροπής και του Συμβουλίου.

[2] Η σύγκριση των συστάσεων της Επιτροπής και της εντολής που υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο, μας επιτρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι σπάνια τα κράτη τροποποιούν της προτάσεις της, κι όταν αυτό συμβαίνει, οι τροποποιήσεις είναι επουσιώδεις.

[3] Άρθρο 207, παράγραφος 3 της TFUE.

[4] Σύμφωνα με τον νέο ορισμό που θα ισχύσει για την ενισχυμένη πλειοψηφία από 1ης Νοεμβρίου 2014.

[5] Άρθρο 218, παράγραφος 6α, της TFUE.

[6] Άρθρο 218, παράγραφος 11, της TFUE. Αυτή η δυνατότητα υπάρχει επίσης και για κάθε κράτος-μέλος.

[7] Libération, Παρίσι, 28 Οκτωβρίου 2013.

[8] Δήλωση του επιτρόπου Ντε Γκουχτ στη Σύνοδο της Επιτροπής Διεθνούς Εμπορίου τού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της 1ης Απριλίου του 2014.

[9] Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, απόφαση Costa εναντίον Enel, υπόθεση 6/64 της 15ης Ιουλίου του 1964.

[10] (Σ.τ.Μ.) Στη Γαλλία, λόγω των πολύ λιγότερων συνταγματικών εκτροπών κατά τον 20ό αιώνα, η τροποποίηση του Συντάγματος είναι μια υπόθεση πολύ ευκολότερη απ’ όσο στην Ελλάδα.

[11] Συνταγματικός νόμος n°2008/103 της 4ης Φεβρουαρίου του 2008, ο οποίος τροποποιεί τον τίτλο XV του γαλλικού Συντάγματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Συνθήκη τής Λισαβόνας, που είναι, σε μεγάλο βαθμό, πανομοιότυπη με την Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη που απέρριψαν οι Γάλλοι με το δημοψήφισμα του 2005, ενσωματώθηκε στο γαλλικό εθνικό δίκαιο χάρη στη θετική ψήφο ή στην αποχή 177 μελών του γαλλικού Κοινοβουλίου (174 Σοσιαλιστών και 3 Πράσινων).

[12] (Σ.τ.Μ.) Ο υπουργός Ανασυγκρότησης της Παραγωγικής Βάσης τής Οικονομίας φημίζεται για τις προστατευτικές αντιλήψεις του, τις κορώνες του και τα εκρηκτικά του ξεσπάσματα που δυσαρεστούν ιδιαίτερα τον επιχειρηματικό κόσμο και απαιτούν συχνά την πυροσβεστική παρέμβαση του προέδρου Ολάντ.

[13] Βλέπε την απάντηση της Φλερ Πελερέν στις « Ερωτήσεις προς την Κυβέρνηση » της 16ης Απριλίου 2014, http://videos.assemblee-nationale.fr.

[14] Η συμφωνία ελεύθερων ανταλλαγών Ε.Ε.-Νότιας Κορέας, με συνολική έκταση 1.800 σελίδες, κυρώθηκε με αυτήν τη διαδικασία μέσα σε μερικά λεπτά, χωρίς καμία συζήτηση, στις 14 Δεκεμβρίου του 2013, παρόλες τις επιπτώσεις που αναμένεται να έχει για τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία.

samedi 19 juillet 2014, par Jennar Raoul-Marc ,[Παπακριβόπουλος Βασίλης (μτφ)]

Υγειονομική βόμβα - Συναγερμός για τα τοξικά κοντέινερ από την Κίνα

Υγειονομική βόμβα αποτελούν τα εμπορεύματα αλλά και τα ίδια τα κοντέινερ που φθάνουν στα λιμάνια της Ευρώπης από χώρες της Ασίας όπως η Κίνα και το Βιετνάμ, αναφέρει σε δημοσίευμά της η γνωστή για την εγκυρότητά της γαλλική εφημερίδα Le Monde.

Αυτά πολύ συχνά μετατρέπονται σε «θαλάμους» τοξικών αερίων και καρκινογόνων ουσιών που συνιστούν σοβαρό κίνδυνο για την υγεία των καταναλωτών, αλλά και μια σειρά υπαλλήλων που καλούνται να τα χειριστούν, προσθέτει η εφημερίδα.