Στην ουσία ο κ. Αλ. Τσίπρας θέλει να αντικαταστήσει τις νομενκλατούρες και τις συντεχνίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με δικές του –και αναζητεί προσχήματα
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2015
O Aλέξης Τσίπρας σχεδιάζει περιορισμό των δημοκρατικών θεσμών
Στην ουσία ο κ. Αλ. Τσίπρας θέλει να αντικαταστήσει τις νομενκλατούρες και τις συντεχνίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με δικές του –και αναζητεί προσχήματα
Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2015
Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2014
Πέρα από τους Τζιχαντιστές, η παραοικονομία
Η ιστορία που ακολουθεί είναι πέρα για πέρα αληθινή και πολλαπλώς αποκαλυπτική. Ο Αχμέτ Μπ. είναι φίλος και εκλεκτός συνάδελφος που κατάγεται από το Μαρόκο αλλά έχει γεννηθεί στο Βέλγιο, στις Βρυξέλλες, όπου διδάσκει δημοσιογραφία σε αναγνωρισμένη ημικρατική σχολή. Πριν λίγους μήνες, έκπληκτος πληροφορήθηκε ότι ένας ανιψιός του, 18 ετών, είχε εγκαταλείψει το σπίτι του για να πάει στην Συρία, μαζί με τρεις άλλους συνομηλίκους του, οι οποίοι θα αναλάμβαναν ειδικά καθήκοντα στους κόλπους των τζιχαντιστών.
Η όλη ιστορία απασχόλησε για αρκετές ημέρες την κοινή γνώμη και πολλές υπήρξαν οι αναφορές στα βελγικά μέσα μαζικής επικοινωνίας για τα αίτια που οδηγούν νέους ανθρώπους να ασπάζονται και να υποτάσσονται στην βία μίας θρησκείας μίσους, σφαγής και ύπουλης τρομοκρατικής συμπεριφοράς. Ως συνήθως δε, αρκετές αναλύσεις «προοδευτικού» περιεχομένου απέδιδαν το νέο φαινόμενο στην καρδιά δυτικών χωρών στην κοινωνική κρίση και στα γνωστά δακρύβρεκτα παρόμοια –που ενοχοποιούν τα πιθανά θύματα εγκληματιών και όχι τους εγκληματίες.
Πίσω, όμως, από την δακρύβρεκτη θεωρητική προσέγγιση της ανόδου της εγκληματικότητας των νέων που προέρχονται από οικογένειες μουσουλμάνων μεταναστών, υπάρχει και η πραγματικότητα. Αυτή που τα ΜΜΕ αποφεύγουν επιμελέστατα να καταγράψουν. Ποια είναι αυτή η πραγματικότητα;
Ο νεαρός δεκαοκτάχρονος που αποφάσισε να ενταχθεί στους τζιχαντιστές και να πάει στην Συρία άκουγε από πολύ μικρό παιδί στην οικογένειά του κηρύγματα μίσους κατά του Ισραήλ και των Εβραίων γενικά. Παράλληλα, ο εργαζόμενους στους βελγικούς σιδηροδρόμους συνδικαλιστής πατέρας του δεν έπαυε να εξηγεί στον γυιό του πόσο «κακό πράγμα» είναι ο καπιταλισμός –ένας καπιταλισμός από τον οποίον ο «μπαμπάς» εισέπραττε 61.250 ευρώ ετησίως, όταν στο Μαρόκο ο μέσος μισθός είναι τρεις και πλέον φορές κατώτερος.
Στην βάση αυτής της «αγωγής», ο σημερινός τζιχαντιστής εντάχθηκε πριν τέσσερα χρόνια σε μία ομάδα νεαρών διακινητών ναρκωτικών ουσιών, η οποία, πέρα από «ουσίες» στα βελγικά σχολεία, πωλούσε και ιδεολογία: ισλαμική. Επίσης, για να δείξει και «ιδεολογικό κύρος», η ομάδα αυτή το 2011 είχε ζητήσει από κάποια σχολεία συγκεκριμένης περιοχής των Βρυξελλών να απομακρυνθούν δάσκαλοι με εβραϊκό όνομα, να απαγορευθεί η αναφορά σε έργα των Όσκαρ Ουάϊλντ και Μαρσέλ Προυστ και να ακυρωθεί το χριστουγεννιάτικο δένδρο που κάθε χρόνο κοσμούσε την είσοδο του σχολείου όλο τον μήνα Δεκέμβριο. Το ίδιο «αίτημα» αφορούσε και τα χριστουγεννιάτικα δένδρα κεντρικής πλατείας των Βρυξελλών, συμπεριλαμβανομένης και της ιστορικής Grand Place.
Στα αιτήματα αυτά, ο σοσιαλιστής δήμαρχος της πόλεως, με σύζυγο μαροκινής καταγωγής, ανταποκρίθηκε χωρίς δεύτερη συζήτηση.
Έτσι, η ομάδα των νεαρών διακινητών ναρκωτικών ανέβασε το «κύρος» της και ενίσχυσε την βία της στα σχολεία, όπου οι χριστιανοί μαθητές τελούσαν υπό καθεστώς τρομοκρατίας. Ωστόσο, ήταν αδιανόητο να διαμαρτυρηθούν αυτοί και οι γονείς τους, γιατί κάτι τέτοιο εθεωρείτο αντιδημοκρατικό και ρατσιστικό. Κάποια στιγμή, όμως, ιδιαίτερα όταν οι συμπεριφορές αυτές έφεραν στην εξουσία στην Αμβέρσα εθνικιστή Φλαμανδό δήμαρχο, η βελγική αστυνομία άρχισε να ασχολείται πιο ενεργά με τις δραστηριότητες των νεαρών εμπόρων ναρκωτικών και ισλαμισμού.
Σήμερα, έχει στην διάθεσή της σημαντικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι ισλαμικές μαφίες προσλαμβάνουν πλέον, έναντι αδρών αμοιβών, νέους οι οποίοι μετά από την κατάλληλη πλύση εγκεφάλου αποστέλλονται στο μέτωπο του «ιερού πολέμου».
Κατά πληροφορίες μας, αυτές οι «προσλήψεις» μαχητών συμπεριλαμβάνουν προκαταβολές 20.000 έως 30.000 ευρώ και μηνιαίες «αποδοχές» της τάξεως των 3.000 ευρώ –συν τις απαραίτητες δόσεις ναρκωτικών ουσιών, ώστε οι μαχητές να τελούν πάντα σε κατάσταση «εγρηγόρσεως».
Όσο για τις ισλαμικές μαφίες –έξι από τις οποίες λυμαίνονται την περιοχή μας (Αλβανία, Κόσσοβο, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Τουρκία)– όπως αναφέρουν εκθέσεις της Ιντερπόλ και άλλων ευρωπαϊκών υπηρεσιών ασφαλείας, διαχειρίζονται σήμερα, μόνον στην Ευρώπη, χρήμα που φθάνει τα 200 δισεκατομμύρια ευρώ. Στον τζίρο αυτόν, όμως, συμπεριλαμβάνονται και οι μαφίες της Τσετσενίας και των άλλων μουσουλμανικών χωρών που στο παρελθόν ήσαν μέρος της σοβιετικής αυτοκρατορίας.
Είναι έτσι ξεκάθαρο ότι οι εγκληματικές ισλαμικές οργανώσεις έχουν ισχυρότατο οικονομικό υπόβαθρο, ελέγχουν πλέον μεγάλο κομμάτι της παγκόσμιας παραοικονομίας, εσχάτως δε έβαλαν χέρι στην Κεντρική Τράπεζα της Μοσούλης και στα πετρέλαια της βόρειας Συρίας. Επίσης, ο περίφημος Ισλαμικός Στρατός (ISIS), με το χρήμα που διαθέτει, «ευελπιστεί» να φθάσει τους 60.000 «μαχητές».
Πίσω δε από αυτήν την εγκληματική ισλαμική οργάνωση –που αποτελεί το σοβαρότερο πρόβλημα για τις δημοκρατίες– κρύβονται απίστευτα πωρωμένοι και διεστραμμένοι εγκέφαλοι που, βεβαίως, καμμία σχέση δεν έχουν με θρησκείες και «κοινωνικά κινήματα». Αντιθέτως, πρόκειται για την χειρότερη εκδοχή του ανθρώπου-ζώου –μία κατηγορία που η Δύση και όχι μόνον θα πρέπει να αποφασίσουν πώς θα χειριστούν.
Ίσως δε αυτή να είναι η σοβαρότερη πρόκληση της εποχής μας
Πέμπτη 28 Αυγούστου 2014
Ποιά η Ισλαμική οικονομία του τρόμου!...
Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Με την κυρία που πίνουμε καφέ, κάπου στις Βρυξέλλες, χρειάστηκαν προσπάθειες πάνω από δύο χρόνια για να μπορέσουμε να συναντηθούμε. Εργάζεται σε μια μεγάλη διεθνή οργάνωση στην βελγική πρωτεύουσα, υπήρξε μέλος των μυστικών υπηρεσιών μεγάλης χώρας, άσκησε διπλωματικά καθήκοντα στον ισλαμικό κόσμο, είναι δόκτωρ πολιτικών επιστημών.
Το 2010 έγραψε ένα βιβλίο με το ψευδώνυμο Enyo (η Ενυώ ήταν δεύτερη θεότητα του πολέμου στην αρχαιότητα και για κάποιους επρόκειτο για κόρη του Άρη).
Με τίτλο «Η Ανατομία Μιας Καταστροφής» και υπότιτλο «Η Δύση, το Ισλάμ και ο πόλεμος στον 21ο αιώνα», το βιβλίο της Enyo, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας τί συμβαίνει σήμερα, υπήρξε προφητικό....Παράλληλα, όμως, είναι πλούσιο σε στοιχεία, εμπειρίες και αναλύσεις που αφορούν στον ισλαμικό κόσμο και υπό αυτή την έννοια αποτελεί μία μοναδική πηγή πληροφοριών.
Ωστόσο, από τις πληροφορίες αυτές ο αναγνώστης συνειδητοποιεί ότι, σε βάθος χρόνου, η σύγκρουση της Δύσης με το Ισλάμ είναι αναπόφευκτη. Απομένει όμως να δει κανείς ποιες μορφές θα πάρει η σύγκρουση αυτή και τί γεωπολιτικές ανακατατάξεις θα προκαλέσει.
Αυτά ήταν και τα θέματα που επί ένα δίωρο συζητήσαμε με την δρα Enyo, η οποία πιστεύει ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει και, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι πολύ μακράς διάρκειας.
Κατά την εκτίμησή της, ο τζιχαντισμός είναι η νέα μορφή του φονταμενταλισμού στον ισλαμικό κόσμο και προσελκύει πλέον τεράστιες κατηγορίες νέων οι οποίοι για διάφορους λόγους απομακρύνονται από τις παραδοσιακές θρησκευτικές και πολιτικές οργανώσεις. Ακόμα, η εντυπωσιακή διείσδυση των τζιχαντιστών στο μουσουλμανικό κόσμο έχει οδηγήσει πολλούς θρησκευτικούς ηγέτες του τελευταίου να αναγνωρίζουν την τρομοκρατία ως πράξη αντιστάσεως στους εχθρούς του Ισλάμ –που είναι οι Εβραίοι, οι Αμερικανοί, οι Βρεταννοί, οι Γάλλοι και εν μέρει οι Ρώσοι λόγω της εισβολής τους στην Τσετσενία.
Από την πλευρά τους, οι νέοι θεωρητικοί του αποκαλούμενου ισλαμικού νεοφονταμενταλισμού υπενθυμίζουν στους νέους ότι η Δύση και ο χριστιανισμός υπήρξαν παραδοσιακοί εχθροί του Ισλάμ, καθώς από τον Πάπα Ουρβανό Β’ ξεκίνησαν το 1095 οι Σταυροφορίες κατά του ισλαμικού κόσμου. «Ο λαός του Ισλάμ έχει υποφέρει από την επιθετικότητα, την ανομία και την αδικία, ενώ έχει υποστεί τα πάνδεινα από την συμμαχία των Σιωνιστών, Σταυροφόρων και των συνεργατών τους», έγραφε το 1996 ο Οσάμα μπιν Λάντεν για να δικαιολογήσει την πρόσκλησή του για ένοπλο αγώνα «κατά όλων αυτών που χύνουν αίμα μουσουλμάνων στο Ιράκ, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στην Βιρμανία, στο Κασμίρ, στις Φιλιππίνες, στην Τσετσενία, στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στην Σομαλία, στο Τατζικιστάν, στην Ινδονησία».
Μπορεί δε κάποιοι μουσουλμάνοι ηγέτες επισήμως να απορρίπτουν την πρόσκληση αυτή, ωστόσο δεν ισχύει το ίδιο ανεπισήμως. Έτσι, σε πάμπολλες περιπτώσεις πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες του μουσουλμανικού κόσμου χρησιμοποιούν την ρητορική του μίσους κατά των «εχθρών του Ισλάμ», γιατί η γλώσσα αυτή είναι ευκολότερα κατανοητή από μάζες απαίδευτων και πτωχών μουσουλμάνων που τελούν υπό καθεστώς πλήρους άγνοιας για όσα συμβαίνουν γύρω τους.
Για πολλές φυλές της κεντρικής Ασίας, του Καυκάσου και της Αφρικής, για τους μουσουλμάνους στην νοτιοανατολική Ασία καθώς και τους γεννημένους στις βιομηχανικές πόλεις της Ευρώπης, το Ισλάμ έχει γίνει το βασικό στοιχείο αναφοράς της ταυτότητάς τους. Η συμμετοχή σε μία κοινότητα συνεπάγεται την υποταγή σε μία σειρά από κανόνες που επιβάλλονται από το Κοράνι. Για εκατομμύρια μουσουλμάνους, τα τζαμιά σε όλο τον κόσμο είναι κοινωνικο-οικονομικές άγκυρες σε ταραγμένα νερά.
Για πολλούς, έτσι, το Ισλάμ έχει γίνει συνώνυμο του μουσουλμανικού κόσμου. Ο εχθρός παρουσιάζεται με το θρησκευτικό ένδυμά του –Σιωνιστές, Σταυροφόροι, όπως το χαρακτήριζε ο μπιν Λάντεν. Και ως εκ τούτου, «για τους καλούς μουσουλμάνους ο αγώνας εναντίον τους δεν είναι μία προοπτική, είναι καθήκον: η εντολή θανάτου των Αμερικανών και των συμμάχων τους –πολιτών και στρατιωτικών– είναι ατομικό καθήκον για κάθε μουσουλμάνο, που μπορεί να το επιτελέσει σε οποιαδήποτε χώρα είναι δυνατό να το επιτελέσει…», έγραφε ο μπιν Λάντεν.
Όπως πριν χίλια χρόνια ο Ουρβανός Β’ χρησιμοποίησε την Ιερουσαλήμ και την κακομεταχείριση των χριστιανών και των προσκυνητών ως πρόφαση για πόλεμο, οι ισλαμιστές ηγέτες έχουν στραμμένο το δάχτυλο προς το κράτος του Ισραήλ και τους δυτικούς συμμάχους του. «Η μεροληπτική στάση τους σε βάρος των Παλαιστινίων δεν είναι τίποτε περισσότερο από το πρόσχημα και την αιτία του σύγχρονου ιερού πολέμου, ένας παγκόσμιος πόλεμος εναντίον της Δύσης», αναφέρει η δρ. Enyo, και σίγουρα θέτει ένα πολύ σοβαρό γεωπολιτικό και γεωοικονομικό πρόβλημα.
Επισημαίνει, παράλληλα, ένα άλλο σοβαρό θέμα, αυτό της μη διανοητικής εξόδου του μουσουλμανικού κόσμου από τον μεσαίωνα και τις εποχές όπου κατακτούσε μέρος της Ευρώπης.
Ωστόσο, μπορεί στο θρησκευτικό και πολιτικό επίπεδο ο μουσουλμανικός κόσμος να βρίσκεται στην εποχή του δυτικού μεσαίωνα, όμως από οικονομικής πλευράς η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική.
Όπως επισημαίνει η Λορέττα Ναπολεόνι, Ιταλίδα οικονομολόγος και σύμβουλος δυτικών κυβερνήσεων σε θέματα που αφορούν την «οικονομία του τρόμου», ισλαμικά οικονομικά συμφέροντα έχουν σοβαρή διείσδυση στην Δύση και εμμέσως ή αμέσως ελέγχουν αρκετούς τραπεζικούς και παραγωγικούς τομείς των αναπτυγμένων δυτικών οικονομιών. Υπό αυτή τους δε την ιδιότητα, σε κάποιες περιπτώσεις συνδέονται και με την ισλαμική τρομοκρατία –με την τελευταία να αποτελεί πλέον ισχυρό οικονομικό μέγεθος.
Κατά την Ιταλίδα ερευνήτρια και δημοσιογράφο, η σύγχρονη τζιχάντ τροφοδοτείται από ένα ιδιαίτερα σημαντικό δίκτυο οικονομιών που ελέγχονται από ισλαμικά κράτη, κράτη-πυρήνες και ένοπλες οργανώσεις. Τα οικονομικά της όρια είναι πολλά και κυμαίνονται από νόμιμες μέχρι εγκληματικές επιχειρήσεις. Η εξαγωγή αραβικής μαστίχας, η μεταβίβαση πλούτου σε αυτήν από πλούσιους μουσουλμάνους μέσω φιλανθρωπικών οργανώσεων, η λαθραία διακίνηση όπλων και ναρκωτικών και το ξέπλυμα χρήματος είναι όλα μέρος μιας προσπάθειας να επιτευχθεί η οικονομική της αυτάρκεια. Ισλαμικά κράτη-πυρήνες θέλουν να δρέψουν τα πλεονεκτήματα αυτού του δικτύου, το δίκτυο τα αγκαλιάζει και το σύστημα επεκτείνεται.
Σήμερα, ο διακηρυγμένος στόχος της σύγχρονης τζιχάντ είναι η καταστροφή του κράτους του Ισραήλ και των «δυτικών ιμπεριαλιστών συμμάχων του» –πολιτικές οντότητες οι οποίες προσδιορίζονται από την «θρησκευτική απληστία» τους, δηλαδή τον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό. Όμως, αν πάμε πίσω από αυτή την ασπίδα της θρησκείας, η πραγματικότητα φέρνει στο προσκήνιο τους πραγματικούς εχθρούς του μουσουλμανικού κόσμου, που είναι εσωτερικές και εξωτερικές δυνάμεις που τον εκμεταλλεύονται οικονομικά.
Στο πλαίσιο αυτό, μία εντυπωσιακή έρευνα του Γάλλου συγγραφέα και πολιτικού ερευνητή Ξαβιέ Ράουφερ φέρνει στο προσκήνιο τις διασυνδέσεις της ισλαμικής τρομοκρατίας με τις κατά περιοχές μαφίες, όπως και με οργανώσεις παράνομων πωλήσεων όπλων. Υπογραμμίζει επίσης ότι, μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, δημιουργήθηκαν νέες ευκαιρίες για τις ισλαμικές δυνάμεις σε χώρες με μεγάλους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, όπου η διαφθορά και η παραοικονομία εκτινάχθηκαν στα ύψη. Δυστυχώς δε, στις περιοχές αυτές –πρώην κρατικές οντότητες του σοβιετικού συστήματος που είχαν οικονομική δύναμη– συμμάχησαν με τον βαχαβισμό, που ως γνωστόν είναι η πιο αυστηρή θρησκευτική ερμηνεία και πρακτική του Ισλάμ. Παράλληλα, όμως, η συμμαχία αυτή ενσωματώθηκε και στο δυτικό οικονομικό σύστημα, το οποίο την εποχή εκείνη τελούσε υπό κατάσταση ευφορίας και περί άλλα τύρβαζε.
Έτσι, όπως επισημαίνει η Λορέττα Ναπολεόνι, σήμερα, στο παγκόσμιο χωριό της διεθνούς οικονομίας, τομείς που σχετίζονται με την τρομοκρατία βρίσκονται αναπόφευκτα σε σχέση αλληλεπίδρασης με τις οικονομίες των δυτικών χωρών. Ξέπλυμα χρήματος, νόμιμες επιχειρήσεις ελεγχόμενες από ένοπλες οργανώσεις, φιλανθρωπική βοήθεια –αυτές είναι μερικές μόνον από τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο συστήματα. Ο βαθμός αλληλεξάρτησής τους είναι εντυπωσιακά υψηλός. Τα δε όπλα αποτελούν τις μεγαλύτερες πηγές εσόδων και εξόδων στο ισοζύγιο πληρωμών των ένοπλων οργανώσεων.
Την άποψη αυτή, ωστόσο, αντικρούει ο γνωστός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπίνι που λέει ότι, ναι μεν το μαύρο χρήμα αποτελεί στοιχείο της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας, πλην όμως το παράνομο εμπόριο όπλων αντιπροσωπεύει μετά βίας το 0,3% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Από την πλευρά του, ο γνωστός Περουβιανός οικονομολόγος Χερνάντο ντε Σότο, στο βιβλίο του «Τα μυστήρια του κεφαλαίου» τονίζει ότι το οικονομικό έγκλημα και η παραοικονομία γνωρίζουν ημέρες δόξας στον αναπτυγμένο κόσμο, όπου κυριαρχούν η διαφθορά και η θεσμική αβεβαιότητα. «Αυτά τα δύο στοιχεία», έλεγε σε πρόσφατη ομιλία του ο Χ. ντε Σότο, «είναι και οι κύριες πηγές που επιτρέπουν στην οικονομία της τρομοκρατίας να αποκτήσει αρθρώσεις σε ζωτικούς τομείς και να γίνεται έτσι και μέσο κοινωνικού εκβιασμού».
Σήμερα, η όλη κατάσταση προσλαμβάνει και μία πρωτόγνωρη δραματική μορφή.
Σε αυτό δε το κεφάλαιο έρχονται να προστεθούν χρηματοδοτήσεις από αραβικές χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, οι οποίες εντελώς υποκριτικά παίζουν σε δύο ταμπλώ. Οι τζιχαντιστές εκμεταλλεύονται επίσης τις πετρελαιοπηγές της βόρειας Συρίας και παράλληλα αντλούν πόρους από κοινωνικά δίκτυα με αρθρώσεις στη καρδιά των δυτικών κοινωνιών.
Είναι συνεπώς κατάδηλο ότι η «οικονομία του τρόμου» είναι ένα πολυκέφαλο τέρας και, αν δεν αντιμετωπισθεί ως τέτοιο, η συνέχεια θα είναι πολύ δυσάρεστη –σε πολλά επίπεδα…
του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
http://skeftomasteellhnika.blogspot.gr/2014/08/blog-post_121.html
Οι τζιχαντιστές χρηματοδοτούνται από ένα ασύλληπτο σε μέγεθος οικονομικό σύστημα το οποίο σήμερα εκτιμάται ότι αντιπροσωπεύει πάνω από 1,2 τρισεκατομμύρια δολλάρια
Με την κυρία που πίνουμε καφέ, κάπου στις Βρυξέλλες, χρειάστηκαν προσπάθειες πάνω από δύο χρόνια για να μπορέσουμε να συναντηθούμε. Εργάζεται σε μια μεγάλη διεθνή οργάνωση στην βελγική πρωτεύουσα, υπήρξε μέλος των μυστικών υπηρεσιών μεγάλης χώρας, άσκησε διπλωματικά καθήκοντα στον ισλαμικό κόσμο, είναι δόκτωρ πολιτικών επιστημών.Το 2010 έγραψε ένα βιβλίο με το ψευδώνυμο Enyo (η Ενυώ ήταν δεύτερη θεότητα του πολέμου στην αρχαιότητα και για κάποιους επρόκειτο για κόρη του Άρη).
Με τίτλο «Η Ανατομία Μιας Καταστροφής» και υπότιτλο «Η Δύση, το Ισλάμ και ο πόλεμος στον 21ο αιώνα», το βιβλίο της Enyo, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας τί συμβαίνει σήμερα, υπήρξε προφητικό....Παράλληλα, όμως, είναι πλούσιο σε στοιχεία, εμπειρίες και αναλύσεις που αφορούν στον ισλαμικό κόσμο και υπό αυτή την έννοια αποτελεί μία μοναδική πηγή πληροφοριών.
Ωστόσο, από τις πληροφορίες αυτές ο αναγνώστης συνειδητοποιεί ότι, σε βάθος χρόνου, η σύγκρουση της Δύσης με το Ισλάμ είναι αναπόφευκτη. Απομένει όμως να δει κανείς ποιες μορφές θα πάρει η σύγκρουση αυτή και τί γεωπολιτικές ανακατατάξεις θα προκαλέσει.
Αυτά ήταν και τα θέματα που επί ένα δίωρο συζητήσαμε με την δρα Enyo, η οποία πιστεύει ο 4ος παγκόσμιος πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει και, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι πολύ μακράς διάρκειας.
Κατά την εκτίμησή της, ο τζιχαντισμός είναι η νέα μορφή του φονταμενταλισμού στον ισλαμικό κόσμο και προσελκύει πλέον τεράστιες κατηγορίες νέων οι οποίοι για διάφορους λόγους απομακρύνονται από τις παραδοσιακές θρησκευτικές και πολιτικές οργανώσεις. Ακόμα, η εντυπωσιακή διείσδυση των τζιχαντιστών στο μουσουλμανικό κόσμο έχει οδηγήσει πολλούς θρησκευτικούς ηγέτες του τελευταίου να αναγνωρίζουν την τρομοκρατία ως πράξη αντιστάσεως στους εχθρούς του Ισλάμ –που είναι οι Εβραίοι, οι Αμερικανοί, οι Βρεταννοί, οι Γάλλοι και εν μέρει οι Ρώσοι λόγω της εισβολής τους στην Τσετσενία.
Από την πλευρά τους, οι νέοι θεωρητικοί του αποκαλούμενου ισλαμικού νεοφονταμενταλισμού υπενθυμίζουν στους νέους ότι η Δύση και ο χριστιανισμός υπήρξαν παραδοσιακοί εχθροί του Ισλάμ, καθώς από τον Πάπα Ουρβανό Β’ ξεκίνησαν το 1095 οι Σταυροφορίες κατά του ισλαμικού κόσμου. «Ο λαός του Ισλάμ έχει υποφέρει από την επιθετικότητα, την ανομία και την αδικία, ενώ έχει υποστεί τα πάνδεινα από την συμμαχία των Σιωνιστών, Σταυροφόρων και των συνεργατών τους», έγραφε το 1996 ο Οσάμα μπιν Λάντεν για να δικαιολογήσει την πρόσκλησή του για ένοπλο αγώνα «κατά όλων αυτών που χύνουν αίμα μουσουλμάνων στο Ιράκ, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στην Βιρμανία, στο Κασμίρ, στις Φιλιππίνες, στην Τσετσενία, στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στην Σομαλία, στο Τατζικιστάν, στην Ινδονησία».
Μπορεί δε κάποιοι μουσουλμάνοι ηγέτες επισήμως να απορρίπτουν την πρόσκληση αυτή, ωστόσο δεν ισχύει το ίδιο ανεπισήμως. Έτσι, σε πάμπολλες περιπτώσεις πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες του μουσουλμανικού κόσμου χρησιμοποιούν την ρητορική του μίσους κατά των «εχθρών του Ισλάμ», γιατί η γλώσσα αυτή είναι ευκολότερα κατανοητή από μάζες απαίδευτων και πτωχών μουσουλμάνων που τελούν υπό καθεστώς πλήρους άγνοιας για όσα συμβαίνουν γύρω τους.
Για πολλές φυλές της κεντρικής Ασίας, του Καυκάσου και της Αφρικής, για τους μουσουλμάνους στην νοτιοανατολική Ασία καθώς και τους γεννημένους στις βιομηχανικές πόλεις της Ευρώπης, το Ισλάμ έχει γίνει το βασικό στοιχείο αναφοράς της ταυτότητάς τους. Η συμμετοχή σε μία κοινότητα συνεπάγεται την υποταγή σε μία σειρά από κανόνες που επιβάλλονται από το Κοράνι. Για εκατομμύρια μουσουλμάνους, τα τζαμιά σε όλο τον κόσμο είναι κοινωνικο-οικονομικές άγκυρες σε ταραγμένα νερά.
Για πολλούς, έτσι, το Ισλάμ έχει γίνει συνώνυμο του μουσουλμανικού κόσμου. Ο εχθρός παρουσιάζεται με το θρησκευτικό ένδυμά του –Σιωνιστές, Σταυροφόροι, όπως το χαρακτήριζε ο μπιν Λάντεν. Και ως εκ τούτου, «για τους καλούς μουσουλμάνους ο αγώνας εναντίον τους δεν είναι μία προοπτική, είναι καθήκον: η εντολή θανάτου των Αμερικανών και των συμμάχων τους –πολιτών και στρατιωτικών– είναι ατομικό καθήκον για κάθε μουσουλμάνο, που μπορεί να το επιτελέσει σε οποιαδήποτε χώρα είναι δυνατό να το επιτελέσει…», έγραφε ο μπιν Λάντεν.
Όπως πριν χίλια χρόνια ο Ουρβανός Β’ χρησιμοποίησε την Ιερουσαλήμ και την κακομεταχείριση των χριστιανών και των προσκυνητών ως πρόφαση για πόλεμο, οι ισλαμιστές ηγέτες έχουν στραμμένο το δάχτυλο προς το κράτος του Ισραήλ και τους δυτικούς συμμάχους του. «Η μεροληπτική στάση τους σε βάρος των Παλαιστινίων δεν είναι τίποτε περισσότερο από το πρόσχημα και την αιτία του σύγχρονου ιερού πολέμου, ένας παγκόσμιος πόλεμος εναντίον της Δύσης», αναφέρει η δρ. Enyo, και σίγουρα θέτει ένα πολύ σοβαρό γεωπολιτικό και γεωοικονομικό πρόβλημα.
Επισημαίνει, παράλληλα, ένα άλλο σοβαρό θέμα, αυτό της μη διανοητικής εξόδου του μουσουλμανικού κόσμου από τον μεσαίωνα και τις εποχές όπου κατακτούσε μέρος της Ευρώπης.
Ωστόσο, μπορεί στο θρησκευτικό και πολιτικό επίπεδο ο μουσουλμανικός κόσμος να βρίσκεται στην εποχή του δυτικού μεσαίωνα, όμως από οικονομικής πλευράς η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική.
Όπως επισημαίνει η Λορέττα Ναπολεόνι, Ιταλίδα οικονομολόγος και σύμβουλος δυτικών κυβερνήσεων σε θέματα που αφορούν την «οικονομία του τρόμου», ισλαμικά οικονομικά συμφέροντα έχουν σοβαρή διείσδυση στην Δύση και εμμέσως ή αμέσως ελέγχουν αρκετούς τραπεζικούς και παραγωγικούς τομείς των αναπτυγμένων δυτικών οικονομιών. Υπό αυτή τους δε την ιδιότητα, σε κάποιες περιπτώσεις συνδέονται και με την ισλαμική τρομοκρατία –με την τελευταία να αποτελεί πλέον ισχυρό οικονομικό μέγεθος.
«Στην νέα οικονομία της τρομοκρατίας βασική μηχανή είναι η σύγχρονη τζιχάντ. Πρόκειται για μία βάρβαρη ισλαμική επαναστατική ιδεολογία, η οποία εδράζεται αποκλειστικά στο μίσος και καλύπτεται εντέχνως πίσω από την μουσουλμανική αναζήτηση για ταυτότητα και κοινωνικο-οικονομικές εμπνεύσεις», αναφέρει η Λορέττα Ναπολεόνι.
Κατά την Ιταλίδα ερευνήτρια και δημοσιογράφο, η σύγχρονη τζιχάντ τροφοδοτείται από ένα ιδιαίτερα σημαντικό δίκτυο οικονομιών που ελέγχονται από ισλαμικά κράτη, κράτη-πυρήνες και ένοπλες οργανώσεις. Τα οικονομικά της όρια είναι πολλά και κυμαίνονται από νόμιμες μέχρι εγκληματικές επιχειρήσεις. Η εξαγωγή αραβικής μαστίχας, η μεταβίβαση πλούτου σε αυτήν από πλούσιους μουσουλμάνους μέσω φιλανθρωπικών οργανώσεων, η λαθραία διακίνηση όπλων και ναρκωτικών και το ξέπλυμα χρήματος είναι όλα μέρος μιας προσπάθειας να επιτευχθεί η οικονομική της αυτάρκεια. Ισλαμικά κράτη-πυρήνες θέλουν να δρέψουν τα πλεονεκτήματα αυτού του δικτύου, το δίκτυο τα αγκαλιάζει και το σύστημα επεκτείνεται.
Σήμερα, ο διακηρυγμένος στόχος της σύγχρονης τζιχάντ είναι η καταστροφή του κράτους του Ισραήλ και των «δυτικών ιμπεριαλιστών συμμάχων του» –πολιτικές οντότητες οι οποίες προσδιορίζονται από την «θρησκευτική απληστία» τους, δηλαδή τον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό. Όμως, αν πάμε πίσω από αυτή την ασπίδα της θρησκείας, η πραγματικότητα φέρνει στο προσκήνιο τους πραγματικούς εχθρούς του μουσουλμανικού κόσμου, που είναι εσωτερικές και εξωτερικές δυνάμεις που τον εκμεταλλεύονται οικονομικά.
Στο πλαίσιο αυτό, μία εντυπωσιακή έρευνα του Γάλλου συγγραφέα και πολιτικού ερευνητή Ξαβιέ Ράουφερ φέρνει στο προσκήνιο τις διασυνδέσεις της ισλαμικής τρομοκρατίας με τις κατά περιοχές μαφίες, όπως και με οργανώσεις παράνομων πωλήσεων όπλων. Υπογραμμίζει επίσης ότι, μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, δημιουργήθηκαν νέες ευκαιρίες για τις ισλαμικές δυνάμεις σε χώρες με μεγάλους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, όπου η διαφθορά και η παραοικονομία εκτινάχθηκαν στα ύψη. Δυστυχώς δε, στις περιοχές αυτές –πρώην κρατικές οντότητες του σοβιετικού συστήματος που είχαν οικονομική δύναμη– συμμάχησαν με τον βαχαβισμό, που ως γνωστόν είναι η πιο αυστηρή θρησκευτική ερμηνεία και πρακτική του Ισλάμ. Παράλληλα, όμως, η συμμαχία αυτή ενσωματώθηκε και στο δυτικό οικονομικό σύστημα, το οποίο την εποχή εκείνη τελούσε υπό κατάσταση ευφορίας και περί άλλα τύρβαζε.
Έτσι, όπως επισημαίνει η Λορέττα Ναπολεόνι, σήμερα, στο παγκόσμιο χωριό της διεθνούς οικονομίας, τομείς που σχετίζονται με την τρομοκρατία βρίσκονται αναπόφευκτα σε σχέση αλληλεπίδρασης με τις οικονομίες των δυτικών χωρών. Ξέπλυμα χρήματος, νόμιμες επιχειρήσεις ελεγχόμενες από ένοπλες οργανώσεις, φιλανθρωπική βοήθεια –αυτές είναι μερικές μόνον από τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο συστήματα. Ο βαθμός αλληλεξάρτησής τους είναι εντυπωσιακά υψηλός. Τα δε όπλα αποτελούν τις μεγαλύτερες πηγές εσόδων και εξόδων στο ισοζύγιο πληρωμών των ένοπλων οργανώσεων.
Δυτικά και ισλαμικά οικονομικά ιδρύματα ανακυκλώνουν το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που παράγονται από την παγκόσμια παράνομη οικονομία, ήτοι περί τα 1,5 τρισεκατομμύρια δολλάρια τον χρόνο. «Όταν ρώτησα έναν γνωστό Άγγλο οικονομολόγο τί θα συνέβαινε αν αυτή η ρευστότητα αφαιρούνταν ξαφνικά από το σύστημα, παραδέχθηκε ότι ο δυτικές οικονομίες θα γνώριζαν νέα ύφεση», λέει η Λορέττα Ναπολεόνι.
Την άποψη αυτή, ωστόσο, αντικρούει ο γνωστός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπίνι που λέει ότι, ναι μεν το μαύρο χρήμα αποτελεί στοιχείο της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας, πλην όμως το παράνομο εμπόριο όπλων αντιπροσωπεύει μετά βίας το 0,3% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Από την πλευρά του, ο γνωστός Περουβιανός οικονομολόγος Χερνάντο ντε Σότο, στο βιβλίο του «Τα μυστήρια του κεφαλαίου» τονίζει ότι το οικονομικό έγκλημα και η παραοικονομία γνωρίζουν ημέρες δόξας στον αναπτυγμένο κόσμο, όπου κυριαρχούν η διαφθορά και η θεσμική αβεβαιότητα. «Αυτά τα δύο στοιχεία», έλεγε σε πρόσφατη ομιλία του ο Χ. ντε Σότο, «είναι και οι κύριες πηγές που επιτρέπουν στην οικονομία της τρομοκρατίας να αποκτήσει αρθρώσεις σε ζωτικούς τομείς και να γίνεται έτσι και μέσο κοινωνικού εκβιασμού».
Σήμερα, η όλη κατάσταση προσλαμβάνει και μία πρωτόγνωρη δραματική μορφή.
Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και της Συρίας (ISIS) θεωρείται η πλουσιότερη τρομοκρατική οργάνωση στον κόσμο και υπολογίζεται ότι, με τα 450 εκατ. δολλάρια που οι τζιχαντιστές πήραν από την Κεντρική Τράπεζα της Μοσούλης, διαθέτουν κεφάλαιο δισεκατομμυρίων δολλαρίων για τον «ιερό πόλεμο».
Σε αυτό δε το κεφάλαιο έρχονται να προστεθούν χρηματοδοτήσεις από αραβικές χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, οι οποίες εντελώς υποκριτικά παίζουν σε δύο ταμπλώ. Οι τζιχαντιστές εκμεταλλεύονται επίσης τις πετρελαιοπηγές της βόρειας Συρίας και παράλληλα αντλούν πόρους από κοινωνικά δίκτυα με αρθρώσεις στη καρδιά των δυτικών κοινωνιών.
Είναι συνεπώς κατάδηλο ότι η «οικονομία του τρόμου» είναι ένα πολυκέφαλο τέρας και, αν δεν αντιμετωπισθεί ως τέτοιο, η συνέχεια θα είναι πολύ δυσάρεστη –σε πολλά επίπεδα…
του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
http://skeftomasteellhnika.blogspot.gr/2014/08/blog-post_121.html
Τρίτη 19 Αυγούστου 2014
Τι κάνει τελικά το Ισραήλ
Θα πρέπει να είναι βαθειά νυχτωμένοι όσοι πιστεύουν ότι η Χαμάς μπορεί να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Θα ήταν ωσάν να διαπραγματευόταν την εποχή της ποτοαπαγόρευσης ο Αλ Καπόνε με τον Έλλιοτ Νες εκεχειρίες, ανακωχές κα άλλα παρόμοια. Είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο ότι οι ηγέτες των Παλαιστινίων ποτέ δεν αποδέχθηκαν την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ, άρα επιμένουν ότι το παλαιστινιακό πρόβλημα θα λυθεί μόνον μέσω «ένοπλου αγώνα», ήτοι με προσφυγή στην τρομοκρατία. Αυτή η τελευταία είναι και το αποτελεσματικότερο όπλο, μετά τις συντριπτικές ήττες των Αράβων στις πολεμικές προσπάθειες κατά του Ισραήλ.
Υπενθυμίζουμε στο σημείο αυτό ότι η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, η οποία δημιουργήθηκε και χρηματοδοτήθηκε από τα αραβικά κράτη, με την βοήθεια και της Σοβιετικής Ενώσεως, πριν το 1967, ποτέ δεν είχε ζητήσει να δημιουργηθεί Παλαιστινιακό κράτος, γιατί τότε η Δυτική Όχθη και η Γάζα ήταν ακόμη σε αραβικά χέρια. Και επειδή σκοπός της ήταν η εξαφάνιση του Ισραήλ και όχι η γειτονική συνύπαρξη με αυτό, δεν επέμεινε στην δημιουργία ξεχωριστού παλαιστινιακού κράτους. Η αξίωση αυτή κατατέθηκε μετά το 1967, όταν διαπιστώθηκε ότι το εβραϊκό κράτος δεν ήταν δυνατόν να καταστραφεί με την πρώτη.
Έτσι, οι εχθροί του Ισραήλ –που ήσαν ταυτοχρόνως και δυνητικοί αντίπαλοι της Δύσης, της δημοκρατίας και όλων των αρχών που άπτονται του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων– έναν και μόνο στόχο είχαν και έχουν βεβαίως. Την με κάθε μέσο υπονόμευση του εβραϊκού κράτους σε όλα τα επίπεδα: πολιτικό, οικονομικό, επικοινωνιακό και κοινωνικό. Υπό αυτή την έννοια, οι αλλεπάλληλες συγκρούσεις και τρομοκρατικές επιχειρήσεις στην Μέση Ανατολή μοναδικό στόχο έχουν την χρησιμοποίηση του Ισραήλ ως σάκκου του μποξ στην αντιπαράθεση του ισλαμισμού με την Δύση και ευρύτερα με κάθε έννοια που οδηγεί τον άνθρωπο στην ελευθερία, την κοινωνία δικαίου και την αξιοπρέπεια.
Όπως αποδεικνύεται σταδιακά από την εξέλιξη της περίφημης «αραβικής άνοιξης», τα αυταρχικά καθεστώτα του ισλαμικού κόσμου είναι ανεπίδεκτα δημοκρατίας. Δεν την αντέχουν και δεν έχουν καμμιάν απολύτως παράδοση σε αυτήν.
Αρκεί να διαβάσει κανείς τα «Προλεγόμενα» του μεγάλου Άραβα φιλοσόφου Ιμπν Καλντούν, γραμμένα πριν 600 χρόνια, και θα καταλάβει πολλά αναφορικά με νοοτροπίες, συμπεριφορές και πρακτικές που ισχύουν στον αραβικό χώρο.
Ο αραβικός κόσμος σήμερα, παρά τον αμύθητο πλούτο του, παραπαίει γιατί ποτέ δεν θέλησε να παρακολουθήσει την Ιστορία. Αντί να χρησιμοποιήσει τα τρισεκατομμύρια δολλάρια που συσσώρευσε στα ταμεία του για να οικοδομήσει κράτη ευημερίας και δικαίου, προτίμησε να χρηματοδοτεί αφειδώς τρομοκρατικές επιχειρήσεις κατά της Δύσης και πολέμους κατά του Ισραήλ. Ακόμα, απίστευτα κεφάλαια τοποθετήθηκαν σε αντιπαραγωγικές επενδύσεις και σε ισλαμικά ιδρύματα που μόνον το μίσος εναντίον του άλλου γνωρίζουν να καλλιεργούν και να διαδίδουν.
Δεν πρέπει, εξάλλου, να παροράται το γεγονός ότι, από τις πρώτες γραμμές του, το Κοράνι χωρίζει τον κόσμο σε αυτόν του Ισλάμ (dar-al-islam) και σε αυτόν του πολέμου (dar-al-harb), με τον τελευταίο να νομιμοποιεί την βία και σε θρησκευτικό επίπεδο.
Το γεγονός αυτό από μόνο του δίνει θρησκευτική νομιμοποίηση στην τυφλή και θρασύδειλη βία των φανατικών ισλαμιστών, οι οποίοι σήμερα κερδίζουν σταθερά έδαφος στον αραβικό κόσμο.
Πρόθεσή τους, βέβαια, δεν είναι ούτε η πρόοδος ούτε η ευημερία των Αράβων. Τα ισλαμικά κινήματα, με κυριότερο αυτό των Αδελφών Μουσουλμάνων, από το οποίο προέρχεται και η Χαμάς, στόχο έχουν την καλλιέργεια του μίσους απέναντι στην Δύση και τον εκπρόσωπό της στην Μέση Ανατολή, το Ισραήλ. Από τις συμφωνίες του Όσλο και μετά, η Χαμάς δεν παύει να διοργανώνει και να επιχειρεί τρομοκρατικές ενέργειες κατά του Ισραήλ, αρκετές από τις οποίες είναι «επιχειρήσεις αυτοκτονίας». Από το 1984 έως το 2004 η Χαμάς οργάνωσε και εκτέλεσε πάνω από 26 παρόμοιες επιχειρήσεις μέσα στην καρδιά του Ισραήλ (Τελ Αβίβ, Ιεροσόλυμα), προκαλώντας βίαιους θανάτους αθώων –τους οποίους βέβαια κανείς δεν θυμάται σήμερα.
Το καλοκαίρι του 2005, η αποχώρηση από την Λωρίδα της Γάζας του ισραηλινού στρατού προσφέρει μία μοναδική ευκαιρία στην σουνιτική οργάνωση να εγκατασταθεί πολιτικά στην περιοχή και να τρομοκρατεί έναν πληθυσμό που είναι απόλυτα εθισμένος στην βία και την αβεβαιότητα. Αρνούμενη έτσι να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, η (πλουσιοπάροχα χρηματοδοτούμενη από το Ιράν και κάποιες άλλες χώρες) Χαμάς εξαγοράζει συνειδήσεις εντός και εκτός Λωρίδας της Γάζας και, πέρα από την εξαφάνιση του Ισραήλ, βάζει στόχο και την εξάρθρωση της Παλαιστινιακής Αρχής, η οποία, υπό τον Μαχμούτ Αμπάς, επιδιώκει να εκδημοκρατήσει τους παλαιστινιακούς θεσμούς, και διοργανώνει δημοτικές και βουλευτικές εκλογές.
Μέσα από ένα όργιο λαϊκισμού, βίας και κατασυκοφάντησης της παλαιστινιακής οργάνωσης Φατάχ, η Χαμάς καταφέρνει να κερδίσει αμφότερες τις εκλογικές αναμετρήσεις και στις αρχές του 2007 συμμετέχει σε μία κυβέρνηση με 18 υπουργούς –από την οποία, όμως, απουσιάζει η Φατάχ, που αρνείται την συμμετοχή της.
Από το σημείο αυτό και μετά αρχίζουν έντονες ενδοπαλαιστινιακές συγκρούσεις ανάμεσα στην Χαμάς και στην Φατάχ, οι οποίες καταλήγουν στην κυριαρχία της τρομοκρατικής οργάνωσης στην Λωρίδα της Γάζας. Η επικράτηση αυτή συνοδεύεται από συνεχείς προκλήσεις κατά του Ισραήλ, το οποίο στις 27 Δεκεμβρίου 2008 ξεκινά την επιχείρηση «σκληρός μόλυβδος», η οποία λήγει στις 20 Ιανουαρίου 2009, αφήνοντας πίσω 1.300 νεκρούς και 3.500 τραυματίες.
Αυτός, εξάλλου, είναι και ο στόχος της Χαμάς. Η οργάνωση αυτή σε καμμία περίπτωση δεν θέλει ειρήνευση και δημοκρατική συνύπαρξη στην περιοχή. Χαίρεται όταν οι Ισραηλινοί, εις αντίποινα, σκοτώνουν παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένους. Με τους νεκρούς αυτούς η Χαμάς δημιουργεί τις απαραίτητες συνθήκες για να καλλιεργήσει την ιδεολογία του μίσους απέναντι στο Ισραήλ και την Δύση γενικότερα.
Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι, πέρα από αυτή την διάσταση, τα ηγετικά στελέχη της Χαμάς είναι παράλληλα και επαγγελματίες της τρομοκρατίας, την οποία και συνδυάζουν με το οικονομικό έγκλημα. Όπως προκύπτει από τα αρχεία της Ιντερπόλ, του FBI και των γαλλικών RG (Renseignements Generaux) πριν συγχωνευθούν και δημιουργηθεί η Γενική Διεύθυνση Εθνικής Ασφάλειας, οι ισλαμικές οργανώσεις, με πρώτη την Αλ-Κάϊντα, διακινούν το 60% των ναρκωτικών που κυκλοφορούν στον πλανήτη και ο τζίρος τους εκτιμάται περί τα 20 δισεκατ. δολλάρια.
Μπροστά λοιπόν σε παρόμοιο πακτωλό χρημάτων, οι ισλαμιστές θα ήσαν ηλίθιοι να αφήσουν τον γάμο και να πάνε για τα πουρνάρια της ειρήνης. Με βασικές του έδρες την περιοχή του Σαχέλ στην Αφρική, το Αφγανιστάν, την Τσετσενία, την βόρειο Κίνα και εσχάτως την Λιβύη, το ναρκο-ισλάμ συνιστά θανάσιμο κίνδυνο για τις δημοκρατίες μας, στις οποίες πολλοί είναι πλέον αυτοί που περί άλλα τυρβάζουν.
Επίσης, με περίπου 60 εκατομμύρια μουσουλμάνους που σήμερα βρίσκονται σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία, η Μεγάλη Βρεταννία, η Γερμανία και η Ισπανία, το Ισλάμ έχει πλέον και γερές δυνατότητες αποσταθεροποίησης των δυτικών κοινωνιών, καλλιεργώντας τον φόβο και το μίσος. Επίσης, με αφορμή τον εμφύλιο πόλεμο στην Συρία, σε χώρες όπως η Γαλλία, το Βέλγιο, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ολλανδία, πληθαίνουν οι περιπτώσεις νέων που ασπάζονται τον ισλαμισμό και γίνονται «τζιχαντιστές». Μόνον στο Βέλγιο έχουν καταγραφεί 60 τέτοιες περιπτώσεις, ενώ πολύ θόρυβο προκάλεσε και η εν ψυχρώ δολοφονία στο Εβραϊκό Μουσείο των Βρυξελλών τριών αθώων τουριστών από μαροκινής καταγωγής Βέλγο(;) τζιχαντιστές.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, το Ισραήλ, με την τελευταία επιχείρησή του στην Λωρίδα της Γάζας, έπεσε σε μία καλοστημένη επικοινωνιακή παγίδα της Χαμάς, η οποία ήθελε να αναδείξει το μίσος στον μεγάλο νικητή της αντιπαράθεσης –και το κατάφερε. Διότι, από την μία πλευρά, έπληξε καίρια την εικόνα του εβραϊκού κράτους διεθνώς και, από την άλλη, μέσω της καλλιέργειας του μίσους και της βίας, απομακρύνει κάθε περίπτωση ειρήνευσης στην περιοχή. Και αυτή την τελευταία το Ισραήλ θα την έχει ανάγκη, γιατί όλα δείχνουν ότι και οι δυτικοί φίλοι του είναι προβληματισμένοι με κάποιες στρατηγικές επιλογές του. Κατά συνέπεια, μύρια έπονται.
Δευτέρα 18 Αυγούστου 2014
ΡΩΣΟΛΑΓΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Σε αυτή την χώρα –η οποία, ως φαίνεται, δεν θέλει να έχει στον ήλιο μοίρα– όλα τα προσχήματα για να παραμένει ακίνητη, οπισθοδρομική και ασυνεπής είναι καλά. Έτσι, εσχάτως, με αφορμή τα ευρω-ατλαντικά μέτρα κατά του «κράτους-μαφία», όπως αποκαλεί την Ρωσία η αριστερή βρεταννική εφημερίδα Γκάρντιαν, πολύς θόρυβος γίνεται για κάποια ροδάκινα και πορτοκάλια τα οποία οι Ρώσοι, εις αντίποινα, απαγόρευσαν την εισαγωγή τους. Η απαγόρευση αυτή έδωσε νέες αφορμές για εκδηλώσεις ρωσολαγνείας, αντιευρωπαϊσμού και βέβαια ενδυνάμωσαν για πολλοστή φορά το σύνδρομο της ανοησίας, που πολλά χρόνια τώρα αποτελεί σήμα κατατεθέν στον δημόσιο βίο της χώρας.
Ωστόσο, πίσω από την ρωσολαγνεία κρύβεται μία άλλη οδυνηρή πραγματικότητα, την οποία βεβαίως ουδείς θέλει να θίξει διότι τότε θα πρέπει να ασχοληθεί με την ανατροπή της. Και η πραγματικότητα αυτή μάς λέει ότι η Ελλάδα, για συγκεκριμένους και πολύ αδρούς λόγους, έχει σοβαρό πρόβλημα εξαγωγών και εξωστρέφειας. Πρόβλημα διαρθρωτικό, το οποίο όμως απαιτεί ριζικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές στις νοοτροπίες για να μπορέσει να αντιμετωπισθεί.
Διότι, πριν απ’ όλα, η ενίσχυση της εξωστρέφειας προϋποθέτει κάμψη της γραφειοκρατίας, μείωση του ενεργειακού και φορολογικού κόστους και επιχειρηματίες με θέληση, φαντασία και τόλμη. Όλα αυτά είναι «είδη εν ανεπαρκεία» στην Ελλάδα. Στην οποία, επιπροσθέτως, σήμερα είναι πλέον αισθητός και ο κίνδυνος μιας οδυνηρής αποβιομηχάνισης –φαινόμενο που θα αφαιρέσει από την οικονομία σοβαρές αναπτυξιακές δυνατότητες.
Όλα τα παραπάνω, όμως, δεν είναι αρκούντως σοβαρά προς συζήτηση θέματα στα τηλεοπτικά και άλλα καφενεία, γιατί δημιουργούν προϋποθέσεις αναπτύξεως της κριτικής σκέψεως, που είναι πολύ «κακό πράγμα» για τους αγράμματους και ασχέτους…
Κατά τα λοιπά, αυτό που θα έπρεπε να ανησυχεί τους υπευθύνους της οικονομίας και της πολιτικής είναι η κάμψη των εξαγωγών φέτος, μετά την αναλαμπή του 2013, η οποία κατά κύριο λόγο οφείλεται στην πτώση των πωλήσεών μας στα Βαλκάνια, στην Τουρκία και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο επίπεδο δε της κατανομής των εξαγωγών μας, οι περιοχές αυτές απορροφούν το 70% των εξαγωγών και αντιπροσωπεύουν για την Ελλάδα έσοδα 20 δισεκατ. ευρώ. Αντιθέτως, η Ρωσία, με εισαγωγές 406 εκατ. ευρώ από την Ελλάδα, καλύπτει μετά βίας το 1,8% των συνολικών εξαγωγών μας και το ποσό αυτό είναι χαμηλότερο από τα 500 εκατ. ευρώ εισαγωγές φυσικού αερίου που κάνει η Ελλάδα.
Οι αναγνώστες μας θα πρέπει επίσης να πληροφορηθούν ότι το βαρύ πυροβολικό των εξαγωγών μας (40%) είναι τα καύσιμα και η βιομηχανία, ενώ ο αγροτικός τομέας, λόγω ανικανότητος και απέχθειας προς το επιχειρείν, αντιπροσωπεύει μόνον 4,1% των συνολικών εξαγωγών. Από αυτό δε το ποσοστό, το μεγαλύτερο μερίδιο είναι εξαγωγές ελαιολάδου (χύμα, κυρίως) και διαφόρων λιπών ζωικής ή φυτικής προελεύσεως.
Συνεπώς, οι περίφημες ζημιές των αγροτών από τα ρωσικά μέτρα μετά βίας θα πλησιάσουν τα 50 εκατ. ευρώ, ασχέτως βέβαια αν κάποιοι φοροφυγάδες αγροτοπατέρες θέλουν να μετατρέψουν τις αποζημιώσεις της Ευρωπαϊκής Ενώσεως σε «αρπαχτή». Ως συνήθως, εξάλλου.
Πίσω από όλα αυτά, όμως, υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Σε τελευταία μελέτη με τίτλο «Πριν το Νέο Αναπτυξιακό Μοντέλο», ο κ. Ηλίας Λεκκός, επικεφαλής οικονομολόγος της Τράπεζας Πειραιώς, σημείωνε ότι το σοβαρότερο πρόβλημα των ελληνικών εξαγωγών είναι
«η πολύ μικρή προστιθέμενη αξία τους, καθώς η χώρα μας εξάγει βασικά αγαθά σε ακατέργαστη και πρωτογενή μορφή χωρίς να υφίστανται καμμία περαιτέρω επεξεργασία επί ελληνικού εδάφους, γεγονός που θα αύξανε το οικονομικό όφελος των εξαγωγών για την οικονομία και θα συνέβαλε στην ανάδειξη επωνύμων ελληνικών προϊόντων».
Αν υπάρχει ένα προϊόν στο οποίο η παραπάνω πρόταση βρίσκει απόλυτη εφαρμογή αυτό δεν είναι άλλο από το ελαιόλαδο, που φιγουράρει στην κορυφή της λίστας με τα πλέον εξαγώγιμα τρόφιμα (σύμφωνα με τον ΠΣΕ, στο εννεάμηνο του 2013 οι εξαγωγές παρθένου ελαιόλαδου έφτασαν τους 131.810 τόνους, με την αξία τους να διαμορφώνεται στα 388,6 εκατ. ευρώ).
Ωστόσο, η χώρα και ο κλάδος στο σύνολό του, από τους παραγωγούς μέχρι την βιομηχανία, αδυνατούν να εισπράξουν την υπεραξία που αναλογεί στα ποιοτικά του χαρακτηριστικά.
Ωστόσο, η χώρα και ο κλάδος στο σύνολό του, από τους παραγωγούς μέχρι την βιομηχανία, αδυνατούν να εισπράξουν την υπεραξία που αναλογεί στα ποιοτικά του χαρακτηριστικά.
Ο κύριος λόγος είναι ότι ο μεγαλύτερος όγκος της παραγωγής (σχεδόν το 80%) εξάγεται χύδην και πιο συγκεκριμένα στην Ιταλία, η οποία το εμφιαλώνει και το τοποθετεί στην αγορά ως ιταλικό.
Η απουσία τυποποίησης και η συνακόλουθη έλλειψη branding αποτελούν διαχρονικά την αχίλλειο πτέρνα του ελληνικού ελαιολάδου, στην οποία έρχεται να προστεθεί και η σχετικά υψηλή –σε σχέση με τον ανταγωνισμό– τιμή του. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι το μερίδιό του στις 15 σημαντικότερες αγορές είναι μόλις 8%, με την Ιταλία και την Ισπανία να κατέχουν αθροιστικά πάνω από 90%, ενώ στην αγορά των ΗΠΑ δεν ξεπερνά το 3%.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι, σύμφωνα με στοιχεία της πρεσβείας μας στο Λονδίνο, το 2012 η Ελλάδα εξήγαγε στην Βρετανία 1.262,3 τόνους ελαιολάδου, όταν η Γερμανία, με μηδενική παραγωγή, εξήγαγε την διπλάσια ποσότητα, δηλαδή 2.557 τόνους. Στην Γαλλία, η Ελλάδα κατέλαβε την ίδια χρονιά μόλις το 1% των εισαγωγών σε ελαιόλαδο σε αξία με 1,4 εκατ. ευρώ, όταν το αντίστοιχο νούμερο για το Βέλγιο (που επίσης δεν διαθέτει παραγωγή) ήταν 9,5 εκατ. ευρώ.
Αυτή την κατάσταση περιγράφει το περιοδικό «Τρόφιμα και Ποτά», καταγράφοντας μία πραγματικότητα που σίγουρα ποσώς ενδιαφέρει τους τυχοδιώκτες της πολιτικής και των ΜΜΕ. Και γιατί, εξάλλου;…
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι, σύμφωνα με στοιχεία της πρεσβείας μας στο Λονδίνο, το 2012 η Ελλάδα εξήγαγε στην Βρετανία 1.262,3 τόνους ελαιολάδου, όταν η Γερμανία, με μηδενική παραγωγή, εξήγαγε την διπλάσια ποσότητα, δηλαδή 2.557 τόνους. Στην Γαλλία, η Ελλάδα κατέλαβε την ίδια χρονιά μόλις το 1% των εισαγωγών σε ελαιόλαδο σε αξία με 1,4 εκατ. ευρώ, όταν το αντίστοιχο νούμερο για το Βέλγιο (που επίσης δεν διαθέτει παραγωγή) ήταν 9,5 εκατ. ευρώ.
Αυτή την κατάσταση περιγράφει το περιοδικό «Τρόφιμα και Ποτά», καταγράφοντας μία πραγματικότητα που σίγουρα ποσώς ενδιαφέρει τους τυχοδιώκτες της πολιτικής και των ΜΜΕ. Και γιατί, εξάλλου;…
Κυριακή 17 Αυγούστου 2014
Wafa Sultan: Το Ισλάμ και η ιδεολογία του θανάτου «Όταν ο Θεός είναι Τέρας»
Γεννημένη στον Λίβανο το 1958 από Σύριους αλαουΐτες γονείς, η Wafa Sultan, φοιτήτρια ιατρικής το 1979 στο Χαλέπι –όπου μαίνεται σήμερα η σύγκρουση μεταξύ των Αδελφών Μουσουλμάνων και του καθεστώτος του Χαφέζ-ελ-Άσσαντ– υποχρεώνεται στο πανεπιστήμιο να παρακολουθήσει ιδίοις όμμασι την δολοφονία του καθηγητή της Γιουσέφ ελ-Γιουσέφ από τους ισλαμιστές της οργάνωσης στην οποία ανήκει και η Χαμάς.
«Το γεγονός αυτό και η βαρβαρότητά του», είπε σε τηλεοπτική της συνέντευξη στο δίκτυο Αλ-Τζαζίρα η ψυχίατρος-κοινωνιολόγος, «με σημάδεψε γα πάντα και με έκανε να θέσω στον εαυτό μου κρίσιμα ερωτήματα…».
Ερωτήματα που το 1988 την οδηγούν στο να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ, όπου εγκαθίσταται στην Καλιφόρνια και, προκειμένου να ενταχθεί στο αμερικανικό ιατρικό σύστημα, στον κλάδο της ψυχιατρικής, ξαναδίνει εξετάσεις για να επικυρώσει την ειδικότητά της. Λίγο καιρό αργότερα γράφει το πρώτο της βιβλίο και δημιουργεί έναν ιστότοπο με αντικείμενο την μεταρρύθμιση του Ισλάμ, ο οποίος φέρει τον τίτλο An-naqed (Η Κριτική). Παράλληλα, η Wafa Sultan αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά ασκώντας δριμύτατη κριτική στην ισλαμική ιδεολογία, την οποία χαρακτηρίζει βάρβαρη και προσιτή μόνον σε ανεγκέφαλους δήθεν πιστούς.
Το 2005 και το 2006 η Wafa Sultan συμμετέχει σε μία διαλογική εκπομπή στο κανάλι Αλ -Τζαζίρα και αυτά που λέει κάνουν τον γύρο του κόσμου, προκαλώντας την οργή του ακραίου Ισλάμ, που την χαρακτηρίζει «αιρετική» και «άξια να τιμωρηθεί». Παρόλα αυτά, η Σύρια ψυχίατρος-κοινωνιολόγος συνεχίζει το συγγραφικό της έργο και στο βιβλίο της «Όταν ο Θεός είναι Τέρας» τονίζει ότι ναι μεν είναι μουσουλμάνα, αλλά δεν πιστεύει στο Ισλάμ. Σχολιάζοντας το βιβλίο αυτό σε συνέντευξή της στο αμερικανικό περιοδικό Time, η Wafa Sultan τονίζει:
Το 2005 και το 2006 η Wafa Sultan συμμετέχει σε μία διαλογική εκπομπή στο κανάλι Αλ -Τζαζίρα και αυτά που λέει κάνουν τον γύρο του κόσμου, προκαλώντας την οργή του ακραίου Ισλάμ, που την χαρακτηρίζει «αιρετική» και «άξια να τιμωρηθεί». Παρόλα αυτά, η Σύρια ψυχίατρος-κοινωνιολόγος συνεχίζει το συγγραφικό της έργο και στο βιβλίο της «Όταν ο Θεός είναι Τέρας» τονίζει ότι ναι μεν είναι μουσουλμάνα, αλλά δεν πιστεύει στο Ισλάμ. Σχολιάζοντας το βιβλίο αυτό σε συνέντευξή της στο αμερικανικό περιοδικό Time, η Wafa Sultan τονίζει:
«Έχω αποφασίσει να καταπολεμήσω το Ισλάμ, αυτό το ίδιο το Ισλάμ και όχι τις διάφορες παραλλαγές του. Αυτό το δόγμα δεν πάσχει από έλλειψη κατανόησης. Είναι αυτό το ίδιο προβληματικό. Αυτή είναι η πραγματικότητα και οι μουσουλμάνοι θα πρέπει να την καταλάβουν. Είτε θα αλλάξουν το σημερινό Ισλάμ, είτε αυτό θα τούς συντρίψει».
Σήμερα, με αφορμή τα δραματικά γεγονότα στην Λωρίδα της Γάζας και στο Ιράκ, ζητήσαμε διαδικτυακά από την κυρία Wafa Sultan να μάς σχολιάσει τις εξελίξεις και να μάς πει κατά πόσον το Ισλάμ και η αντιπαράθεσή του με την Δύση είναι στην ουσία και η αφετηρία ενός ξεχωριστής φύσεως, ασύμμετρου παγκοσμίου πολέμου. Στα ερωτήματα αυτά η γνωστή συγγραφέας και ψυχίατρος απαντά:
«Έχετε δει σωστά το θέμα. Δεν υπάρχει παγκόσμιος πόλεμος, αλλά ανάμεσα σε δύο διαμετρικά αντίθετες κουλτούρες. Η κουλτούρα της ζωής βρίσκεται αντιμέτωπη με την κουλτούρα του θανάτου. Και αυτή η τελευταία είναι εμποτισμένη με απίστευτη βαρβαρότητα. Υπό αυτή την έννοια, η Χαμάς, στην Λωρίδα της Γάζας, είναι η προσωποποίηση αυτής της βάρβαρης κουλτούρας. Η Χαμάς είναι μία έκκριση ισλαμικής τρομοκρατίας, που αδιαφορεί πλήρως για τον πληθυσμό της Γάζας και αποδεικνύει ότι συνεχίζει την παράδοση ισλαμιστών εγκληματιών από τους οποίους βρίθει η ιστορία του Ισλάμ.
Και με αυτά που λέω, μην νομίσετε ότι υπεραμύνομαι του Ισραήλ. Οι Ισραηλινοί δεν ζήτησαν την γνώμη μου όσον αφορά στην Γη της Επαγγελίας τους… Εάν ζητούσαν την γνώμη μου, θα τούς συμβούλευα να κάψουν τα ιερά βιβλία τους και να εγκαταλείψουν την περιοχή πριν είναι αργά γι αυτούς. Οι μουσουλμάνοι που τούς περιστοιχίζουν είναι μία ακίνητη κοινωνία, απαλλαγμένη από φαιά ουσία. Αυτό είναι μεταδοτικό. Όσοι τους κάνουν παρέα χάνουν και αυτοί τα μυαλά τους…
Πριν από την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ η Ιστορία ποτέ δεν αναφέρει πολέμους στους οποίους να εμπλέκονται και Εβραίοι. Ποτέ ένας Εβραίος δεν υπήρξε στρατηλάτης και ποτέ δεν προσπάθησε να γίνει κατακτητής. Αντίθετα, οι μουσουλμάνοι είναι πολεμιστές και κατακτητές και η ιστορία τους βρίθει από κατακτήσεις, λεηλασίες, νεκρούς, σκοτωμούς.
Για τους μουσουλμάνους, να σκοτώνουν είναι ψυχαγωγία. Και όταν δεν βρίσκουν εχθρούς για να σκοτώσουν, αλληλοσκοτώνονται. Ένα έθνος που μορφώνει τα παιδιά του λέγοντάς τους ότι, για να είναι αρεστά στον Θεό, θα πρέπει να θεωρούν ως ύπατη αξία τον θάνατο και το μαρτύριο, είναι αδύνατον να διδάξει ταυτοχρόνως την αγάπη για την ζωή. Ποια αξία έχει η ζωή για ένα παιδί όταν η κοινωνία το διδάσκει ότι για να πάει στον παράδεισο πρέπει να σκοτώσει και να σκοτωθεί;
Υπό αυτές τις ψυχολογικές και πνευματικές συνθήκες, η ζωή για έναν μουσουλμάνο δεν έχει αξία. Διότι, αν είχε, θα είχε καταγγείλει κάποια τερατώδη εγκλήματα, όποια κι αν ήσαν τα θύματά τους.
Υπό αυτές τις ψυχολογικές και πνευματικές συνθήκες, η ζωή για έναν μουσουλμάνο δεν έχει αξία. Διότι, αν είχε, θα είχε καταγγείλει κάποια τερατώδη εγκλήματα, όποια κι αν ήσαν τα θύματά τους.
Είδατε εσείς κάποια διαμαρτυρία όταν μέσα σε 10 χρόνια 200.000 Αλγερινοί μουσουλμάνοι έχασαν την ζωή τους από άλλους μουσουλμάνους;
Ακούσατε κάποια κριτική για τις 20.000 γυναίκες της Αλγερίας που βιάστηκαν και εξευτελίστηκαν από τις ορδές των ισλαμιστών;
Συγκινήθηκε κάποιος μουσουλμάνος όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν έθαβε ζωντανούς Κούρδους και σιΐτες, ενώ δηλητηρίαζε με χημικά αέρια κάποιες άλλες 30.000 από αυτούς;
Δεν είναι πρόστυχο το θέαμα των ηγετών της Χαμάς να ζητούν θυσίες από τους Παλαιστίνιους της Γάζας ενώ οι ίδιοι βρίσκονται στο Κατάρ ή στην Βηρυττό;
Σίγουρα ο πόλεμος στην Λωρίδα της Γάζας είναι μία φρίκη. Πλην όμως, έχει το προτέρημα να μάς αποκαλύπτει την με χωρίς προηγούμενο στην πρόσφατη ανθρώπινη ιστορία υποκρισία –κυρίως των Αδελφών Μουσουλμάνων, αδίστακτων τρομοκρατών χωρίς ιερό και όσιο…».
Υποθέτουμε ότι τα παραπάνω και πολλά άλλα που μπορεί κανείς να βρει στο site Aafaq.org δεν χρειάζονται περισσότερο σχολιασμό, γιατί τα λένε όλα.
Παρασκευή 25 Ιουλίου 2014
Ελλάδα: Δεν υπάρχει καμμία χώρα στο κόσμο να έχουν ψηφιστεί 3.450 νόμοι και εκδοθεί 115.000 υπουργικές αποφάσεις!
Το γραφειοκρατικό τέρας σε αριθμούς
Μια άλλη διάσταση της τερατώδους δομής του ελληνικού Δημοσίου είναι τα 69 Δημόσια Νομικά Πρόσωπα (ΔΝΠ) που υπάρχουν για την εκπαίδευση και κατάρτιση, τα 54 ΔΝΠ για την απασχόληση και την προώθηση της επιχειρηματικότητας, τα 19 ΔΝΠ για τον χωροταξικό σχεδιασμό και τον έλεγχο της δόμησης...
Σάββατο 29 Μαρτίου 2014
ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΨΕΥΔΗ
του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Ήταν Σεπτέμβριος του 1993 και η Ελλάδα μόλις είχε μπει σε προεκλογική περίοδο, μετά την πτώση της κυβέρνησης του κ.Κων.Μητσοτάκη και την προκήρυξη εκλογών για τις 10 Οκτωβρίου. Την εποχή εκείνη, η χώρα ...
Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014
Η ΠΕΡΙ ΑΠΟΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ
Σε εντυπωσιακό αφιέρωμά του με τίτλο «2.000 Χρόνια Παγκοσμιοποίησης»,
Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2014
ΠΟΙΑ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ; Ποια η σημερινή απειλή για την χώρα;
του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Είναι γνωστό και ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η Βιομηχανική Επανάσταση, σε συνδυασμό με την αντίστοιχη Γαλλική του 1789, ανέδειξε στο επίπεδο της κοινωνικής και πολιτικο-οικονομικής φιλοσοφίας, αλλά και σε αυτό της πολιτικής, ιδέες και μορφώματα που καθόρισαν την πορεία του κόσμου μας τα 230 τελευταία χρόνια.
Τετάρτη 22 Ιανουαρίου 2014
Η ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ
«Κύριε καθηγητά, παρακαλώ ακολουθήστε μας. Το FBI έχει κάποια ερωτήματα να σας θέσει και περιμένει, βεβαίως, πειστικές απαντήσεις». Η φωνή του πράκτορα Τζόναθαν Μπράουν είναι ψυχρή και αποφασιστική. Ο Κινέζος καθηγητής της Φυσικής, κ. Λιν Γιουάνγκ, δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει τον Αμερικανό πράκτορα. Ύστερα από δύο ημέρες, ο καθηγητής συνοδευόταν στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης και έπαιρνε την πρώτη πτήση για το Πεκίνο. Η «περιπέτειά» του δεν έκανε θόρυβο, γιατί Κινέζοι και Αμερικανοί δεν είχαν κανέναν λόγο να προκαλέσουν κάτι τέτοιο.
Τρίτη 21 Ιανουαρίου 2014
ΠΟΙΑ ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ
Αρθρογράφοι αλλά και πολιτικοί παρατηρητές που ασχολούνται με την αξιωματική αντιπολίτευση, τον ΣΥΡΙΖΑ και το παλαιό ΠΑΣΟΚ, τονίζουν –πολύ σωστά, κατά την γνώμη μας– ότι το 2014 θα είναι χρονιά-ορόσημο για τον Αλέξη Τσίπρα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
Έλληνες-ΑΥΤΗ Η ΓΗ ΕΧΕΙ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
