Λέγομεν ὅτι δὲν δύναται νὰ ὑπάρχῃ ἰσότης γενικῶς. Τοῦτο εἶναι ὀρθὸν ἐφ’
ὅσον ἕκαστον στοιχεῖον εἶναι συγκρίσιμον οἱῳδήποτε ἑτέρῳ κατὰ τὰς
ἐγκλειομένας ἰδιότητας-ποιότητας. Ἡ σύγκρισις ἀναφαίνει ἀνισότητας αἱ ὁποῖαι
δομοῦν τὰς φυσικὰς ἱεραρχικὰς κλίμακας. Οὐδέποτε ἡ Φύσις ἠνέχθη τοιαύτην
ἀποκρουστικὴν ἰδέαν, οὐδέποτε δι’ αὐτῆς παρήγαγε τὰς συνθέτους της μορφάς. Ἡ
ἀνισότης ὡς ἀρχέτυπος Ἰδέα εἶναι τῷ ὄντι ἀπολύτως φυσικὴ ὁπωσδήποτε δὲ θείας
προελεύσεως καὶ προσεπικυρώσεως ἐξωπλισμένη μετὰ λειτουργικῶν μηχανισμῶν
ἀνελίξεως, τῶν ὁποίων ἡ ἀνάλυσις ἐκφεύγει τοῦ ὁρίζοντος τοῦ παρόντος.
Ἐφ’ ὅσον ἀνελύσαμε ὅτι ἡ ἀνισότης ἐκφράζει τὴν φυσικὴν τάξιν καὶ
συνυφαίνεται ἀρρήκτως αὐτῇ ἕπεται ὅτι ἡ ἄρνησίς της ἐκδηλοῖ προσπάθειαν
καταλύσεως ἢ διαστρεβλώσεώς της. Οἱ προπαγανδισταὶ τῆς ἀηδοῦς ἰσότητος
κινοῦνται δολίως ἀποκρύπτοντες τὰ ἀληθῆ κίνητρα τῆς δράσεώς των καὶ τοὺς
ἐπιδιωκομένους σκοπούς.
