Στην Αθήνα του Περικλή (και όχι μόνο) το να είσαι πολίτης δεν σήμαινε μόνο ότι αποτελείς μέρος του συνόλου αλλά και ότι συμμετέχεις στην κοινή ζωή. Αυτή πάλι εκδηλωνόταν σε τρία επίπεδα. Πρωτίστως το πολιτικό, δηλαδή τη λήψη αποφάσεων που αφορούν την κοινότητα, το στρατιωτικό, δηλαδή την άμυνα απέναντι σε επίθεση από εξωτερικό εχθρό και τέλος το θρησκευτικό επίπεδο. Αυτό που σήμερα θα λέγαμε «παθητικός» πολίτης δεν υπήρχε και πρακτικά δεν υπάρχει λέξη με αυτήν την έννοια στο ελληνικό λεξιλόγιο. Όποιος δεν μετείχε στα κοινά δεν ήταν απράγμων, αλλά αχρείος. Δηλαδή άχρηστος και ανάξιος να ζει με τους Αθηναίους στην ίδια κοινωνία.
