Η Ομογένεια της Μελβούρνης και η σύγκριση με ΝΥ

Του Νίκου Σταματάκη

Τα εγκαίνια του 15όροφου κτιρίου-πολιτιστικού κέντρου που θα στεγάσει τις δραστηριότητες της ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης έχουν αποσπάσει τον θαυμασμό όλων των Eλλήνων…

Η σύγκρουση Δύσης-Ρωσίας και η Ελλάδα

Του Νίκου Σταματάκη

Σε πρόσφατη ανάλυση θέσαμε το πλαίσιο της σύγκρουσης της Δύσης με την Ρωσία (που τώρα έχει επίκεντρο την Ουκρανία), περιγράψαμε τα χαρακτηριστικά της και αποτολμήσαμε ορισμένα σενάρια κατάληξής της. 

Περιληπτικά: 
 

1) Πρόκειται για αντιπαράθεση των «κατεστημένων» δυτικών δυνάμεων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ εναντίον των «ανερχόμενων» δυνάμεων (συνασπισμός BRICS και συνοδοιπόροι) υπό την ηγεσία της Ρωσίας. 

2) Γενεσιουργός αιτία της σύγκρουσης είναι η αμφισβήτηση του δολαρίου ως «αποθεματικού νομίσματος» από τις ανερχόμενες δυνάμεις, πράγμα που αποτελεί θανάσιμη απειλή για τις ΗΠΑ και την άπληστη άρχουσα οικονομική ελίτ τους. 

3) Η Δύση, σε αντίθεση με τους μεγάλους πολέμους του 20ού αιώνα, είναι ο επιτιθέμενος και έχει απωλέσει πλήρως το ηθικό πλεονέκτημα, καθώς με την ισχύ των όπλων ή και τους παγκόσμιους οικονομικούς θεσμούς που ελέγχει επιδιώκει την απομύζηση του παγκόσμιου πλούτου και την παγκόσμια κυριαρχία. 

4) Ο αντι-δυτικός συνασπισμός ελέγχει την πλειοψηφία του πληθυσμού, των εδαφών και των πρωτογενών πηγών του πλανήτη, έχει το ηθικό πλεονέκτημα του αγώνα κατά της απληστίας των δυτικών, υστερεί στρατιωτικά αλλά διαθέτει σοβαρή αποτρεπτική δύναμη και πολύ αξιόλογη αμυντική τεχνολογία και, πάνω απόλα, συντονίζεται και καθοδηγείται από ένα ηγέτη ιστορικών ικανοτήτων και διαστάσεων, τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα τολμήσαμε να προβλέψουμε ότι δεν είναι δυνατή η επικράτηση της Δύσης τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα. Την πρόβλεψή μας αυτή την στηρίξαμε και σε αναλύσεις ιερών τεράτων της ίδιας της δυτικής διπλωματίας όπως ο Χένρι Κίσινγκερ και ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, οι οποίοι πολύ έγκαιρα είχαν επισημάνει τα αδιέξοδα: είχαν επικρίνει την άμετρη επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, είχαν συμβουλεύσει την συμβιβαστική επίλυση στο ζήτημα της Ουκρανίας και είχαν υπογραμμίσει τις στρατηγικές ικανότητες του Βλαντιμίρ Πούτιν. Αρκετοί άλλοι, (κορυφαίος μεταξύ τους ο καθηγητής StephenCohen), είχαν πολύ νωρίς (2006) προειδοποιήσει εναντίον των επιθετικών κινήσεων της Δύσης κατά της Ρωσίας. Προσωπικά, θα παροτρύναμε την ηγεσία της Δύσης να ξαναδιαβάσει πολύ προσεκτικά τον Θουκυδίδη και να αναλογιστεί την καταστροφή που έπαθε η «θαλασσοκράτειρα» Αθήνα όταν έδρασε με περισσή αλαζονεία, μεταχειρίστηκε την ναυτική ισχύ της και δεν υπολόγισε σωστά τους αντιπάλους της. Οι αναλογίες είναι εκπληκτικές.

Δυτικές παρασπονδίες και αιώνιες ελληνικές αδυναμίες και αδιέξοδα.

Ας ξεκαθαρίσουμε εξαρχής ότι η «μικρή Ελλάδα», όπως αρέσκονται να την αποκαλούν κυρίως όσοι δεν είναι άξιοι να της ηγούνται, δεν είναι και καθόλου μικρή από γεωστρατηγική άποψη: κατέχει θέση-κλειδί στο παγκόσμιο σύστημα ασφαλείας, που στην ουσία είναι ένα σύστημα ασταθών ισορροπιών. Η σημασία της πολλαπλασιάστηκε πρόσφατα με την ανακάλυψη τεραστίων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου και σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα είναι ταγμένη ως ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ και ως μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης στο πλευρό της Δύσης και έχει φυσικά ανειλλημένες υποχρεώσεις. 

Στις υποχρεώσεις αυτές η Ελλάδα έχει ανέκαθεν αποδειχτεί ένας συνεπής, προβλέψιμος και αξιόπιστος σύμμαχος. Από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, στον πόλεμο της Κορέας, σε τέσσερις δεκαετίες Ψυχρού Πολέμου, σε πλήθος τοπικών αλλά και γενικότερων συγκρούσεων, η Ελλάδα εξεπλήρωσε τις συμμαχικές υποχρεώσεις της στο ακέραιο. Τι παράπονα είχε η έχει άραγε η Δύση από την Ελλάδα μετά από τόσες δεκαετίες συμμαχικής δράσης; Ελάχιστα έως μηδαμινά για να είμαστε απολύτως αντικειμενικοί… Η Ελλάδα, ως παραδοσιακή ναυτική δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας, συνειδητά επέλεξε διαχρονικά να βρίσκεται πάντοτε στο πλευρό των ναυτικών δυνάμεων, δηλ. της Αγγλίας αρχικά και αργότερα των ΗΠΑ.

Και ενώ η Ελλάδα ήταν πάντοτε συνεπής, αξιόπιστη και προβλέψιμη, οι δυτικοί της σύμμαχοι καθόλου δεν έπραξαν τα αυτονόητα. 

Οχι μόνο στο Κυπριακό – όπου ακόμα περιμένουμε την επανόρθωση του εγκλήματος και αντί για αυτό μας σερβίρουν μερικές συγγνώμες και μας φέρνουν το ένα διχοτομικό σχέδιο Ανάν μετά το άλλο… 

Από το Σκοπιανό στα Ιμια στη Θράκη και στο «γκρίζο» καθεστώς του Αιγαίου, η Δύση αντιτίθεται στα ελληνικά δίκαια και συμφέροντα. Και όπως έγινε αντιληπτό μέσω και του διεθνούς τύπου τα τελευταία 3-4 χρόνια το κάνει ΚΑΙ για να πουλά όπλα (γεγονός που είχε άμεση συμβολή στην ελληνική χρεοκοπία). 

Οι ευθύνες της ανίκανης έως προδοτικής ελληνικής πολιτικής ελίτ είναι απροσμέτρητες. Αυτές όμως δεν απαλλάσσουν την Δύση από τις επίσης τεράστιες δικές της ευθύνες και τα πισώπλατα μαχαιρώματα σε βάρος της Ελλάδας.

Πώς όμως φέρεται η Δύση σε κράτη που αποδεδειγμένα έχουν πατριωτική ηγεσία ή έστω αξιότερους διαπραγματευτές από την Ελλάδα; Δύο μόνο παραδείγματα το αποδεικνύουν καθαρότατα. Η Τουρκία, και μάλιστα με συναίνεση απόσο γνωρίζω των στρατηγών και του Ερντογάν, απέρριψε δύο φορές σε δέκα χρόνια το αμερικανικό αίτημα στρατιωτικής διέλευσης προς το Ιράκ… Προέβη σε εμπορικές συναλλαγές με τη Ρωσία τεράστιας αξίας και μάλιστα στον κρίσιμο τομέα της ενέργειας. Και μόλις προχθές έσπασε τις συμμαχικές γραμμές προσφέροντας στη Μόσχα αγροτικά προϊόντα… Μέχρι στιγμής τουλάχιστον η απάντηση των ΗΠΑ και της Δύσης ήταν απαλά χαδάκια και ανέξοδες δηλώσεις – αντί ραπίσματος. 

Το Ισραήλ (ανάμεσα σε πολλές άλλες συνεχείς αμφισβητήσεις της αμερικανικής διπλωματίας) κάλεσε πέρυσι τον Πούτιν για την υπογραφή επίσημης παραχώρησης στη Γκαζπρόμ μεριδίου των θαλασσίων οικοπέδων του… Δίνοντας έτσι τη Ρωσία ρόλο στο παιχνίδι του ελέγχου των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσόγείου. Ούτε κουβέντα για μείωση της βοήθειας $3 δις που λαβαίνει ετησίως από την Ουάσιγκτον… Αντίθετα, πήρε πρόσθετη εξοπλιστική βοήθεια εν μέσω των βομβαρδισμών της Γάζας… Εάν η Ελλάδα έκανε ανάλογη κίνηση – ειδικά τώρα με την επίσημη ανακοίνωση των θαλασσίων οικοπέδων στο Ιόνιο και τα νότια της Κρήτης – τι θα έπρεπε να περιμένει από τη Δύση; Ισως μια νέα απόπειρα δολοφονίας των πολιτικών της ηγετών όπως στην περίπτωση του Κώστα Καραμανλή;

Θα αντιπαραθέσουν κάποιοι την δυσανάλογα μεγαλύτερη στρατηγική αξία της Τουρκίας και του Ισραήλ, το ισραηλινό λόμπι στη Δύση, κλπ… Οι δικαιολογίες αυτές είναι μεν χρήσιμες έως ένα σημείο αλλά δεν είναι επαρκείς. Ενα θα αναφέρουμε: Η Σούδα έχει αξιολογηθεί στο εσωτερικό των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ ως η διαχρονικά νούμερο ένα από άποψη στρατηγικής αξίας βάση στον κόσμο – και η αξία της συνεχώς αυξάνεται. Εκείνο που ίσως εξηγεί περισσόττερα είναι η ανικανότητα της ελληνικής ηγεσίας η οποία επίσης ανέκαθεν εξέτρεφε Εφιάλτες που συστηματικά ξεπούλησαν τα συμφέροντα της χώρας…

Το χρέος των υγιών και πατριωτικών δυνάμεων.

Το δεδομένο αυτό όμως δεν δικαιολογεί την μοιρολατρία στην πλειοψηφία της ελληνικής πολιτικής και διπλωματικής ηγεσίας που διαθέτει επίσης πάμπολλους ικανούς και πατριώτες. Πρωταρχικό καθήκον βέβαια η απομόνωση τόσο των ανίκανων όσο και των Εφιαλτών – είναι άλλωστε γνωστοί ευρέως μαζί με τις οικογενειακές τους σχέσεις και τις υπόγειες διασυνδέσεις τους… Ας μην προσποιούνται άγνοια ορισμένοι… Και επειδή ανήκουν σε όλες τα κόμματα και παρατάξεις θα πρέπει να απομονωθούν με ευρεία συνεννόηση.

Δεύτερο καθήκον, η εξέταση επιπλέον τρόπων απεγκλωβισμού της χώρας από τις επιβλαβείς συνέπειες της μονόπλευρης προσκόλλησης στο δυτικό άρμα. Φυσικά δεν τίθεται θέμα συνολικού αναπροσανατολισμού της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Αλλά από το 1974 και έπειτα σύσσωμη η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης ή ιδεολογικής χροιάς (με τις εξαιρέσεις των «Εφιαλτών») συμφωνεί ότι υπάρχει σαφέστατη ανάγκη δημιουργίας ασφαλιστικών δικλείδων που να εξασφαλίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και να προωθούν την γεωστρατηγική της αξία και τελικά να την προφυλάσσουν κατά το δυνατόν από τις παρενέργειες των αποφάσεων Ουάσιγκτον και Βρυξελλών. Τούτο δεν είναι καθόλου εύκολο εν μέσω της χρεοκοπίας της χώρας και των δανειακών συμβάσεων… Ομως ας θυμηθούμε ότι μόλις 10 χρόνια μετά την επιβολή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ – 1898) η Ελλάδα υπό τον Βενιζέλο ξεκίνησε τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους… (Σε παρένθεση να πούμε ότι ο ΔΟΕ έφυγε οριστικά από τη χώρα 1977 και οι ανίκανοι και εφιάλτες μέσα σε 10-12 χρόνια είχαν και πάλι οδηγήσει τη χώρα στα πρόθυρα χρεοκοπίας….)

Μια μετρίου σχετικά μεγέθους κίνηση (άνοιγμα προς την Κίνα με το λιμάνι του Πειραιά) επέφερε τεράστια οφέλη. Οχι τόσο οικονομικά – τα οποία είναι ουδόλως ευκαταφρόνητα – αλλά πολιτικά, επειδή η Κίνα επέβαλλε στη Γερμανία την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, γεγονός ανεκτίμητης σημασίας στην συγκεκριμένη στιγμή… Μια ανάλογη απλή κίνηση στον κατάλληλο χρόνο με την παράδοση (του συνόλου ή τμήματος) των ελληνικών σιδηροδρόμων και του λιμανιού της Θεσσαλονίκης (ή/και της Αλεξανδρούπολης) σε ρωσικά συμφέροντα θα θέσει ταφόπλακα στις διεκδικήσεις της Τουρκίας στη Θράκη και το Αιγαίο. Επιπλέον – με την τουρκική επιρροή προς δυσμάς κομμένη και την περαιτέρω ανάπτυξη των λιμανιών Μακεδονίας και Θράκης – Σκόπια, Αλβανία και μεγάλο μέρος των βορείων Βαλκανίων θα καθίσταντο ουσιαστικά ελληνικοί δορυφόροι. Χαίρομαι ιδιαίτερα καθώς πληροφορούμαι τις τελευταίες εβδομάδες ότι μια παρόμοια πρωτοβουλία επιχειρείται να δρομολογηθεί και να προχωρήσει. Εύχομαι να υπάρχουν οι κατάλληλες προβλέψεις για να αποκρουσθούν οι βέβαιες προσπάθειες υπονόμευσης.

Ανάλογα ισχύουν και για την συμμαχία μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, με την υποσημείωση ότι χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα τίποτε δεν πρέπει να δίδεται και τίποτε να θεωρείται δεδομένο. Και μέχρι στιγμής δεν έχουν φανεί παρά ελάχιστα ανταλλάγματα… Αλλά αυτή η τριαδική συμμαχία έχει τις ιδιομορφίες της και αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο. 

Κριμαία: Ο «γόρδιος δεσμός» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Στην προοπτική ελληνορωσικής συνεργασίας η ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσία έχει δημιουργήσει μια κάποια «αγκύλωση» στην ελληνική διπλωματία, καθώς δημιουργήθηκε ο φόβος της αναλογίας με το Κυπριακό. Η πλειοψηφία της, πάντοτε «φοβικής ελληνικής διπλωματίας, ταράχτηκε από την πιθανότητα να χαραχτούν σε διεθνή fora αναλογίες μεταξύ της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και της ρωσικής «προσάρτησης» της Κριμαίας. Δεν αμφισβητούμε ότι η δυτική προπαγάνδα είναι δυνατόν να εκμεταλλευθεί τα πάντα εφόσον θελήσει να ποδηγετήσει την Ελλάδα και να την φέρει στο «μαντρί». Αλλά τα ασύστολα ψεύδη της δυτικής προπαγάνδας δεν είναι δυνατόν να κρύψουν την ιστορική αλήθεια: 

1) Η Κριμαία ήταν ρωσικό έδαφος από την εποχή της Αικατερίνης της Μεγάλης. 

2) Παραχωρήθηκε στην Ουκρανία, στα πλαίσια της Σοβιετικής Ενωσης, ως δώρο από τον Νικήτα Χρουστσώφ το 1952 – ενώ ποτέ στην σύγχρονη εποχή δεν τέθηκε ζήτημα για το γεγονός ότι αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του ρωσικού αμυντικού συστήματος και ποτέ δεν αμφισβητήθηκε το δικαίωμα της Ρωσίας να διατηρεί εκεί την νότια έδρα του πολεμικού της ναυτικού. 3) 

Το σπουδαιότερο, με σειρά δημοψηφισμάτων ο λαός της Κριμαίας από το 1990 έως πρόσφατα είχε συντριπτικά ταχθεί είτε υπέρ της ανεξαρτησίας είτε υπέρ της ένωσης με τη Ρωσία. Τις αλήθειες αυτές τις επισήμαναν πολλοί σοφοί της Δύσης «εις ώτα μη ακουόντων»…

Επιπλέον, ποτέ δεν επιβλήθηκε σοβαρό διεθνές «εμπάργκο» στην Τουρκία για την εισβολή στην Κύπρο: Το εμπάργκο αμερικανικών όπλων που χάρη στην ελληνοαμερικανική ομογένεια επιβλήθηκε από το Κογκρέσο κράτησε λίγα μόλις χρόνια και συνάντησε ισχυρότατες αντιδράσεις από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εν μέσω Ψυχρού Πολέμου (και εάν δεν απατώμαι παραβιάστηκε από άλλες δυτικές χώρες). Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέει κανείς αυτό το εμπάργκο με την τεράστια κίνηση σταδιακού διεθνούς αποκλεισμού που επιχειρεί η Δύση τώρα απέναντι στη Ρωσία. Εχουμε βέβαια σχολιάσει ότι ένας τέτοιος αποκλεισμός είναι καταδικασμένος σε αποτυχία στην σημερινή αλληλοσυνδεμένη παγκόσμια οικονομία. Και η αντι-συσπείρωση (BRICS και συνοδοιπόροι) που ευφυώς και έγκαιρα δημιουργήθηκε υπό την ηγεσία του Βλαντιμίρ Πούτιν μηδενίζει τα αποτελέσματα του όποιου αποκλεισμού.

Κάποιος επιτέλους στους κύκλους της ελληνικής διπλωματίας ας πάρει ένα σπαθί και ας κόψει αυτόν τον γόρδιο δεσμό της Κριμαίας… Οταν η Γερμανία βάζει τους νεο-ναζί να ρίξουν τη νόμιμη κυβέρνηση του Κιέβου, η Ελλάδα θα φοβάται μήπως παρεξηγηθεί εάν δεν σπεύσει να συνδράμει την «συμμαχική» επιθετικότητα; Η τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου πολύ λίγες ποιοτικές ομοιότητες έχει με την Κριμαία. Ας τεθούν επιτέλους τα πράγματα στο σωστό πλαίσιο που υποδεικνύει ότι στην περίπτωση της Ουκρανίας (όπως και στην περίπτωση της Γεωργίας το 2008 αλλά και της Συρίας πρόσφατα) ο επιτιθέμενος ήταν η Δύση επειδή παραβίαζε στοιχειώδη και αυτονόητα συμφέροντα ασφαλείας της Ρωσίας.

Η Δύση αθέτησε την υπόσχεσή της το 1991 με το τέλος του «Ανατολικού Μπλόκ» να μην επεκτείνει το ΝΑΤΟ ανατολικά. Η Δύση εποφθαλμιώντας τον αμύθητο πλούτο του ρωσικού υπεδάφους μεταχειρίστηκε τη Ρωσία υποτιμητικά και ως «ηττημένη» που έπρεπε να υποταγεί. Η Δύση αποφάσισε να εγκαταστήσει πυραυλικά συστήματα στα σύνορα της Ρωσίας και με το ζόρι έκανε κάποιο συμβιβασμό. Τέλος η Δύση (οι αιωνίως αδέξιοι Γερμανοί ενεργώντας ως υποχείρια των ΗΠΑ) έβαλαν τους ναζιστές να ανατρέψουν τον φιλορώσο εκλεγμένο πρόεδρο της Ουκρανίας Γιανουκόβιτς. Αλλά όταν βάζεις ναζιστές να ανατρέψουν δημοκρατικά εκλεγμένους πολιτικούς δεν δικαιούσαι να μιλάς για δημοκρατία… Εξαιτίας αυτών των απρόκλητων και χοντροκομμένων παραβιάσεων όπως και εξαιτίας της βουλιμίας των δυτικών πλουτοκρατών να αρπάξουν (και με χρηματοπιστωτικά κόλπα και με μονόπλευρες «επενδύσεις») τον πλούτο της Ρωσίας και του υπόλοιπου κόσμου – Η ΔΥΣΗ ΕΧΕΙ ΑΠΩΛΕΣΕΙ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ. Είναι ο επιτιθέμενος και δεν δικαιούται να επικαλείται το «Διεθνές Δίκαιο» σε καμία περίπτωση.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να αρχίσει η Ελλάδα τις επίσημες ανακοινώσεις υπέρ των ρωσικών θέσεων. Η Ρωσία κατανοεί άριστα τη θέση της Ελλάδας στη Δύση και δεν περιμένει υπερβολές. Αλλά η απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος με τόσους ξεδιάντροπους τρόπους δίνει σαφώς δικαιώματα στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες – και όλες τις φωνές αντίστασης του κόσμου – να διαμαρτυρηθούν για την κατάφωρη δυτική επιθετικότητα και την ασυγκράτητη απληστία των ανεξέλεγκτων πλέον δυτικών χρηματοπιστωτικών κέντρων. Και η αταλάντευτη παραμονή της Ελλάδας στο δυτικό στρατόπεδο σε καμία περίπτωση δεν απαγορεύει την προστασία των συμφερόντων της χώρας με τη δράση μιας μη-φοβικής διπλωματίας προς τη δημιουργία «ασφαλιστικών δικλείδων»: 

1) Η Ελλάδα είναι σε ιδανική θέση να συμβάλλει ως διαμεσολαβητής στην εκτόνωση της κρίσης (φαίνεται ότι έγινε μια τέτοια προσπάθεια από την ελληνική διπλωματία παρά τις δονκιχωτικές εμφανίσεις του κ.Βενιζέλου στο Κίεβο). 

2) Η Ελλάδα έχει ηθικό και ίσως και νομικό δικαίωμα να εξαιρεθεί των κυρώσεων – ευρισκόμενη εν μέσω χρεοκοπίας. 

3) Οπως έγινε με την παραχώρηση του λιμανιού του Πειραιά προς κινεζικά συμφέροντα, μπορούν να δοθούν ο ΟΣΕ και λιμάνι ή λιμένες της Β.Ελλάδας σε ρωσικά συμφέροντα. 

4) Μπορούν να επεκταθούν οι υπάρχουσες λιμενικές διευκολύνσεις προς το ρωσικό πολεμικό ναυτικό στο επίπεδο των δεκαετιών 1970-80. 

5) Τέλος, κατά το πρότυπο του Ισραήλ, μπορούν να πωληθούν μερίδια των θαλασσίων οικοπέδων που τώρα βγαίνουν προς δημοπράτηση σε ρωσικά συμφέροντα. Οταν ο αμερικανικός κολοσσός EXXONMOBIL, εν μέσω της ουκρανικής ανάφλεξης, εξακολουθεί τη συνεργασία της με την ROSNEFT σε τεράστιο κοίτασμα του αρκτικού κυκλου, εμείς θα καταστρέψουμε την οικονομία μας για χάρη των πλουτοκρατών των δυτικών χρηματοπιστωτικών κέντρων;

Οι κινήσεις αυτές δεν είναι μόνο εξυπηρετικές των ελληνικών συμφερόντων αλλά είναι και ενδεικτικές μιας Ελλάδας που πάντοτε, σε όλες τις πολεμικές αναμετρήσεις, βρισκόταν στην πλευρά του Ηθικού και του Δικαίου – και δεν έχει λόγο να στηρίζει μια Δύση που δρά απολύτως άδικα και ανήθικα στη τωρινή σύγκρουση. Και ανταποδοτικές προς μια Ρωσία που στάθηκε, τουλάχιστον στο Κυπριακό τα τελευταία 40-50 χρόνια, αναντικατάστατος σύμμαχος.

Ελληνες γρηγορείτε… Αφυπνισθείτε και εμπνευσθείτε. Οι κρίσεις φέρνουν πάντοτε ευκαιρίες και ο Ελληνισμός που πάντοτε ήταν σε ιδιωτικό επίπεδο ταχύτατος στην εκμετάλλευση των ευκαιριών αυτών (υπέρτατο παράδειγμα η διάσπαση του αποκλεισμού της Μασσαλίας από ελληνικά πλοία που έφερε τεράστια πλούτη και διευκόλυνε την Επανάσταση του 1821), ας τις εκμεταλλευθεί και σε δημόσιο επίπεδο επιτέλους… Τα απανωτά λάθη της Τουρκίας (που με πρόεδρο Ερντογάν και πρωθυπουργό πιθανόν τον Νταβούτογλου οδεύει προς «νεο-οθωμανικό διαμελισμό») μας ευνοούν… 

Οταν όλοι ενδιαφέρονται για τα συμφέροντά τους, εμείς θα εξακολουθούμε να παίζουμε τις μωρές παρθένες της διεθνούς διπλωματίας;

 http://mignatiou.com/2014/08/i-sigkrousi-disis-rosias-ke-i-ellada/

Κατάληξη μίας νέου είδους παγκόσμιας σύγκρουσης

Του Νίκου Σταματάκη

Είναι πολλές φορές χρήσιμο να αποστασιοποιείται ο αναλυτής από τον καταιγισμό των καθημερινών εξελίξεων και να θεωρεί τα πράγματα από κάποια απόσταση, περίπου ως ο ιστορικός του μέλλοντος.  Με μια τέτοια προοπτική θα προσπαθήσουμε να δούμε την νέα παγκόσμια σύγκρουση που άρχισε με πόλεμο κυρώσεων μεταξύ της Δύσης και της Ρωσίας.  Θα επιχειρήσουμε μια σύντομη ανάλυση των γενεσιουργών αιτίων και της φύσεώς της, όσο και των πιθανών σεναρίων κατάληξής της, πιθανότερο από τα οποία είναι η σύναψη μιας συμφωνίας που θα επικυρώνει μια νέα ισσοροπία.

Καταρχήν, ας παρατηρήσουμε ότι η σύγκρουση αυτή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί νέος «Ψυχρός Πόλεμος».  Ηδη οι πρώτες θερμές συρράξεις έχουν ξεσπάσει σε πολλά σημεία και ιδιαίτερα στην Ουκρανία όπου οι δύο αντίπαλες δυνάμεις συγκρούονται εν θερμώ – αλλά υπό το προκάλυμμα είτε «τρίτων», είτε κυρίως παραστρατιωτικών δυνάμεων.  Ταυτόχρονα είναι ολοφάνερο ότι η τεράστια οικονομικο-κοινωνική διαδικτύωση και αλληλεξάρτηση  των χωρών στο σύγχρονο κόσμο καθιστά την μετεξέλιξη των συρράξεων σε γενικευμένο «Θερμό» πόλεμο ιδιαίτερα οδυνηρή και την επιβολή οικονομικών κυρώσεων αδιέξοδη όπως όλοι καθημερινά βλέπουμε. Ακόμα περισσότερο, η ανύψωση «Τειχών», στο πρότυπο του Τείχους του Βερολίνου ή ακόμα του «Σιδηρού Παραπετάσματος»  φαντάζει παρωχημένη πρακτική.

H τωρινή παγκόσμια σύγκρουση αποτελείται  - προς το παρόν τουλάχιστον – από μικρότερες «συγκρούσεις χαμηλής έντασης» όπως είναι ολοφάνερο τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Μέση Ανατολή. Κανείς από τους αντιπάλους – και τούτο είναι ιδιαίτερα φανερό στις προσεκτικές κινήσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν – δεν θέλει να φανεί ότι  έκανε το πρώτο βήμα προς μια ανοιχτή γενικευμένη σύρραξη.  Ωστόσο οι απειλές περί θερμού πολέμου από την πλευρά των σκληροπυρηνικών της Δύσης δημιουργούν την πιθανότητα για κάτι τέτοιο.

ΟΙ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΑΝΕΡΧΟΜΕΝΕΣ

Πρόκειται επίσης για αντιπαράθεση συνασπισμού κυρίως των προηγμένων χωρών της Δύσης εναντίον των ανερχόμενων οικονομιών – είτε αυτές λέγονται «BRICS» (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική), είτε επεκτείνονται στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (ο οποίος σημειωτέον περιλαμβάνει στον ευρύτερο κύκλο του χώρες της Κεντρικής Ασίας αλλά και το Πακιστάν – και ακόμα και την Τουρκία ως παρατηρητή!) είτε υπό άλλες στενότερες αμυντικές συμμαχίες (π.χ. Ευρασιατική Ενωση).  Οι  «ανερχόμενες» δυνάμεις αμφισβητούν τους «κατεστημένους» – κυρίως οικονομικούς – θεσμούς που ελέγχονται από τη Δύση.

Πώς δημιουργήθηκε και συνεχίζεται η αμφισβήτηση αυτή; Κυρίως με την αμφισβήτηση του δολαρίου ως αποθεματικού νομίσματος.  Ο πρώτος «τολμήσας» ήταν ο Σαντάμ Χουσείν που εξεδήλωσε την πρόθεση να χρησιμοποιήσει το ευρώ για τις πληρωμές των πετρελαϊκών εξαγωγών του Ιράκ.  Οι ΗΠΑ κατασκεύασαν χωρίς καμία καθυστέρηση σειρά προφάσεων και αφορμών για την εξόντωσή του… Επειδή βέβαια ούτε η κατοχή και χρήση χημικών όπλων τις ενόχλησαν ιδιαίτερα στο παρελθόν (οι ίδιες τα καταχράστηκαν ευρέως στο Βιετνάμ) αλλά ούτε και τα αυταρχικά και δικτατορικά καθεστώτα – έχουν άλλωστε ανεβάσει στην εξουσία και υποστηρίξει πλήθος δικτάτορες και αυταρχικούς ηγεμόνες…  Το δολάριο ήταν και εξακολουθεί και σήμερα να είναι πρωταρχική τους μέριμνα.  Οι πιο ουσιαστικές αμφισβητήσεις του δολαρίου ξεκίνησαν σχετικά πρόσφατα με πρωτοβουλία της Ρωσίας και της Κίνας, αλλά γρήγορα όλες οι προαναφερθείσες χώρες έβαλαν το λιθαράκι τους, με κατάληξη την πρόσφατη συμφωνία των χωρών BRICS να δημιουργήσουν ένα δικό τους «Διεθνές Νομισματικό Ταμείο».  Αυτή  ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε την αμερικανική αντίδραση…  Η έκπληξη πάντως προήλθε και από τις ενδο-δυτικές «παρασπονδίες»,όπως οι φωνές στη Γαλλία που καλούσαν σε αποχώρηση από το σσύστημα του δολαρίου μετά το βαρύ πρόστιμο των ΗΠΑ στην γαλλική τράπεζα ΒΝΡ – αλλά και την Γερμανία που διέταξε πρόσφατα τον επαναπατρισμό από τη Ν.Υόρκη σχεδόν του συνόλου των γερμανικών αποθεμάτων χρυσού…

Με τα δεδομένα αυτά η ηγετική ελίτ των ΗΠΑ, κινούμενη στην συνήθη «μονοκρατορική» της λογική,  δεν είχε πολλές επιλογές: Το αμερικανικό δημόσιο χρέος πλησιάζει, εάν δεν ξεπερνά ήδη, σε ποσοστιαία αναλογία το χρέος της Ελλάδας (προ της χρεοκοπίας) και το βασικό στοιχείο που διασώζει την χώρα από την κατάρρευση είναι η θέση του δολαρίου ως «αποθεματικού νομίσματος», που επιτρέπει το συνεχές τύπωμα χρήματος.  Ετσι, οι ΗΠΑ αγοράζουν χρόνο ελπίζοντας ότι: 1) Mε την ανακάλυψη και εξόρυξη τεράστιων ποσοτήτων πετρελαίου και φυσικού αερίου που ήδη οδηγούν την χώρα στη πρώτη θέση παραγωγού υδρογονανθράκων παγκοσμίως, σύντομα πάνω και από τη Σαουδική Αραβία ή/και 2) Με μία ή περισσότερες τεχνολογικές επαναστάσεις, που ήδη διακρίνονται στον ορίζοντα, το αμερικανικό εθνικό προϊόν θα αναπτυχθεί τόσο ραγδαία που να καθιστά το τεράστιο δημόσιο χρέος διαχειρίσιμο.  Οι ΗΠΑ είχαν ξαναβρεθεί σε παρόμοια θέση στο τέλος του Β’Παγκοσμίου Πολέμου και κατάφεραν να την ξεπεράσουν με μια ξέφρενη οικονομική ανάπτυξη αλλά και με τη βοήθεια του πληθωρισμού και του δολαρίου…

Σε καμμία περίπτωση η αμερικανική ελίτ δεν είναι διατεθιμένη να παραδώσει αμαχητί το πλεονέκτημα του δολαρίου.  Τα προεόρτια της «μάχης» αυτής ζούμε τον τελευταίο καιρό. Η πλέον αδίστακτη μερίδα της αμερικανικής ελίτ φέρεται να επιδιώκει πόλεμο ΤΩΡΑ:  TΩΡΑ που οι αντίπαλοί της είναι σχετικώς αδύναμοι στρατιωτικά, ΤΩΡΑ που ο πόλεμος θα φέρει, όπως γίνεται πάντα, τεράστια οικονομική ώθηση, ΤΩΡΑ έτσι ώστε η πιθανή νίκη των ΗΠΑ να οδηγήσει (με τον ένα τρόπο ή τον άλλο) σε διαγραφή των τεράστιων ποσών «χρεογράφων»  (αμερικανικών ομολόγων του δημοσίου) που κρατούν στα χέρια τους η Κίνα, η Ρωσία και ακόμα η Ιαπωνία και οι λοιπές χώρες του κόσμου – φυσικά και οι ευρωπαϊκές…

ΕΛΛΕΙΨΗ ΗΘΙΚΟΥ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΟΣ: Ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΕΧΕΙ ΘΑΜΠΩΣΕΙ…

Λόγω του καθαρά ωφελιμιστικού χαρακτήρα των δυτικών επιδιώξεων, η σύγκρουση αυτή διαφέρει καθαρά από τις παλαιότερες. Ολες οι μάσκες περί «ηθικών» και «δικαίων» που θα κληθεί ο μέσος πολίτης της Δύσης να προασπίσει έχουν πέσει.  Πρόκειται καθαρά για τον αγώνα της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος» (για να δανειστώ την αγαπημένη έκφραση του Δ.Κωνσταντακόπουλου – χωρίς να είμαι απολύτως βέβαιος για την πατρότητά της) να υπερασπισθεί τα οικονομικά συμφέροντά της και σε δεύτερη φάση να επιβάλλει τη θέλησή της παγκοσμίως.  Η Αμερική στη σύγκρουση αυτή δεν είναι ο Φάρος της Ελευθερίας που αντιμάχεται τον Ναζισμό ή τον Κομμουνισμό…  Εχει επομένως απωλέσει το ηθικό πλεονέκτημα και τα φώτα του Φάρου έχουν τα τελευταία χρόνια θαμπώσει.

Η αμφισβήτηση είναι τρομακτική και προέρχεται και από το εσωτερικό των ΗΠΑ.  Δυνάμεις όπως το TeaParty και φωνές όπως ο RandPaul και ο PaulCraigRoberts στα δεξιά αλλά και ο RalfNader και το κίνημα OccupyWallStreet στα αριστερά (ανάμεσα σε πολλές άλλες προσωπικότητες και κοινωνικές ομάδες που έχουν βρει σημαντική διέξοδο διαμαρτυρίας στο διαδίκτυο) οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια την μοναδική υπερδύναμη σε βαθειά εσωτερική και διεθνή κρίση.  Οι πρόεδροί της Υπερδύναμης αλλά και το Κογκρέσο έχουν καταστεί μαριονέτες καθαρά οικονομικών συμφερόντων που επιβάλλουν με ουσιαστικό αυταρχισμό τη θέλησή τους εντός και εκτός των συνόρων των ΗΠΑ.  Η αμερικανική μεσαία τάξη βρίσκεται στα πρόθυρα της εξαφάνισης, η τρομερή αμερικανική βιομηχανία έχει είτε χάσει την δύναμή της και έχει μεταναστεύσει (κυρίως στην Κίνα) και η φτώχεια γνωρίζει πρωτοφανή εξάπλωση..

Μέσα στη κρίσιμη αυτή κατάσταση η οικονομική άρχουσα ελίτ των ΗΠΑ ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για την υπεράσπιση των συμφερόντων της και την εξάπλωσή της παγκοσμίως.  Από την εποχή του Γκορμπατσόφ εποφθαλμιά τα αμύθητα πλούτη του ρωσικού υπεδάφους, αλλά ο Βλαντιμίρ Πούτιν, δρώντας ωφελιμιστικά αλλά και πατριωτικά, πετσόκοψε τις αμερικανικές ορέξεις και κατέστη εχθρός.  Ταυτόχρονα απέκτησε το «ηθικό πλεονέκτημα» στη σύγκρουση με τη Δύση και χαίρει πρωτοφανούς αποδοχής στη χώρα του. Το ηθικό αυτό πλεονέκτημα, κυρίως με πρωτοβουλία του Πούτιν, επεκτάθηκε διεθνώς με την δημιουργία αντισυσπείρωσης, όπως προαναφέραμε, καθώς οι ανερχόμενες δυνάμεις βλέπουν την άπληστη οικονομική ελίτ της Δύσης να προετοιμάζεται να αρπάξει  – κυρίως με τη χρήση του νομισματοπιστωτικού συστήματος που ελέγχει απόλυτα – τον παγκόσμιο πλούτο και τελικά να κυριαρχήσει παγκοσμίως.

Το ηθικό πλεονέκτημα η Δύση το έχασε κυρίως από μόνη της.  Πόσους πολέμους μπορεί να κατασκευάσει κανείς χρησιμοποιώντας διάτρητες δικαιολογίες και ψευδείς προφάσεις χωρίς να δημιουργήσει ευρεία διεθνή αγανάκτηση και αντισυσπείρωση;  Στην εποχή του διαδικτύου η αλήθεια – ειδικά για την κατάρριψη του Μαλαισιανού Μπόινγκ της πτήσης ΜΗ-17 – βγαίνει σχετικά εύκολα στην επιφάνεια.  Το ότι επίσημα ευρωπαϊκά όργανα σπεύδουν να υιοθετήσουν τα ασύστολα ψεύδη της αμερικανικής προπαγάνδας χωρίς στοιχεία (και μάλιστα προτού ολοκληρωθεί ούτε καν η προκαταρκτική επίσημη έρευνα για την πτώση του αεροσκάφους!) αποδεικνύει του λόγου το αληθές και επιτείνει την έλλειψη «ηθικού πλεονεκτήματος».

Η περίπτωση Σνόουντεν – στον οποίο η Ρωσία παραχώρησε πρόσφατα άδεια παραμονής επ’αόριστον – επιβεβαιώνει όλες τις παραπάνω παρατηρήσεις και ειδικά την απώλεια του «ηθικού πλεονεκτήματος» που συνήθως είχαν οι ΗΠΑ και η Δύση τόσο στο εσωτερικό των χωρών τους όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο.  Η περίπτωση Σνόουντεν φέρνει επίσης στην επιφάνεια την έλλειψη συνοχής στο δυτικό στρατόπεδο καθώς αποκαλύφθηκε η κατασκοπεία της γερμανικής ηγεσίας από τις αμειρικανικές υπηρεσίες πληροφοριών.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ

Τελικά την ιστορία την γράφουν οι ηγετικές μορφές που έχουν τη δύναμη να ξεπερνούν αντίρροπες κοινωνικο-οικονομικές δυνάμεις ή αντίθετα να εκμεταλλεύονται και να πολλαπλασιάζουν προς όφελός τους τις δυνάμεις αυτές. Στο δυτικό στρατόπεδο έχουμε μια σειρά μετρίων έως ανεπαρκών αμερικανών προέδρων και ευρωπαίων ηγετών πλήρως εξαρτημένων από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και αδύναμων να εμπνεύσουν έστω και το παραμικρό «όραμα» στους λαούς τους.  Οι τελευταίοι μεγάλοι ηγέτες στη Δύση (Ρήγκαν και Θάτσερ) θεωρούσαν αυτονόητη την ανάληψη «ρίσκου» και αδιαφορούσαν για τις δημοσκοπήσεις. Επιπλέον είχαν το κορυφαίο χαρακτηριστικό κάθε ηγέτη, την έμπνευση οράματος προς το λαό, χάρη στην οποία αποκτούσαν με ευκολία και το «ηθικό πλεονέκτημα» σε κάθε δεδομένη στιγμή.  Σήμερα της Δύσης ηγείται ο αδρανής, εσωστρεφής, διχαστικός και γενικά αναποφάσιστος πρόεδρος Ομπάμα….

Απέναντι στην αναιμική και προβληματική δυτική ηγεσία υπάρχει μια λαμπερή ηγετική μορφή, ο Βλαντιμίρ Πούτιν.  Ο ηγέτης αυτός, προφανώς αντιλαμβανόμενος έγκαιρα τα όρια της ισχύος του στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, έχει καταφέρει να συσπειρώσει γύρω του τους ηγέτες της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας, της Νότιας Αφρικής, της Αργεντινής αλλά και αρκετών άλλων μικρότερων χωρών. Είναι απίστευτη η ταχύτητα των ελιγμών του μόλις τις τελευταίες δύο μέρες όπου έφερε κοντά του το Ιράν και την Αίγυπτο, αλλά έκανε άνοιγμα και στην Τουρκία,  και με τον τρόπο αυτό αποκάλυψε την γύμνια της δυτικής πολιτικής. Ο Ταγίπ Ερντογάν μάλιστα, μέσα στον σχιζοφρενικό ρητορικό του οίστρο έφτασε πριν λίγο καιρό να ζητήσει ένταξη της Τουρκίας στην Ευρασιατική Ενωση! (Ρωσία, Λευκορωσία, Καζακστάν και σύντομα Αρμενία, Κιργιστάν και Τατζικιστάν).

Οι περισσότερες χώρες που τώρα αντιπαρατίθενται στη Δύση χαρακτηρίζονται από συνθήκες ανάλογες με την Ρωσία του Πούτιν (συγκεντρωτικά πολιτικά συστήματα και χαλαρές δημοκρατικές δομές, ολιγαρχίες, κλπ.) και μάλιστα υποστηρίχθηκε πρόσφατα ότι οι ηγέτες των χωρών αυτών μοιάζουν στον Πούτιν ακόμα και ως προσωπικότητες!!  Ο κινέζος πρόεδρος μάλιστα το διαπίστωσε ευθαρσώς σε δημόσιες δηλώσεις του!! Ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης μπορεί πανεύκολα να διαπιστώσει με μια σύντομη ματιά στο διαδίκτυο το μέγεθος της ηγετικής φυσιογνωμίας του Βλαντιμίρ Πούτιν, την διεθνή ακτινοβολία του και τα δεδομένα της αντισυσπείρωσης που βασικά ο ίδιος καθοδηγεί.

ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Σε τακτικό επίπεδο και μόνο η ηγετική μορφή του Βλαντιμίρ Πούτιν έχει ήδη βάλει τα θεμέλια για την απώθηση των επεκτατικών σχεδίων της Δύσης με την κατά κράτος επικράτηση της διπλωματίας του στη Συρία και με την συσπείρωση γύρω του όλο και περισσότερων ηγετών και χωρών.

Τολμούμε να προβλέψουμε ότι η αντισυσπείρωση των δυνάμεων αυτών βασίζεται σε ισχυρό υπόβαθρο και ακόμη ισχυρότερα κίνητρα και έχει έτσι τις προϋποθέσεις να συνεχιστεί και να επαυξηθεί και τελικά να αποτρέψει τις δυτικές επιδιώξεις τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα.  Οι χώρες αυτές (BRICS και συνοδοιπόροι): 1) Ελέγχουν τεράστιες εκτάσεις (χερσαίες και θαλάσσιες) και τεράστιο μέρος των πρώτων υλών της Γής.  2) Εχουν στα χέρια πολύ σημαντικό κομμάτι της παγκόσμιας παραγωγής που (σε συνεργασία μεταξύ τους) τις καθιστά αυτάρκεις.  3) Μπορεί καμμία χώρα από μόνη της να μην μπορεί να αντιπαρατεθεί στρατιωτικά στις ΗΠΑ αλλά η συνεργασία τους καθιστά την αμερικανική στρατιωτική ισχύ αδύναμη να επιβάλλει την θέλησή της.  Η Ρωσία από μόνη της διαθέτει συμβατική αμυντική τεχνολογία ιδιαίτερα αποτρεπτική. 4) Εχουν όπως αναλύσαμε το ηθικό πλεονέκτημα με το μέρος τους και το δίκαιο του αγώνα τους αναπαράγεται από ισχυρές φωνές στο εσωτερικό των χωρών της Δύσης.  5) Το σπουδαιότερο, διαθέτουν ηγεσία αποφασιστική που δεν πολυδεσμεύεται από δημοκρατικές διαδικασίες και όργανα και επομένως μπορεί να είναι ευέλικτη και να λαβαίνει γρήγορες αποφάσεις…

Αλλά οι δυνατότητες των δυνάμεων που στέκονται απέναντι στην Δύση ωχριά, ως παράγων αποτροπής, μπροστά στον όλεθρο μιας πιθανής πυρηνικής καταστροφής.  Η Ρωσία εξακολουθεί να παραμένει ικανή να επιφέρει ένα τέτοιο πυρηνικό όλεθρο και το γεγονός αυτό από μόνο του είναι πολύ πιθανό να δρομολογήσει μια διπλωματική διαδικασία προς μια νέα ισορροπία δυνάμεων.  Οι σοφοί γέροντες και  «γκουρού» της αμερικανικής διπλωματίας (Κίσινγκερ και Μπρεζίνσσκι) έχουν ήδη δείξει το δρόμο υποδεικνύοντας την φιλανδοποίηση της Ουκρανίας και την επίτευξη ισορροπίας με την συμφωνία μη συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ.  Η Ρωσία δεν δέχτηκε και δεν επρόκειτο να δεχτεί ανοιχτές απειλές των άμεσων συμφερόντων της (βλέπε Γεωργία αλλά και Συρία) και τούτο πρέπει να γίνει σεβαστό, εφόσον η Δύση δεν θέλει να προχωρήσει σε θερμή γενικευμένη σύρραξη.

Ευτυχώς, παρά τις άναρθρες κραυγές των πολεμοχαρών, υπάρχουν ακόμα αρκετά ανοιχτά παράθυρα συνεργασίας και ενδείξεις που πείθουν ότι μια τέτοια κατάληξη σε βραχυπρόθεσμη και μεσοπρόθεσμη ισορροπία είναι εφικτή.  Για παράδειγμα, εν μέσω της Ουκρανικής κρίσης παραμένουν ανεπηρέαστες οι σχέσεις της EXXONMOBIL με τη ρωσική Γκαζπρόμ που συνεχίζουν την συμφωνημένη εκμετάλλευση τεράστιου ρωσικού κοιτάσματος.  Το γεγονός αυτό δείχνει τον αλληλένδετο χαρακτήρα της σημερινής παγκόσμιας οικονομίας, αλλά και τη σημασία της Ρωσίας ως προμηθευτή υδρογονανθράκων παγκοσμίως.  Είναι αδιανόητη η απουσία της ως τέτοιου προμηθευτή από την ευρωπαϊκή και παγκόσμια αγορά και θα τίναζε στον αέρα το σύστημα τιμών αλλά και την οικονομική σταθερότητα. Συνεχίζεται επίσης απρόσκοπτα η συνεργασία ΗΠΑ-Ρωσίας στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Κάποιες μάλιστα φωνές πρότειναν πρόσφατα την συνεργασία των δύο χωρών για το ενδεχόμενο απειλής του πλανήτη από κομήτες ή μετεωρίτες!…  Ασφαλώς μια τέτοια εξωτερική απειλή θα εξαφάνιζε τις γήινες συγκρούσεις. Αλλωστε πολλοί αναλυτές και πολιτκοί ηγέτες παγκοσμίως έχουν αναφερθεί στο ενδεχόμενο – που παραμένει ασφαλώς μια μακροπρόθεσμη πιθανότητα.

Βραχυπρόθεσμα πάντως είναι λογικό να αναμένει κανείς εκτόνωση της κρίσηςκυρίως λόγω του υπολογισμού – που πολύ γρήγορα είναι πιθανόν να επικρατήσει στη Δύση – ότι οι συσπειρωμένες περί την Ρωσία αντίπαλες δυνάμεις είναι αδύνατο να αντιμετωπισθούν με στρατιωτικά ή άλλα μέσα και να ηττηθούν. Και ότι ο πυρηνικός όλεθρος δεν είναι αποδεκτός ως λύση…   Οι ρητορικές εξάρσεις του προέδρου Ομπάμα περί «Ρωσίας ως μιας περιφερειακής δύναμης» και «Ρωσίας που δεν παράγει τίποτα» είναι άτοπες και αντιπαραγωγικές και το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα που έχουν είναι να αυξάνουν την δημοτικότητα του Βλαντιμίρ Πούτιν (ήδη στο 87%!) και τη διεθνή ακτινοβολία του.  Ο πρόεδρος Ομπάμα οφείλει πάραυτα να εγκαταλείψει τέτοιες δηλώσεις και να αναθέσει τα ηνία μιας επαναπροσέγγισης σε ικανούς διπλωμάτες που μπορούν να επιτελέσουν θαύματα με μυστικές διαπραγματεύσεις. Στην πιθανολογούμενη εκτόνωση της κρίσης ασφαλώς θα συμβάλλει και ένας κρίσιμος υπολογισμός: οι αντιμαχόμενες παρατάξεις έχουν ένα πολύ υπολογίσιμο κοινό συμφέρον, την καταπολέμηση των εξτρεμιστών του Ισλάμ. Η ανεύθυνη έως τώρα στάση ορισμένων δυτικών ηγετών και μυστικών υπηρεσιών που ενίσχυσαν και εξέθρεψαν την ISIL και ορισμένων ακόμα πιο ριψοκίνδυνων και ανεύθυνων που σκοπεύουν να ενισχύσουν τους ισλαμιστές της Ρωσίας για να αποσταθεροποιήσουν τον Πούτιν, δείχνει ότι θα σταματήσει.  Αλλά περιμένουμε να δούμε σαφείς αποδείξεις και όχι εφήμερα παιχνίδια…

Μεσοπρόθεσμα, το ζητούμενο είναι μια «νέα ισορροπία» που αφενός θα αποτρέψει την θερμή, και ενδεχόμενα πυρηνική σύγκρουση, και από την άλλη θα επιτρέψει την δημιουργία ενός πολυ-πολικού συστήματος.  Δεν είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή η επιδίωξη των οικονομικών ελίτ της Δύσης να απομυζούν τον πλούτο της ανθρωπότητας μέσω ενός αρπακτικού χρηματοπιστωτικού συστήματος.  Η λύση μπορεί να βρεθεί με σταδιακά βήματα που θα επιτρέπουν είτε την δημιουργία παράλληλων χρηματοπιστωτικών μηχανισμών είτε την ανακατανομή της «πίτας», εφόσον αυτό είναι δυνατό, και την ισότιμη συμμετοχή όλων των παγκόσμιων παιχτών στους υπάρχοντες.

Οσο για την ίδια την Αμερική, δεν συμμερίζομαι τις απόψεις ότι βρίσκεται κοντά στην δύση της ισχύος της. Η μεγαλύτερη δύναμη της Αμερικής βρίσκεται ακριβώς στην ικανότητά του ανοιχτού συστήματος της να διορθώνει τα κακώς κείμενα και να αναγεννάται εν είδει Φοίνικος…  Μια δύναμη που αποτυπώθηκε στο Σύνταγμα και του Νόμους της χώρας από τους ίδιους τους Θεμελιωτές του Αμερικανικού Συντάγματος.  Το αμερικανικό ιδανικό είναι η τελειότερη έκφραση του πανανθρώπινου αγώνα για Ελευθερία: Η Αμερική θα πάψει να έχει λόγο ύπαρξης μόνο όταν το ιδανικό αυτό γίνει κτήμα όλων των ανθρώπων του πλανήτη. Το πώς ακριβώς θα λήξει αυτή η διαδικασία αποτελεί φιλοσοφικό και κοινωνιολογικό θέμα ολκής…

Θα σημειώσω μόνο ένα πρόσφατο στατιστικό στοιχείο που υποδηλώνει αυτή ακριβώς την δυναμική:  Φέτος γράφτηκαν στα αμερικανικά πανεπιστήμια 850.000 ξένοι φοιτητές, αριθμός μεγαλύτερος από κάθε άλλη χρονιά…  Και του χρόνου ο αριθμός αυτός αναμένεται να ξεπεράσει το 1.000.000.  Τα πολλά σχόλια περισσεύουν…  Η δύναμη της Αμερικής βρισκόταν και βρίσκεται πάντα στην μεταλαμπάδευση της γνώσης που πλέον και μέσω του διαδικτύου έχει λάβει παγκόσμιες διαστάσεις.  Η γνώση ισοπεδώνει ταξικές και άλλες διακρίσεις.  Η γνώση και μέσω αυτής η εργασία δημιουργεί αμύθητο πλούτο πολλαπλάσιο του πλούτου των πρωτογενών πηγών. Για όσο η Αμερική θα μπορεί να αναπαράγει και να ανανεώνει το αξιοκρατικό της σύστημα θα κυριαρχεί παγκοσμίως. Μια σωστή λύση του μεταναστευτικού προβλήματος θα δώσει αληθινή ώθηση στην κατεύθυνση αυτή.

Είναι οι στρεβλώσεις του αξιοκρατικού αμερικανικού συστήματος που οδήγησαν στην τωρινή θόλωση του Φάρου της Ελευθερίας….  Δεν είναι του παρόντος να αναλυθούν περαιτέρω οι λόγοι.  Είναι όμως γεγονός ότι το αμερικανικό σύστημα έχει τώρα εξελιχθεί από αξιοκρατικό σε πλουτοκρατικό για τους έχοντες και αναξιοκρατικό για τους περισσότερους πολίτες.  Το λαμπρό αυτό σύστημα έχει πλήρως βραχυκυκλωθεί και τη στιγμή αυτή η άρχουσα ελίτ προσπαθεί να εξάγει τα αδιέξοδά του συστήματος διεθνώς.  Πρόβλεψή μου είναι ότι η χοντροκομμένη εξαγωγή των προβλημάτων αυτών θα αποτύχει υπό το βάρος της απώλειας του ηθικού πλεονεκτήματος και υπό την πίεση των αντισυσπειρώσεων που έχουν ήδη δημιουργηθεί.  Εάν η αποτυχία αυτή δεν οδηγήσει σε παγκόσμιο πόλεμο και μάλιστα πυρηνικό – κάτι που κανείς δεν επιθυμεί – τότε θα είναι απαραίτητη για την αναγέννηση του αμερικανικού ιδανικού του και την επανατοποθέτησή του στις σωστές – ορθολογικές και αξιοκρατικές – βάσεις…

Οσο για τη θέση της Ελλάδας μέσα σε αυτο το πλαίσο θα επιδιώξουμε να την αναλύσουμε προσεχώς.

13 Αυγούστου 2014, Νέα Υόρκη

http://mignatiou.com/2014/08/katalixi-mias-neou-idous-pagkosmias-sigkrousis/

Νεο-απομονωτισμός και μεγάλη ενεργειακή μοιρασιά

Του Νίκου Σταματάκη

οι ΗΠΑ σε στρατηγική υποχώρηση στην Ανατολλική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή

Από τις πρωτες κιόλας κινήσεις της κυβέρνησης Ομπάμα όπως και από τις εσωτερικές διεργασίες του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ είναι φανερό ότι η στρατηγική του «νεο-απομωνοτισμού» (neo-isolationism) έχει πλήρως επικρατήσει στην εξωτερική πολιτική της υπερδύναμης. Σε γενικές γραμμές ο προσανατολισμός αυτός σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν εχουν λόγο να επεμβαίνουν στρατιωτικά εφόσον η ασφάλεια τους ως χώρας δεν απειλείται ευθέως, ενώ ορισμένοι υποστηρίζουν ακόμα ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν ούτε την ευθύνη αλλά ούτε και την οικονομκή δυνατότητα να επιβάλουν την παγκόσμια ταξη. 

 Αντίθετα οι ΗΠΑ πρέπει να έχουν ανεξαρτησία στην χάραξη των στρατηγικών τους προτεραιοτήτων με βάση τα στενά τους συμφέροντα και επιδιώξεις. Τα πρώτα αποτελέσματα της κοσμογονικής αυτής αλλαγής είναι φανερά. Τη στιγμή αυτή, για πρώτη φορά εδω και πολλά χρόνια, μόνο μια αρμάδα αεροπλανοφόρου σταθμεύει στον περίγυρο του Περσικού Κόλπου, αντι για δύο ή τρείς. Με τις περικοπές του αμυντικού προϋπολογισμού των ΗΠΑ να υπολογίζονται φέτος σε $600 δις ακόμα και αυτή η περιορισμένη παρουσία απειλείται. 

Και όπως όλοι είδαμε η Γαλλία και άλλες χώρες ανέλαβαν ηγετικό ρόλο στο Μάλι, ενώ σταδιακά αποδυναμώνεται η θεση των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ και αντικαθίσταται από συμμαχίες και στρατηγικές συνεργασίες με σειρά χωρών. Οπως μάλιστα υποστήριξε πρόσφατα μια εξαρετικής σημασιας ανάλυση των Riad Kawhaji και Theodore Karasik «Sequestration and New U.S. Foreign Policy Priorities: Likely Impact on the Middle East» (http://www.inegma.com/?navigation=reports#) οι ΗΠΑ ειναι σε κατάσταση «στρατηγικής υποχώρησης» σε όλη την περιοχή της Μ.Ανατολής. 

Τι πρακτικά αποτελέσματα θα έχει αυτό στις πολλές ανοιχτές και σοβούσες κρίσεις της ευρύτερης περιοχής μας; Καταρχήν στη Συρία θα αποφευχθεί η άμεση κατάρρευση του καθεστώτος Ασαντ προς όφελος μιας ασταθούς ισορροπίας, που θα εξυπηρετεί στρατηγικά το Ισραήλ αλλά και την Ρωσία. Δεύτερο, το ενδεχόμενο ανοιχτής πολεμικής σύρραξης με το Ιράν έχει πλήρως αποκλειστεί και έχει υιοθετηθεί μια στρατηγική ήπιων αλλά και αφανών μεθόδων ελέγχου του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης, οι οποίες και στο παρελθόν σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Εκτιμάται ότι υπάρχουν πολλές εναλλακτικές λύσεις για να εμποδιστεί το Ιράν στην απόκτηση πυρηνικών όπλων. 

Αλλά φαίνεται ότι το δόγμα του «νεο-απομωνοτισμού» και η «στρατηγική υποχώρηση» των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή έχει ιδαίτερη σχέση με την ενέργεια και τους φυσικούς πόρους. Τα τελευταία χρόνια η οικονομική κρίση που μείωσε πολύ τη ζήτηση πετρελαίου στις ΗΠΑ αλλά και νέες τεχνολογικές μέθοδοι που αύξησαν κατακόρυφα την εγχώρια παραγωγή, έχουν επιτρέψει τη δραματική μείωση της εξάρτησης των ΗΠΑ από τις εισαγωγές πετρελαίου στο χαμηλότερο επίπεδο της τελευταίας 25ετίας!! Σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις το 2014 οι ΗΠΑ θα χρειάζεται να εισάγουν μόλις 6 εκατομ. Βαρέλια αργού την ημέρα, ποσότητα συγκριτικά πολύ μικρή…. 

 Στον ορίζοντα διαφαίνεται και η εκτίμηση ότι μέσα στα επόμενα 15-20 χρόνια – και ίσως νωρίτερα – νέες τεχνολογίες (κυρίως τα «κύτταρα υδρογόνου» και πολύ αποτελεσματικές και γρήγορες στη φόρτιση μπαταρίες) θα έχουν αλλάξει πλήρως τον χάρτη στον τομέα της ενέργειας. Επομένως οι ΗΠΑ δεν έχουν σοβαρό λόγο να σπαταλούν τις δυνάμεις τους στη Μ.Ανατολή. Αντί αυτού αναμένεται να προβούν σε σειρά στρατηγικών σχέσεων και διακανονισμών σε όλα τα μέτωπα. 

Εχουν ήδη τεθεί οι βάσεις για μια στρατηγική σχέση ΗΠΑ-Ρωσίας στον τομέα εξόρυξης πετρελαίου: η BP εχει λάβει μερίδιο – μέσω στρατηγικής σχέσης με την Gazprom στην Αρκτική και αντιστοίχως, μόλις προχθές, η Rosneft έλαβε άδεια εξόρυξης πετρελαίου στον Κόλπο του Μεξικού – φαινόμενο που θα ήταν αδιανόητο μόλις πριν λίγα χρόνια. Υπό την ίδια προοπτική είναι ήδη φανερό ότι έχει δρομολογηθεί «μοιρασιά» των νέων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο μεταξύ αμερικανικών, ρωσικών και ευρωπαϊκών εταιριών (με τις ντόπιες ισραηλινές και κάποιες ελληνικές εταιρείες να περιορίζονται σε στρατηγικές συμμαχίες με τις μεγάλες δυνάμεις του χώρου). 

Πολύ πρόσφατα ρωσικές εταιρίες υπέγραψαν συμβόλαια παραγωγής και διανομής αερίου με το Ισραήλ και έχουν προσυμφωνήσει παρόμοια με την Κυπρο. Συζητούν μάλιστα και με το Λιβανο. Τι επιπτώσεις θα έχει η αυτή η «στρατηγική υποχώρηση» των ΗΠΑ στα θέματα που αφορούν την Ελλάδα; Η αλλαγή θα είναι δραματική και γίνεται ήδη φανερή από τον σωστό προσανατολισμό της κυβέρνησης Σαμαρα σε μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Θυμίζουμε στον αναγνώστη τα αλλεπάλληλα ταξίδια των Στουρνάρα και Λαζαρίδη στο Βερολίνο πέρσι το καλοκαίρι όπου αμέσως μετά το σχηματισμό κυβέρνησης όπου συζήτησαν – ανάμεσα σε άλλα – με την κα. Μέρκελ το θέμα της ενέργειας και το έθεσαν σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, υπενθυμίζοντας παράλληλα ότι μικρό ποσοστό αυτού του πλούτου θα εκμηδένιζε το ελληνικό χρέος. Αυτός άλλωστε ήταν ο λόγος που ξαφνικά τον Σεπτέμβριο η κα. Μέρκελ άρχισε να «δακρύζει» για τα βάσανα του ελληνικού λαού. Επεται σε σύντομο χρόνο το ταξίδι Σαμαρά στην Μόσχα που υπ’αρχουν ενδειξεις ότι θα στεφθεί από αξιοσημείωτη επιτυχία. Είναι δεδομένη η σιωπηρή στήριξη των Γερμανών σε μια ρωσική ανάμιξη στα ενεργειακά θέματα της Ελλάδας, με την αγορά ΔΕΠΑ ή/και ΔΕΣΦΑ και με άλλους τρόπους, όπως η συμμετοχή τους στην εξόρυξη των υποθαλάσσιων υδρογοναθράκων. Και ειναι γνωστή η γαλλική έντονη υποστήριξη της Ελλάδας, πρός όφελος της Total. Αλλά ήταν μέχρι τώρα αρνητική η στάση των ΗΠΑ. Αυτό όμως ξαφνικά άλλαξε εάν σκεφθεί κανείς όσα προαναφέραμε και επιπλέον διαβάσει το πρόσφατο άρθρο του κ.Παπαχελά στην Καθημερινή με τίτλο «Στην Δύση και με όλους» (http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_06/03/2013_485972 ). 

 Στο άρθρο αυτό, ο πρώην θερμός αντίπαλος της πρότασης του σερ Βασίλειου Μαρκεζίνη για μια «πολυγαμική» εξωτερική πολιτική, μεταμορφώνεται ξαφνικά σε υπέρτατο σύμμαχο της πολιτική αυτής. Τι συνέβη; Μήπως η «ανοιχτή γραμμή» με την πρεσβεία δεν λειτουργεί; Το αντίθετο, λειτουργεί θαυμάσια και προφανώς οι «ιθύνοντες» του Πραιτωρίου της Βασιλίσσης Σοφίας έσπευσαν να σφυρίξουν στον αγαπημένο τους παπαγάλο τις μεγάλες αλλαγές… Να μην τον αφήσουν έκθετο δηλαδή μπροστά στις ραγδαίες εξελίξεις και χαθεί και το επενδεδυμένο κεφάλαιό τους… 

Αυτή η διαφαινόμενη μοιρασιά του ενεργειακού θησαυρού της Μεσογείου ανάμεσα στις παλιές καλές γνωστές μας, τις «Μεγάλες Δυνάμεις», (που ας υπεθυμίσουμε ότι ήταν περίπου οι ίδιες δυνάμεις που επέβαλαν την ίδρυση του ελληνικού κράτους και στη συνέχεια το στήριξαν – αλλά και το εκμεταλλεύτηκαν, το ξεζούμισαν και το δυνάστευσαν παντοιοτρόπως συνεπικουρούμενες από τους ντόπιους πράκτορές τους) αποτελεί πολύ καλή είδηση για τους ελληνικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς και πολύ κακή είδηση για την Τουρκία. Ισως έτσι να εξηγείται και η δήθεν «αυτοσυγκράτηση» των Ερντογάν-Νταβούτογλου μετά τη συνάντησή τους με τον Σαμαρά στην Πόλη. Η Τουρκία έχει ήδη περιέλθει σε δύσκολη θέση όπως ενδεικτικά αναλύσει και ο Lee Smith σε μια πολύ καλή ανάλυσή του με τίτλο “John Kerry Roasts Turkey” (http://www.tabletmag.com/jewish-news-and-politics/126054/john-kerry-roasts-turkey). 

 Οπως είναι γνωστό σε οποιαδήποτε ιστορική στιγμή συνέπλευσαν τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, η θέση της Τουρκίας γινόταν δυσχερής. Το ίδιο θα συμβεί και στο αμέσως προσεχές μέλλον, ιδιαίτερα επειδή τώρα η Τουρκία έχει να αντιμετωπίσει και ένα Ισραήλ σε αγώνα επιβίωσης. Ας είναι βέβαιοι όλοι ότι η Δύση και οι Εβραίοι της Διασποράς δεν θα επιτρέψουν να τεθεί σε κίνδυνο η ύπαρξη και η ισχύς του κράτους του Ισραήλ. Αλλά υπάρχει ένας βασικός λόγος που επιβάλλει την επιτάχυνση των ελληνικών βημάτων στον τομέα της εξόρυξης των υδρογονανθράκων: Οπως προαναφέραμε είναι φανερό ότι σε 15-20 χρονια (και ίσως νωρίτερα) οι νέες τεχνολογίες θα καταβαραθρώσουν τις τιμές του πετρελαίου (αλλά ίσως όχι του φυσικού αερίου).  

Θα πρέπει λοιπόν τάχιστα – αμέσως αφου ολοκληρωθεί η επεξεργασία των δεδομένων των ερευνών – να δοθούν άδειες για την εξόρυξη πετρελαίου. Το πετρέλαιο δεν χρειάζεται αγωγούς και υποδομές, αμέσως μετά την εξόρυξη, φορτώνεται σε δεξαμενόπλοια και πωλείται, όπως είχε χαρακτηριστικά αναφέρει πριν λίγους μήνες ο κ.Σόλων Κασίνης. Πρέπει λοιπόν αυτός ο πλούτος να εξορυχθεί χωρίς καθυστέρηση. Η ελληνική κυβέρνηση λοιπόν θα πρέπει χωρίς καθυστέρηση να συμβάλλει στην πραγματοποίηση αυτής της μεγάλης «μοιρασιάς» με τρόπο που να εξασφαλίζει τα ελληνικά συμφέροντα – στο μέτρο βέβαια του δυνατού εφόσον η Ελλάδα ως χώρα βρίσκεται πλέον σε καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας. 

 Αλλά πότε στην σύγχρονη ιστορία της η Ελλάδα ήταν πλήρως ανεξάρτητη και κυρίαρχη; Το γραφείο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (που επέβλεπε την πληρωμή των χρεών του 19ου αιώνα) ήταν ανοιχτό στην Αθήνα μέχρι το 1977!! Πάντοτε η ενδεδειγμένη πολιτική για τη χώρα ήταν αυτή των ελιγμών μεταξύ των αντικρουομένων συμφερόντων των μεγάλων. Τώρα περισσότερο από κάθε άλλη χρονική στιγμή επιβάλλεται – φυσικά με τον απαιτούμενο σχεδιασμό και την διπλωματική προεργασία η ανακήρυξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης: Το γεωστρατηγικό περιβάλλον φαίνεται να γίνεται ευνοϊκότερο παρά ποτέ, το νομικό υπόβαθρο είναι ισχυρότατο και η θέση της Τουρκίας μάλλον προς εξασθένηση βαίνει. Η κυβέρνηση Σαμαρά βρίσκεται ήδη σε πολύ σωστό δρόμο, έχοντας θέσει το ζήτημα της ΑΟΖ στη σωστη του βάση, δηλαδή την ευρωπαϊκή – κάτι που άλλωστε αποτελούσε και την αρχική υπόδειξη του καθηγητή Θόδωρου Καρυώτη, αποδεκτού πλέον από όλους ως «πατέρα της ΑΟΖ». Αλλά πρέπει να προχωρήσει με προσεκτικά αλλά και γρήγορα βήματα. Νίκος Σταματάκης, Ph.D

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/7575, Ἀντίβαρο

ΤΟ ΝΑΤΟ ΕΓΓΥΗΤΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ > ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ, ΟΧΙ !

του Νίκου Σταματάκη*

Είπε πολλά και ενδιαφέροντα (στη  συνεντευξή του στην «Καθημερινή») ο Πρόεδρος της Κύπρου κ. Αναστασιάδης. Ανάμεσά τους ξεχώρισε ένα στοιχείο που είναι σχετικό με το ρόλο του ΝΑΤΟ στην επίλυση του Κυπριακού, υπό τη μορφή της ανάληψης των εγγυήσεων που με βάση τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου