Η Ελλάδα πτωχεύει και ο Παλαμάς γράφει πικραμένος στην θεά Αθηνά : «χαμένη κλαῖς τὴν ἱερή σου πόλη»...

Το ανάγλυφο της «Σκεπτόμενης Αθηνάς» του 5ου αιώνα π. Χ., που εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης...

Τα Σατιρικά Γυμνάσματα του Παλαμά

Στ’ ακάθαρτα κυλήστε μας του βούρκου, και πιο βαθιά. Πατήστε μας με κάτι κι από το πόδι πιο σκληρό του Τούρκου. Διαβασμένοι, ντοτόροι, σπιρουνάτοι, ρασοφόροι, δασκάλοι, ρουσφετλήδες, οικοπεδοφαγάδες, αβοκάτοι, κομματάρχηδες και κοτσαμπασήδες, και της γραμματικής οι μανταρίνοι και της πολιτικής οι φασουλήδες, ταρτούφοι, ραμπαγάδες, ταρταρίνοι! – Αμάν! Αγά, στα πόδια σου! άκου! στάσου! – Βυζαντινοί, Γασμούλοι, Λεβαντίνοι. Ρωμέικο να! Με γεια σου, με χαρά σου.

Προσωπογραφία του Κωστή Παλαμά

Μπροστά η ζωή, κι όποια ζωή· το πίσω πάντα είν’ αστένεια κι είναι χαλασμός· ήρωα, φοβάμαι να σ’ ακολουθήσω, ο λόγος σου είν’ αξήγητος χρησμός –   – Ο λόγος μου η ξεγύμνωτη είν’ αλήθεια κι η αλήθεια είναι σεισμός και πειρασμός, σαλπίστε τον το λόγο μου στα πλήθια. Πίσω και πίσω, πάλε απ’ την αρχή! Ροδοζαχαρωμένα παραμύθια, αθώα για σας δεν είναι πια η ψυχή. Χτύπα, απαρνήσου, λαβωνε, βλαστήμα. σβήσε, ξανά ν’ αναστηθείς, φυλή! – – Το Εικοσιένα; – Αστοχασιά και κρίμα! –

Πηγή

Κωστής Παλαμάς

Αφιερώνουμε στη χριστιανορρωμιοσύνη μερικούς στίχους του ποιητή Κωστή Παλαμά, που έγραψε για τους ραγιάδες της εποχής του. Επίκαιρο στους Ραγιάδες .....!!!!

«Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς μηδέ λεβέντες, Όσσα,

ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι.

Κούφιοι κι οκνοί, καταφρονούν την θεία τραχειά σου γλώσσα,

των Ευρωπαίων περίγελα και των Αρχαίων παλιάτσοι.»

Τα «Σατιρικά Γυμνάσματα» του Κ. Παλαμά

Φασουλήδες, μακριά, κι εσείς, παλιάτσοι! Στην αστόχαστη πλέμπα μην πλερώνεις, Σατιριστή, του σκλάβου το χαράτσι. Σίδερο ο στίχος για να τον πυρώνεις. Σημάδεψε και τρύπησε και δείρε, τα νύχια σου, αϊτού νύχια· σκούξε, γκιόνης. Και πόμπεψε και μες στη λάσπη σύρε της αμαρτίας την πόρνη· και γοργά και τ' όρνιο σαΐτεψέ το· αυτό μας πήρε το νου, τη γνώμη, την παλικαριά. Αλιά σας, ψεύτες, άμυαλοι, κιοτήδες! Σατιριστή κι εκδικητή, καρδιά! Μήτε οι παλιάτσοι, μήτε οι φασουλήδες.

Όχι λόγια χοντρά και λόγια κούφια· μ’ όλους και με κανέναν δεν ταιριάζουν. Πούθε κρατεί του κάθε αχρείου η σκούφια κράχ’ το με λόγια που να ξεσκεπάζουν· πες τη ντροπή τού τάδε και τού δείνα· τα λόγια πότε αέρας, πότε σφάζουν. Όλα, πρόσωπα, τζάκια, τούτα, εκείνα, τα δεφτέρια μας άνοιξε ολονών και το στόμα σου διάπλατο, κι αρχίνα και ψάλλε τα νεκρών και ζωντανών, νοικοκυραίων και κατεργαραίων, και των αρχόντων, και των πιο τρανών. Στάσου προφήτης, ρίξου των Εβραίων!

Πολεμάς να στυλώσεις, κυβερνήτη, με τα καράβια και με τα φουσάτα της Πολιτείας το σαλεμένο σπίτι. Του κάκου ιδρώνεις, έμπα σ’ άλλη στράτα, το νου μας πρώτα στύλωσε και χτίσε, και πρώτ’ απ’ όλα αλφαβητάρι κράτα. Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι. Σε μια Βαβέλ δεμένους μάς κρατάνε κακά στοιχειά· το μάγεμα τους λύσε. και στα χείλια οι καρδιές μας πάλε ας πάνε. Σύμμετρα υψώσου, πύργε της ζωής! Τρανοί κι αν είναι οι τάφοι, τάφοι θα ’ναι. Στον ήλιο τόπο θέλουμε κι εμείς.

Πηγή