Η
ένθερμη αντιμετώπιση της Αραβικής Άνοιξης από τους Μουσουλμάνους της
Ευρώπης, οι οποίοι προσδοκούσαν την αποκατάσταση της δημοκρατίας στις
πατρίδες τους, ήταν αναμενόμενη. Η εδραίωση όμως των φόβων τους για τη
μη αναίμακτη πολιτική μετάβαση ενέτεινε τις ανησυχίες τους για τη
ρευστότητα του πολιτικού και κοινωνικού σκηνικού, τόσο στις
επαναστατημένες πόλεις, όσο και στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, όπου ζουν.
Οι Μουσουλμάνοι στην Ευρώπη αποτελούν το 6% του συνολικού πληθυσμού, ξεπερνώντας τα 44.000.000[1].
Η Γαλλία, η Γερμανία και η Αγγλία έχουν το μεγαλύτερο μουσουλμανικό
πληθυσμό, ο όποιος προήλθε κυρίως λόγω της μετανάστευσης από τη Βόρειο
Αφρική, τη Νότια Ασία, τη Μέση Ανατολή και την Τουρκία[2].
Οι
συγκεκριμένοι Μουσουλμάνοι έχουν, εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα,
έρθει σε επαφή με τις φιλελεύθερες δημοκρατικές αξίες που διέπουν τις
δυτικές κοινωνίες, στις οποίες ζουν. Έχουν πρόσβαση στα προνόμια και τις
υποχρεώσεις ενός δημοκρατικά θεσμοθετημένου κράτους, όντας παράλληλα
στενά συνδεδεμένοι με την εθνική και θρησκευτική τους ταυτότητα (πολλοί
Μουσουλμάνοι που ζουν στην Ευρώπη έχουν διπλή υπηκοότητα, γεγονός που
τους δίνει δικαίωμα ψήφου και στη χώρα καταγωγής τους).