ΕΛΕΝΗ ΓΚΑΤΖΟΓΙΑΝΝΗ-ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ ΤΟΥ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ:

Εμετικό άρθρο αριστερού περιοδικού: “Δεν θλίβομαι το ίδιο ίδιο με το φόνο ενός φασίστα”. Έτσι είναι. Άλλο το αίμα του “φασίστα” κι άλλο του “αριστερού”.

Η έρευνα του Νίκου Γκατζογιάννη, και η προπαγάνδα των Κομμουνιστών από 1974..Ο διορισμός όλων σχεδόν τον Κομμουνιστών στον Κρατικό μηχανισμό. Κυρίως στην Αστυνομία, ΕΥΠ και Πανεπιστήμια. .Σύνταξη πήραν όλοι σαν αντιστασιακοί...! Ο Νοών...

Τα στοιχεία της έρευνάς του, αποτέλεσαν το περιεχόμενο του βιβλίου του «ΕΛΕΝΗ», το οποίο τιμήθηκε ως το καλύτερο βιβλίο του έτους 1984.
Συνοπτικά η ιστορία που εξελίσσεται στο βιβλίο του «ΕΛΕΝΗ» ξεκινά από την 28η Αυγούστου του 1948, όταν η μητέρα του συγγραφέα, Ελένη Γκατζογιάννη, 41 ετών, και η θεία του Αλέξω, 56 ετών, εκτελέστηκαν κατόπιν εντολής του ανταρτοδικείου, με την κατηγορία ότι κατέστρωσαν και πέτυχαν την διαφυγή των τεσσάρων παιδιών της οικογένειας Γκατζογιάννη (τρία από τα τέσσερα κορίτσια και ο Νίκος) από τα συνολικά πέντε (4 κορίτσια και 1 αγόρι), για να τα γλυτώσει από το κομμουνιστικό, σε εξέλιξη, παιδομάζωμα.
Το σενάριο της κινηματογραφικής ταινίας «ΕΛΕΝΗ», με πρωταγωνιστές τον Τζόν Μάλκοβιτς και την Κέητ Νέλιγκαν, στην οποία ο Νίκ Γκατζογιάννης ήταν συμπαραγωγός, βασίστηκε στο περιεχόμενο του βιβλίου του, ενώ σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν στο Λιά, τόπου μαρτυρίου και εκτελέσεως της μητέρας του Ελένης.

Έργα και ημέρες των ανταρτών του ΕΛΑΣ-Δ.Σ.Ε. Το Παιδομάζωμα….!!!

Το Παιδομάζωμα ξαναμπήκε στο ελληνικό λεξιλόγιο το Μάρτιο του 1948, όταν η κομμουνιστική Προσωρινή Κυβέρνηση ανάγγειλε από το ραδιόφωνο της νέα πολιτική: όλα τα παιδιά από τριών ως δεκατεσσάρων ετών στις ανταρτοκρατούμενες περιοχές της Βορείου Ελλάδος θα συγκεντρώνονταν και θα στέλνονταν πίσω από το Παραπέτασμα στις «λαϊκές δημοκρατίες» που είχαν προσφερθεί να τα δεχτούν. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η απόφαση αυτή είχε ληφθεί για να προστατευθούν τα παιδιά στις ζώνες των επιχειρήσεων από τις θηριωδίες που διέπρατταν τα επιτιθέμενα φασιστικά στρατεύματα: την πείνα που οφειλόταν στην καταστροφή της συγκομιδής, τους βομβαρδισμούς και τις λεηλασίες.

Έργα και ημέρες των ανταρτών του ΕΛΑΣ-Δ.Σ.Ε./ Νίκος Ζαχαριάδης-Ιωσήφ Στάλιν

Τα ξεφωνητά ζύγωναν.  Οι αντάρτες ήταν δίπλα, για να πάρουνε τη Ράνω. Την τράβηξαν έξω, καταπόδι της βγήκε η αδερφή της, η Τάσαινα Μπαρτζώκη, τώρα οχτώ μηνών έγκυος. Οι αντάρτες γυρίσανε τα όπλα τους καταπάνω στην Τάσαινα και την πρόσταξαν να ξαναμπεί στο σπίτι, ύστερα όρμησαν στην αυλή του Γκατζογιάννη, δύο άντρες σταθήκανε δεξιά κι αριστερά στην αυλόπορτα, δύο άλλοι σπρώχνοντας μπήκανε στο σπίτι.

Η Όλγα κείτονταν στα στρωσίδια με το δεμένο πόδι της πάνω σ' ένα σκαμνί, και ο Νικόλας με τη Φωτεινή ζάρωσαν στις γωνιές. Οι υπόλοιποι έκαμαν ν' αγκαλιάσουνε την Κάντα, όμως η μικρή σηκώθηκε και είπε ήσυχα στον επικεφαλής αντάρτη: «Είμαι έτοιμη. Δε χρειάζεται να με βαρέσεις».

«Χαρείτε τώρα, Ελένη. Σαν έρθει ο τρίτος γύρος, άλλοι θα σέρνουν το χορό».

Οι χιλιάδες Ελασίτες που έφυγαν από την Ελλάδα ύστερα από τη συμφωνία της Βάρκιζας, ζητώντας άσυλο στις κομμουνιστικές χώρες του βορρά, συγκεντρώνονταν πια το φθινόπωρο του 1945 στο Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας βορείως του Βελιγραδίου. Εκεί, οι εκπαιδευμένοι στη Μόσχα Έλληνες έστησαν μια κοινότητα υποδειγματική στην πιο καθαρή σταλινική ορθοδοξία.

Οι εξόριστοι στο Μπούλκες οργανώθηκαν σε πενταμελείς πυρήνες καφκικής παράνοιας με το σκοπό να αλληλοκαταδίδονται. Οι στρατιωτικοί ήρωες του ΕΛΑΣ, που είχαν κερδίσει δόξα και λαϊκή υποστήριξη στα χρόνια της κατοχής, αντιμετώπισαν ιδιαίτερα στυγνή μεταχείριση από τους σκληρούς, που διοικούσαν το στρατόπεδο και φοβόντουσαν πως η δημοτικότητα θα τους έκανε να νομίσουν ότι μπορούσαν ν' αψηφήσουν την ηγεσία του κόμματος.